Nga Richard Grenell “Fox News”
Angela Merkel ka qenë Kancelare e Gjermanisë për 16 vjet. Të enjten ajo vizitoi Shtëpinë e Bardhë për herë të fundit si udhëheqëse e vendit sepse do të largohet nga detyra në shtator.
Unë isha me Kancelaren Merkel kur Presidenti Trump i ofroi asaj një tur në rezidencën e tij në Shtëpinë e Bardhë në 2018-ën. Unë pashë se si Presidenti Trump përdori humorin dhe faktet për t’i paraqitur asaj zhgënjimin e popullit amerikan për faktin se Gjermania refuzoi të paguante detyrimet e saj në NATO, ndërsa blente gjithashtu gaz nga Rusia.
Sidoqoftë, Merkel gjithmonë ka luftuar për të shpjeguar saktësisht pse vendi i saj kishte një tepricë buxhetore ndërsa nuk përmbushte angazhimet e saj financiare për mbrojtjen e NATO-s. Ai gjithashtu nuk arriti të sqarojë pse saktësisht Gjermania po injoronte shqetësimet evropiane që po ushqenin bishën Rusi me partneritetin e tubacionit Nord Stream 2.
Si ambasador i SHBA-së në Gjermani gjatë administratës Trump, unë kalova pjesën më të madhe të kohës duke u përpjekur të bindja vendin aleat më të madh evropian të Amerikës se disa nga pozicionet e tyre politike ishin të papajtueshme me një Aleancë të drejtuar nga Perëndimi. Ambasada e SHBA-së në Berlin dhe zyrtarët e shumtë të shërbimit të huaj që shërbejnë atje dhe në pesë konsullatat e vendosura në Hamburg, Dusseldorf, Mynih, Frankfurt dhe Leipzig ndihmuan në koordinimin e përgjigjeve të SHBA-së ndaj spiunazhit kinez dhe rus; vjedhja e teknologjisë; marrëveshje të padrejta tregtare; disa vlerësime kërcënimesh nga Irani, Rusia dhe Kina, siguria e energjisë dhe detyrimet e NATO-s.
Unë dola me mendimin se qeveria gjermane nuk ndan pikëpamjen e Aleancës Perëndimore se Kremlini dhe Partia Komuniste e Kinës nuk do të bashkohen përfundimisht me vlerat dhe interesat e Evropës Perëndimore. Pritja e tyre për ta bërë këtë do ta bëjë më të mundshme që të dy fuqitë armiqësore të arrijnë të margjinalizojnë më tej Perëndimin.
Në 1990-ën, Sekretari i Përgjithshëm i NATO-s Manfred Ëörner paralajmëroi se Evropa ose “bie përsëri në politikën e vjetër të energjisë dhe diplomacisë së ekuilibrit të fuqisë së shekujve të kaluar ose shkon në rrugën e një rendi të ri të paqes dhe lirisë”.
Fatkeqësisht për Gjermaninë, ajo interpretoi fundin e Luftës së Ftohtë si një triumf të përhershëm moral, më shumë sesa një fitore strategjike që kërkonte më shumë kujdes. Dhe gjatë dekadave të ardhshme, qeveria gjermane u shndërrua në një makinë ekonomike që u largua nga Perëndimi ndërsa kërkonte më shumë para dhe tregti me këdo dhe të gjithë.
Por është gjithashtu faji i politikës amerikane. Një besim naiv në universalizimin e vlerave liberale perëndimore verboi administratat e mëparshme të SHBA dhe lejoi që ekonomia më e madhe e Evropës të largohej nga Perëndimi. Klinton, Bush dhe Obama të gjithë besuan se rritja e numrit të demokracive në botë ishte e pashmangshme dhe e pakthyeshme, megjithatë ata panë se Gjermania rrëshqiste drejt neutralitetit të stilit Zviceran.
Në themel të disa prej këtyre sfidave është besimi i vazhdueshëm në “konvergjencë”, teoria pas vitit 1989 që integrimi dhe bashkëpunimi në fund të fundit shndërrojnë të gjitha shtetet në demokraci liberale dhe ekonomi të tregut. Megjithë pushtimet ruse të Gjeorgjisë dhe Ukrainës, vrasjet e kundërshtarëve politikë në Angli dhe Gjermani dhe kontributet e tij në gjenocidin në Siri, shpresat vazhdojnë në Berlin që bashkëpunimi më i thellë me Moskën dhe Kinën të moderojë sjelljen e tyre.
Rënia relative e disa aleatëve tradicionalë të SHBA-së dhe prishja e Kombeve të Bashkuara dhe institucioneve të tjera të korruptuara e kanë detyruar administratën Trump të thellojë bashkëpunimin me aleatët e rinj. Kjo është pjesërisht arsyeja pse SH.B.A. ndoqi lidhje gjithnjë e më të ngushta me Indinë, Vietnamin, Indonezinë, Emiratet e Bashkuara Arabe dhe fuqitë e tjera Euroaziatike në 2016-ën.
Por klasa sunduese në Uashington, Bruksel dhe Berlin shtyn çuditërisht idenë se siguria amerikane dhe globale do të përfitonin më shumë nga mbajtja e kombeve që ndajnë interesat e SHBA në një pozicion të varësisë së përhershme. Ajo që këto lloje të OJQ-ve nuk arrijnë të kuptojnë është se forcimi i fuqisë së pavarur politike dhe ushtarake të aleatëve të tyre nuk vë në dyshim vlerën e tyre, por është mënyra më e mirë për të siguruar lirinë e tyre të vazhdueshme.
Të dy elitat, si ajo amerikane dhe ajo evropiane e kanë të vështirë të pranojnë faktin se Kina dhe Rusia sot e shohin Evropën si një shesh lojërash ekonomike dhe politike (për të mos përmendur një varësi të mundshme), dhe jo si një pol i rëndësishëm i fuqisë perëndimore. Mundësia e tyre qëndron në përçarjen relative të Bashkimit Evropian dhe faktin se ai po humbet, jo duke fituar, anëtarë.
Nën kërkesat këmbëngulëse dhe shpesh të tensionuara të Presidentit Trump për Evropën, aleatët e Amerikës kanë treguar shenja rinovimi. Ndërsa më pak se një e treta e anëtarëve të NATO-s e përmbushnin zotimin e samitit të Uellsit 2014 me 2% të shpenzimeve të mbrojtjes, ka pasur një rritje prej 140 miliardë dollarësh në mbrojtjen e Aleancës Perëndimore që nga 2016-a.
Por ndërsa burokracitë qeveritare, media kryesore, të vetëquajturit transatlantistë dhe universitetet elitare festojnë 16 vitet e udhëheqjes së Merkelit në Evropë, Aleanca është distancuar. Duhet të mbahet mend se duhet të jetë një aleancë perëndimore, jo vetëm një aleancë BE-SHBA. Aleancë. Kancelari tjetër i Gjermanisë do të duhet të vendosë nëse Gjermania është me Perëndimin ose nëse do të ndjekë rrugën ekonomike të veçantë në të cilën çdo vend pritet të jetë i barabartë moralisht. Çuditërisht, disa nga kandidatët aktualë kanë akuzuar se nuk duan të zgjedhin midis Amerikës dhe Kinës; kinezët komunistë janë shumë të lumtur që e dëgjojnë këtë.
Përgatiti Totila Kotorri/ TIRANA TODAY
