Të majtët i referohen shpesh si grushti i dështuar i shtetit. Të djathtët e cilësojnë si një revoltë të justifikuar popullore, kundër një qeverie përgjegjëse për vrasjen e heroit të lëvizjes demokratike, Azem Hajdari. Megjithatë ngjarjet dramatike mes 13 dhe 14 shtatorit 1998, që vinin pas kaosit disamujor të vitit 1997, i shërbyen faktorit ndërkombëtar, për të dhënë një mesazh të prerë: Rotacioni politik në një vend demokratik, mund dhe duhet të vijë vetëm nga kutitë e votimit, dhe jo nga grykët e armëve.
Vrasja e deputetit demokrat Hajdari, deri atë kohë i përjashtuar nga strukturat e grupit parlamentar, shërbeu si fitili për ndezjen e një revolte të armatosur në qendër të Tiranës.
Për 2 ditë protestuesit e opozitës së atëhershme të armatosur me armë automatike, anti-tanke, granatahedhës, dhe në fund me 2 tanke sulmuan me forcë kryeministrinë, pavarësisht se brenda zhvillohej mbledhja e qeverisë e drejtuar nga kryeministri Fatos Nano.
Sipas dosjes hetimore, më 13 shtator kreu demokrat Sali Berisha, mbajti një fjalim para qindra simpatizantëve demokratë, nga ballkoni i selisë së PD. Ai sapo ishte kthyer nga Spitali Ushtarak, ku kishte vizituar Zenel Nezën, truprojën e Hajdarit, i mbetur i plagosur në atentatin e mbrëmjes së 12 shtatorit.
Sipas organit hetimor, Berisha bëri thirrje për hakmarrje, dhe dorëheqjen e menjëhershme të kryeministrit të kohës. Pas kësaj thirrjeje, një grup prej 300-400 personash u nisën drejt institucioneve kryesore të shtetit. Pranë godinës së Ministrisë së Brendshme, një grup prej 30-40 personash qëlluan me armë zjarri dhe mjete të forta drejt kësaj ministrie.
Protestuesit i kanë rrëmbyer armët 3 punonjësve të policisë. Nga të shtënat u plagos oficeri Nexhat Biba. Po më 13 shtator, u dogjën gjithsej 18 makina të përkuara para kryeministrisë dhe në Bulevard. Më pas, turma hyri në katin e parë të godinës së kryeministrisë dhe i vuri flakën. Gjatë atij sulmi mbetën të plagosur zëvendëskomandanti i Gardës, Bashkim Mustafa dhe komandanti Haki Liçaj. Në protestën e datës 13 shtator, mbeti i vrarë protestuesi Skënder Kalenja.
Prokuroria shpjegon se protestuesit u tërhoqën vetëm pas thirrjeve të deputetëve demokratë Pjetër Arbnorit, Ridvan Bodes, dhe Ylli Vejsiut. Po atë ditë, protestues të tjerë kanë zaptuar dhe plaçkitur komisariatin e policisë së Kavajës, ku u rrëmbyen disa armë. Ndërkohë, edhe të dënuarit e Burgut 313 u hodhën në revoltë, duke tentuar të shpërthenin burgun.
Revolta u arrit të vihej nën kontroll, vetëm pas ndërhyrjes së RENEA-s. Nisur nga kjo situatë, ministri i Rendit Publik, Perikli Teta, nxorri urdhrin për kalimin në gadishmëri nr.1 të policisë së shtetit. Liderët e 12 partive opozitare, pjesë e grupimit “Bashkimi për Demokraci”, dolën me një deklaratë të përbashkët për mediat, drejtuar qeverisë dhe presidentit.
Ata kërkuan dorëheqjen e Fatos Nanos, brenda orës 12:00 të mesditës së datës 14 shtator 1998. Në orën 10:00 të datës 14 shtator, në sheshin Skënderbej nisi ceremonia mortore e deputetit Azem Hajdari, truprojës së tij Besim Çerja dhe protestuesit Skënder Kalenja.
Rreth orës 11.30, nisur kortezhi me të tre arkivolet, i shoqëruar nga mijëra njerëz u nis drejt selisë kryeministrore. Kur ai po i afrohej kryeministrisë, u sulmua reparti 324 pranë Ministrisë së Rendit. Aty u grabitën 100 automatikë, mitraloza granata. Më pas është sulmuar dhe plaçkitur parlamenti.
Kur kortezhi bashkë mbërriti para kryeministrisë, grupimet e armatosura sulmuan e plaçkitën godinën. Në këtë përplasje u plagosën disa ushtarakë të Gardës së Republikës, por edhe disa protestues. Sipas të dhënave zyrtare, atë ditë në Spitalin Ushtarak u dërguan të plagosur 30 persona.
Më pas, grupet e armatosura vunë nën kontroll disa institucione, si Ministrinë e Financave, selinë e Kryesisë së Kuvendit, KLSH dhe Gjykatën Kushtetuese. Ministri i Rendit, urdhëroi daljen në rrugë të 7 tankeve dhe 3 autoblindave. Kur ato u afruan për të tërhequr trupat e ushtarakëve të plagosur, turma i sulmoi dhe rrëmbeu 3 nga tanket dhe 1 autoblindë.
Protestuesit e armatosur, pushtuan më pas godinën e Televizionin Publik Shqiptar, që u mbajt nën kontrollin e tyre nga ora 13.00 deri në orën 19:00. Po atë ditë, grupet e armatosura dogjën e plaçkitën dyqane dhe lokale private, por edhe institucione të tjera shtetërore. Të vetmet ministri që mbetën të paprekura, ishin ajo e Mbrojtjes dhe e Rendit.
Pas kaosit që pasoi, policia mundi të riaktivizohet në terren vetëm rreth orës 16:00, kur bashkë me forcat speciale rivendosi nën kontroll një pjesë të institucioneve të pushtuara. Ndërkohë krerët e partive opozitare, përfshirë dhe drejtues të PD shkuan në presidencë.
Ata i kërkuan presidentit të asaj kohës Rexhep Meidani, të mblidhte partitë për krijimin e një qeverie tranzitore, gjë që u refuzua prej tij. Ngjarjet e asaj dite, alarmuan ndërkombëtarët. Spartak Ngjela, deklaroi shumë vite më vonë, se kishte qenë në zyrën e Berishës, kur ky i fundit u telefonua nga zv/sekretarja amerikane e Shtetit, Eileen A.Malloy. Sipas Ngjelës, kjo e fundit i tha Berishës se SHBA-ja, nuk do njihte kurrsesi një qeveri të dalë nga revolta e armatosur ndaj institucioneve demokratike.
Ky qëndrim imponoi sprapsjen e Berishës, që dha urdhër për largimin e protestuesve të armatosur nga godinat shtetërore që kishin zaptuar. Në kulmin e atyre ngjarjeve, Fatos Nano, u largua me shpejtësi nga Tirana. Më vonë ai dëshmoi se e kishte kaluar natën mes 13-14 shtatorit në një rezidencë pranë kufirit me Maqedonisë.
Ndërkombëtarëve u la një shije të hidhur kjo braktisje e detyrës në moment aq kritike. Kjo ishte edhe arsyeja, pse nën presionin e ndërkombëtarëve Nano dha dorëheqjen më 28 shtator, për t’u pasuar në detyrë nga Pandeli Majko.
