Pak muaj më parë një ngjarje tragjike i ndryshoi jetën katër fëmijëve dhe Valbonës. Kryefamiljari duke shkuar për të marr ushqime, nga i ftohti pësoi infarkt, duke lënë në mëshirë të fatit familjen Zyko. Jetojnë në fshatin Selcë të Sipërme, më shumë se 1 orë e gjysëm larg Pogradecit. Të izoluar nga gjithçka, ambulanca më e afërt është gati 3 orë në këmbë. Kasandra, vajza e madhe rrëfen mes lotëve dhimbjen e madhe dhe pamundësitë e familjes.
“Për fajin tonë ngeli rrugëve, me gjithë ushqime ngeli. Kam dalë e kam kërkuar dhe thërrisja, ‘o babi, o babi’ nëpër rrugë që të vinte në shtëpi. Por, ai na la vetëm. Nuk mundemi dot më, nuk mundemi. Nuk kemi çfarë të bëjmë, jemi në ankth. Nuk ka kush të na ndihmojë, jemi shumë keq. Nuk dimë ku të shkojmë, e ku të vemi.
Kemi përjetuar shumë ankthe, babi na ka lënë vetëm. Dhe kur ishte, nuk kishte çfarë të bënte. Punonte nëpër fshatra, i jepnin njerëzit nga 5 mijë apo 10 mijë lekë. Me ato merrnin një thes miell, a ushqime. Qante çdo natë dhe thoshte se kishte tre çupa dhe në shkollë nuk na çonte dot. Na kërkonte falje çdo ditë, donte të na jepte shkollë, por nuk kishim lekë. Unë personalisht vetëm 9-vjeçaren kam bërë. Sepse nuk kishim lekë. Edhe shkollën nuk kemi ku ta bëjmë, sepse nuk ka kushte ku ta bëjmë. E kemi larg, ecim 1 orë, lodhemi.”
Valbona është 36 vjeçe dhe prej humbjes së jetës të bashkëshortit ajo është e vetme. Shprehet se nëpër dyqane ka shumë borxhe. Por, e ka të pamundur t’i paguajë, pasi nuk ka asnjë të ardhur.
“Fëmija sëmuret nuk kam ku ta dërgoj, natën nuk e çoj dot, jemi plot me halle e vuajtje. Nuk ka as qendër ambulance e as makina që të vijnë. Këtu nuk ka asgjë prej gjëje këtu te ne. Sa del dielli e merrje fëmijën zvarrë e nuk arrije dot deri te qendra. Ça të bëj, me halle e me vuajtje. Vetë e di si po i rris këta fëmijë. Për të shkuar në ambulancë duhet të ecësh 3 orë, deri sa të vesh atje ke dhënë jetë. Është e pamundur të vesh.
Nuk kam lekë t’i ushqej, nuk kam me çfarë t’i rris. Rrogë jo, pension jo, nuk kam asnjë gjë e asnjë lloj të ardhme. Duan të hanë, të pinë, të vishen. Pa shtëpi pa gjë, janë në mes të katër rrugëve. Nuk kam çfarë të bëj. Bashkëshorti iku, më la katër fëmijë. Çfarë të bëj unë, ku të shkoj?! Lopë jo, gjë jo, nuk kam çfarë të bëj. Dhe ushqimin nuk kam me çfarë t’ia marr. Ndonjëherë e shënoj emrin atje te dyqani, por ai t’i kërkon. Borxhe kam, por me çfarë t’i laj borxhet unë?!”
Shtëpia në të cilën familja jeton është gati në të shembur, duke i rrezikuar jetën. Kasandra tregon se edhe pse dëshiron dhe është e gatshme të bëjë gjithçka për të ndihmuar familjen; përsëri e ka të pamundur. Kjo pasi nuk gjen dot asnjë punë.
“Të shembura janë dhomat, nuk rrimë dot këtu, kemi frikë. Një ditë na hyri gjarpri brenda, nuk dinim çfarë të bënim. Ishte ankth më i keq. Nuk kemi ku të lahemi, mami nuk ka çfarë të bëjë. Qan çdo ditë, vuan shumë shpirtërisht. E ndjej dhimbjen që vuan. Nuk ka ku të na lajë, në dhomë na lan. Gjatë dimrit lahemi me ujë të ftohtë, se nuk kemi dru, sobë jo, lavatriçe, dush jo. Këtu çdo gjë është e shkatërruar, nuk kemi ku të flemë. Kemi shumë frikë, flemë të gjithë në një dhomë. Mami me vëllanë flenë këtu, motra te divani atje. Kurse unë dhe motra tjetër flemë në dysheme.
Na dhemb shpirti, mami është e sëmurë, çdo natë qan. Nuk kam çfarë të bëj, kujdesem për motrat, vëllanë. Nuk e di a e kuptoni dhimbjen tonë, jemi aq keq saqë nuk ka ku të vejë. Nuk e di, jemi vetëm me këmbë. Duhet të kujdesem për motrat, mamin. Për çdo gjë jam e gatshme, vetëm t’i shoh të lumtur. Që të mos vuajnë kaq sa çfarë kanë vuajtur. Më vjen shumë keq kur i shoh që qajnë. Për ta çdo gjë mund ta bëj, por këtu nuk kam ku të punoj. Është shumë keq, 10 familje janë gjithsej. Gjithsecili sheh punën e tij, asnjë nuk të ndihmon. Është shumë keq. Këtu nuk jetohet.”
Apelin e ka publikuar fondacioni “Fundjavë Ndryshe”, i cili bën me dije se kanë hapur fushatën dhe fton të gjithë qytetarët të ndihmojnë. / TIRANA TODAY
