Kryeministri italian Mario Draghi po shpallet që tani si udhëheqës i ri i Evropës në epokën post-Angela Merkel. Me politikën gjermane në ngrirje të thellë dhe Emmanuel Macron të Francës përballë zgjedhjeve presidenciale, Draghi, që ka meritën e shpëtimit të monedhës së përbashkët evropiane me vetëm 3 fjalë të thëna, duket si një njeri të cilit mund t’i besohet.
Për të marrë një ide pse elitat e Evropës janë kaq entuziaste për idenë që Draghi të marrë një rol më të madh në Evropë, ju duhet vetëm të shikoni rezultatin në raundin e parë të zgjedhjeve për kryetar bashkie italiane, të cilat u mbajtën në fillim të këtij muaji. Në vend që të priren drejt politikës së ekstremit të djathtë të mishëruar nga Matteo Salvini, votuesit zgjodhën burokratë kryesisht të nënvlerësuar, një lloj ushtrie të Marios.
Politika italiane mbetet e paqëndrueshme, siç tregohet nga përplasjet mbi përdorimin e “kalimeve të gjelbra” për të provuar vaksinimin dhe protestat e mëdha në Milano dhe qytetin port të Triestes. Jo rastësisht, kjo ndodh sepse Draghi-i cili u emërua kryeministër këtë vit pasi politikanët e zgjedhur të Italisë, nuk arritën të menaxhonin pandeminë-po drejton narrativën e ringjalljes ekonomike të Evropës pas Covid. Italia ka vaksinuar 80% të popullsisë së saj mbi moshën 12 vjeç, dhe infeksionet kanë rënë ndjeshëm që nga fillimi i pandemisë, kur vendi ishte një nga më të prekurit.
Draghi ka vazhduar kursin, duke refuzuar të lëvizë protestat. Qëndrueshmëria e tij jep më shumë nxitje dhe mbështetje për të moderuarit e Italisë. Për një Evropë që shpreson të shuajë ekstremizmin, Italia mund të bëhet një luftëtare inkurajuese. Italia ka marrë pagesën më të madhe të fondeve të NextGenEU, më shumë se 200 miliardë euro (231 miliardë dollarë). Suksesi ose dështimi i projektit varet nga fakti nëse Draghi e shpenzon mirë materialin. Deri më tani shenjat janë inkurajuese. Pjesa më e madhe e infuzionit synon ta bëjë ekonominë më dixhitale dhe elastike. Rreth 40% do të shkojnë në inicimet e lidhura me klimën. Edhe gazeta franceze ‘Les Echos’ ka përshëndetur transformimin e dukshëm të Italisë nga njeriu i sëmurë i Evropës në një shembull: “Të gjitha rrugët tani të çojnë në Romë”.
Pozicioni dhe përvoja ndërkombëtare e Draghi, e bëjnë atë një kandidat të dukshëm për të udhëhequr Evropën. Fjalimi i tij i famshëm “Çfarëdo që të marrë” në Londër në 2012 tashmë i mbajtur për Evropën – dhe premton edhe më shumë. Ai është një pragmatist dhe i mirë në balancimin e pikëpamjeve konkurruese. Ai është gjithashtu, sipas fjalëve të dikujt që negocioi me të në BQE, i aftë për të “joshur” ata që në heshtje po përpiqet t’i bindë.
Por do të ishte gabim që evropianët të lidhnin shpresat e tyre me idenë se Draghi është i këmbyeshëm me Merkelin ose Macronin. Më e rëndësishmja, ai ka të ngjarë të jetë një aleat më i afërt i Shteteve të Bashkuara.
Brunello Rosa, i cili drejton një firmë këshillimore dhe kërkimore me ekonomistin Nouriel Roubini, kohët e fundit më tha se ndërsa Draghi beson thellësisht në multilateralizëm, është një vend ku aksionari kryesor është SHBA.
Brenda BE-së, ai e ka bërë të qartë se nëse Evropa dëshiron të jetë një lojtar kryesor në ekonominë globale, ajo duhet të jetë më ambicioze në lidhje me integrimin. Draghi është një teknokrat i pazgjedhur që udhëheq Italinë, me urdhër të presidentit të saj dhe në bazë të mbështetjes ndërpartiake nga politikanët e shqetësuar të Italisë. Merkel kishte ndikim për shkak të atributeve të saj personale, por ndikimi i saj në Evropë u bazua në gati 16 vitet e saj të qëndrimit në pushtet.
Opinion nga Bloomberg. Përshtatur nga Tirana Today
