Nga: Pierre Haski “Internazionale”
Sfida midis fuqive të mëdha, nuk është e kufizuar vetëm në planetin tonë. Në rast se në të shkuarën hapësira ishte një nga teatrot e Luftës së Ftohtë, sot është Kina ajo që ka marrë skeptrin në një garë që do të ketë pasoja shkencore, ushtarake dhe të prestigjit në skenën globale.
20 vjet më parë, Kina ishte ende një fuqi e vogël në pushtimin e hapësirës, por sot Pekini po tregon se ka fituar shumë terren. Një sondë kineze, e quajtur “Chang’e 5″, sipas një hyjnie nga mitologjia kineze që jeton në hënë, ndodhet aktualisht në orbitën hënore.
Një pajisje është shkëputur nga moduli, dhe po përgatitet të zbarkojë në një zonë të pashkelur të satelitit tonë. Një krah mekanik do të mbledhë materiale nga tereni hënor dhe më pas do të ngjitet në modul dhe do të rikthehet në tokë.
Nëse operacioni është i suksesshëm, Kina do të bëhet vendi i tretë që e realizon këtë arritje teknike. Shtetet e Bashkuara dhe Bashkimi Sovjetik, e kanë bërë tashmë 40 vjet më parë, por që nga ajo kohë askush nuk ka qenë në gjendje ta përsërisë.
Hapat e ardhshëm, do të jenë hapat e parë të një kinezi në hënë dhe një bazë e përhershme aty brenda 10 viteve të ardhshme. Edhe pse me vonesë, Kina po e pozicionin veten si një nga fuqitë e mëdha të hapësirës. Në kuadrin e një klime të një rivaliteti të madh në tokë, ky zhvillim nuk është pa probleme.
Në vitet 1990, perëndimorët po i shihnin me indiferencë përpjekjet e Kinës për t’u shfaqur në garën hapësinore. Por në vitin 2003, ata e kuptuan se kishin bërë një gabim kur Pekini dërgoi njeriun e parë në hapësirë, duke u bërë sërish vendi i tretë që e bënte këtë.
Që atëherë është bërë e qartë se Kina ka mjetet e saj për të kontrolluar të gjithë zinxhirin e teknologjisë hapësinore, duke e shndërruar këtë sektor në një tjetër burim tjetër të krenarisë kombëtare, dhe në një pjesë integrale të “ëndrrës kineze” të Xi Jinping.
Prej kohësh, Shtetet e Bashkuara kanë shfaqur një farë mosbesimi, ndaj një vendi që deri para disa vitesh nuk ishte ende rivali strategjik që është tani. Uashingtoni ka vënë veton kundër pjesëmarrjes së Kinës në Stacionin Ndërkombëtar të Hapësirës, në të cilin bashkëjetojnë astronautë rusë, amerikanë, evropianë dhe të shumë kombësive të tjera.
Në këto kushte, Kina ka vendosur të ndërtojë stacionin e saj hapësinor. Ngjashëm, kur Pekini zgjodhi t’i bashkohej programit Galileo, GPS-së evropiane, Shtetet e Bashkuara kërkuan vendosjen e disa kushteve.
Për pasojë, kinezët u tërhoqën, dhe nisën krijimin e një sistemi GPS autonom, Beidu, i cili është sot funksional. Shembuj të përpjekjeve kineze dhe të tensioneve gjeopolitike, janë të panumërta. Në mënyrë të pashmangshme, në garën hapësinore të Pekinit ekziston edhe një dimension ushtarak.
Para së gjithash, pasi programi hapësinor kinez menaxhohet nga ushtria, me një dimension strategjik shumë të pranishëm në konceptimin e tij. Ditët e fundit, Kina ka përsëritur se nuk është ajo shkaku i militarizimit të hapësirës.
Por fakti është se në vitin 2007, qeveria kineze i befasoi të gjithë duke treguar se mund të shkatërronte një satelit në orbitë nga toka, dhe të rifillonte një garë të armëve hapësinore në të gjitha kontinentet.
Për amerikanët, rusët, kinezët, francezët dhe të tjerët, hapësira tani është pjesë e strategjisë së mbrojtjes kombëtare. Disa vjet më parë një roman fantastiko-shkencor amerikan, hipotetizoi shpërthimin e një lufte të tretë botërore në hapësirë, me shkatërrimin e rrjetit satelitor GPS nga ana e kinezëve.
Një skenar ky mjaft shqetësues. Kina ka dërguar sondën e saj “Chang’e” drejt një princeshe mitike që ndodhet në hënë, por ajo ç’ka është në lojë është e një natyre tërësisht të ndryshme. Dhe nuk ka të bëjë vetëm me një grumbull gurësh nga sateliti ynë.
Burimi i lajmit: https://www.internazionale.it/opinione/pierre-haski/2020/12/01/cina-conquista-luna
Përshtatur nga TIRANA TODAY
