Në zgjedhjet parlamentare të 22 marsit 1992, PD mundi thellë rivalët e PS, duke arritur të marrë e vetme mbi 1 milionë vota. Ato zgjedhje, ishin përplasja përfundimtare mes dy epokave, ku shumica e shqiptarëve, të majtë e të djathtë, zgjodhën të çelin një kapitull të ri, duke u ndarë nga regjimi komunist.
PD i kishte të gjitha mundësitë të bënte reforma të mëdha, dhe u përpoq. Por Sali Berisha, e keqinterpretoi 22 marsit, si liçencën e një pushteti të përjetshëm. SHIK-u, referendumi i 1994-ës, dhe vjedhja masive e zgjedhjeve të 1996-ës, ishin simptomat e një autokracie që po instalohej. Ajo u shemb pas falimentimit të skemave piramidale, dhe kaosit që pasoi në vitin 1997.
Qeverisja e dytë e PD në vitet 2005-2013, nuk ishte në dukje e dorës së fortë. Por nuk munguan skandalet e rënda korruptive, që në shumë raste raste lanë në hije edhe disa arritje. Rruga e Kombit, Gërdeci dhe 21 Janari, janë dosjet e nxehta penale që nuk janë trajtuar asnjëherë si duhet nga drejtësia, dhe që vazhdojnë të kompleksojnë edhe sot lidershipin demokrat. PD doli në opozitë më 2013-ën, dhe humbi sërish në vitin 2017.
Dyshimet mbi provat e pretenduara për blerje votash, kanë dalë vetëm 2 vite më pas nga media ndërkombëtare. Por Perëndimi ka si prioritet reformën në drejtësi. Ndaj kritikon ashpër djegien e mandateve nga PD dhe LSI, dhe kërkimin e pushtetit përmes protestave në rrugë. 27 vite pas asaj fitore të bujshme, PD po luan lojën më të rrezikshme të ekzistencës së saj. Një lojë e cila mund ta sjellë ose në pushtet, ose mund ta lërë më tej në opozitë dhe me më pak mbështetës. Ky është me sa duket edhe “mallkimi” i fitoreve të mëdha, një “mallkim” që mund të ndjekë nesër edhe PS.
