Pas mbarimit të luftës, mijëra shqiptarë anti-komunistë, ballistë apo legalistë, u larguan nga Shqipëria në vjeshtën e vitit 1944, kryesisht drejt vendeve perëndimore. Shumica e tyre u vendosën fillimisht në kampet e refugjatëve në Itali dhe Greqi. Përmes një letre drejtuar autoriteteve amerikane në gushtin e vitit 1948, një nga drejtuesit e Ballit Kombëtar, Kadri Cakrani, pasi përshkruan trajtimin e egër që u bëhet shqiptarëve nga italianët, kërkon mërgimin e tyre të organizuar drejt Sirisë.
Sipas një dokumenti të deklasifikuar të CIA-s, që bazohet në letrën e Cakranit, shqiptarët anti-komunistë druheshin se qeveria italiane mund të arrinte një marrëveshje me qeverinë komuniste të Enver Hoxhës, për rikthimin e tyre në Shqipëri, në këmbim të qindra italianëve që mbaheshin ende në Shqipëri. Frika e tyre ishte e bazuar.
Atë vit Italia mbante zgjedhjet parlamentare, dhe pritej që ato të fitoheshin nga komunistët, si fitimtarët e luftës. Dhe ishte ndërhyrja e SHBA përmes CIA-s dhe Vatikanit, ajo që e shmangu ngjitjen e tyre në pushtet. Cakrani zgjodhi Sirinë si një vend anti-komunist, pa interesa të veçanta mbi Shqipërinë, por që ka kujtime të mira për shqiptarët, që kur ishin bashkë nën sundimin osman. Në letrën e tij Cakrani, thotë se Beogradi është shumë aktiv në përçarjen e shqiptarëve në kamp, për të penguar bashkimin e tyre në një front.
