Princesha Qajar u konsiderua simboli i bukurisë në Persi gjatë fillimit të viteve 1900.
Çdo vend ka versionin e tij se si duhet të duket një grua që të konsiderohet e bukur. Në Persinë e shekullit XIX, standardet perëndimore të bukurisë nuk ishin mbizotëruese. Sigurisht, ata kishin standardet e tyre të bukurisë dhe konceptin e tyre të bukurisë.
Sa më mashkullore të ishte një grua, aq më e bukur u konsiderua. E kundërta ishte edhe për burrat. Gratë me shfletime të rënda dhe mustaqe të zbehta konsideroheshin aq tërheqëse saqë ato ndonjëherë pikturoheshin.
Në portretet e të dashuruarve të shekullit XIX, gjinitë janë pak të dallueshme, të identifikuara vetëm nga shamia e tyre. Por, pasi Irani filloi të ishte më modern, si më i perënduar, këto standarde bukurie humbën. Standardet e bukurisë perëndimore filluan të ishin më dominuese dhe homoseksualizmi nuk lejohej më.
Në fakt, 13 të rinj vranë veten sepse ajo refuzoi dashurinë e tyre.
Kjo është vajza e Mbretit të, Iranit Abdunasir Shah i Dinastisë Kaxhare (viti i mbretërimit 1848 – 1896).
