Nga James Blake “The Guardian”
Në vitin 2015, në fillim të valës së emigrantëve që mësynë brigjet evropiane gjatë viteve që pasuan, kancelarja gjermane Angela Merkel tha se emigracioni dhe azilantët do të “shqetësonin më shumë më tepër Evropën, sesa çështja e Greqisë dhe stabiliteti i euros”.
Katër vjet më vonë, pak njerëz do ta vinin në diskutim deklaratën e saj. Në vitin 2016, britanikët votuan pro largimit nga Bashkimi Evropian, pjesërisht për shkak të frikës nga emigracioni.
Në gjithë kontinentin, është rritur ekstremizmi i ekstremit të djathtë, gjithashtu i nxitur nga ksenofobia.
Ndërkohë, janë shtuar shqetësimet në lidhje me terrorizmin islamik. Megjithatë, Evropës i mungon jo vetëm një politikë e koordinuar, humane dhe gjithëpërfshirëse për emigracionin. Por ajo nuk po arrin dot konsensus as për masat afatshkurtra.
Është e pamundur të harrohen imazhet e mijëra refugjatëve, që i iknin dhunës përpara pushtimit të Irakut dhe Sirisë nga Shteti Islamik. Pjesa më e madhe e tyre, pagoi trafikantët për të hipur në gomone të mbipopulluara në bregun perëndimor të Turqisë. Ata ishin të pasigurtë nëse do t’i mbijetonin udhëtimit deri në Greqi, e lëre më pastaj për në Evropë, aty ku kishin planifikuar të vendoseshin.
Gjatë një vizite të shkurtër në Stamboll, pashë një grup prej disa qindra refugjatësh, që mesa duket ishin mbyllur në një park ngjitur me stacionin e autobusëve, teksa autoritetet nuk dinin se çfarë të bënin me të ardhurit e rinj, dhe i linin ata të lëvizin drejt kufirit, në përpjekje për të vazhduar rrugën drejt Evropës.
Pas muajve të konfuzionit dhe pasigurisë, Bashkimi Evropian, i ofroi Turqisë një marrëveshje financiare në marsin e vitit 2016, për t’i mbajtur refugjatët dhe emigrantët në vend, duke besuar se kjo do të parandalonte ardhjet e pakontrolluara në Evropë. Marrëveshja ishte jopopullore për partitë e të majtës.
Ndërkohë, pas një rritje të papritur të mbështetjes për partitë e krahut të djathtë, si në Hungari, Austri dhe Francë, pati një pikëpamje në rritje se flukset e reja të refugjatëve, paraqesin një kërcënim për sigurinë dhe identitetin e vetë Evropës. Debati i polarizuar vazhdon.
Ndërsa njerëzit po vuajnë. Në Libi, Kombet e Bashkuara e kanë përshkruar “si të tmerrshme” situatën brenda kampeve të emigrantëve. Në vitin 2017, presidenti i Këshillit Evropian Donald Tusk tha se do të mbyllte rrugën e emigrimit përmes detit Mesdhe. Rojet bregdetare në Libi, kanë kapur çdo anije me refugjatë, duke i mbyllur ata sërish në qendrat e paraburgimit, ku sipas raporteve mungon ushqimi dhe kujdesi i mjaftueshëm mjekësor.
Qindra nga emigrantët që janë përpjekur të lënë kampet dhe udhëtojnë drejt Evropës, kanë gjetur vdekjen. Ndërkohë, ka pasur një rritje të vazhdueshme të numrit të refugjatëve dhe emigrantëve që mbërrijnë në Greqi. 44.000 azilkërkues udhëtuan përtej detit Egje midis janarit dhe nëntorit të këtij viti, një rritje me një të tretën, nga mbi 32.500 refugjatë gjatë gjithë vitit 2018.
Dhjetëra mijëra prej tyre, jetojnë në rrethana të tmerrshme në kampet greke. Në fund të muajit tetor, qeveria e re greke ka miratuar disa ligje më të forta mbi azilin, çka do të thotë se refugjatët do të qëndrojnë më gjatë nëpër kampe. Javën e kaluar, policia greke zbuloi 41 emigrantë në një kamion frigoriferik në veri të vendit. Incidente të tilla, janë një kujtesë se për shumë emigrantë, çdo lloj rreziku ia vlen për të nisur një jetë të re.
Dhe në muajt dhe vitet e ardhshme, Evropa mund të shohë mbërritjen e më shumë refugjatëve. Konfliktet e vazhdueshme në Irak, Siri dhe Jemen, dhe emigracioni i nxitur nga ndryshimet klimatike, do të krijojnë një fluks të madh njerëzish, që do të synojnë kontinentin e vjetër për të rindërtuar jetën e tyre.
Duke pasur parasysh prirjet, BE-së i duhet urgjentisht një politikë të re dhe koherente, për t‘u përgatitur për flukset e ardhshme. Dhe duke pasur parasysh spektrin e gjerë të pikëpamjeve, kjo gjë nuk do të jetë aspak e lehtë. Kjo pasi do të kërkohen shumë kompromise.
Është e qartë se ka kërkesa për më shumë zhvendosje në të gjithë Evropën, sesa në pikat e hyrjes. Ngjan e pamundur, që Bashkimi Evropian të pajtohet me shpërndarjen e një barre të tillë në një periudhë afatshkurtër. Gjithsesi, Brukseli mund të nisë të paktën një debat për katër çështje kryesore.
Së pari, Gjermania dhe Franca, duhet të rrisin gradualisht numrin e refugjatëve që kanë marrë nga Libia dhe gjetkë, ndërsa duhet t’u komunikojnë qytetarëve të tyre përfitimet që ka vendi nga kjo qasje. Për shembull, Fondi Monetar Ndërkombëtar deklaroi në vitin 2016 se ekonomia gjermane do të kompensonte rreziqet nga një popullsi në plakje të vazhdueshme, nëse vazhdon të integrojë refugjatët që kanë hyrë në vend vitet e fundit.
Së dyti, BE dhe qeveritë kombëtare duhet të përmirësojnë urgjentisht koordinimin midis shteteve-kombe dhe institucioneve ndërkombëtare, si dhe të sigurojnë fonde shtesë, si për policinë kombëtare ashtu edhe për organet transnacionale si Interpoli. Brukseli duhet të sigurojë mbështetje financiare shtesë, trajnime dhe informacione inteligjente, për të bllokuar rrjetet e trafikimit që përfitojnë nga emigracioni.
Së treti, aktorët jo-shtetërorë si organizatat joqeveritare, bizneset dhe drejtuesit e qyteteve duhet të koordinohen mes tyre, për të ofruar një mbështetje më efektive të qasjes së kufijve të hapur.
Në të gjithë botën, refugjatët dhe emigrantët kanë sjellë aftësi, talente dhe risi të reja kudo që shkojnë. Këto aftësi, duhet të shfrytëzohen.
Evropianët zbarkuan dikur me anije në SHBA dhe Kanada,për t’i shpëtuar persekutimit dhe intolerancës. Qeveritë evropiane, duhet të reflektojnë mbi të kaluarën e tyre, dhe të përmirësojnë politikat e tyre afatgjata. Por, në një periudhë afatshkurtër, ata duhet të ndërmarrin hapa të vegjël për t’u përgatitur për të ardhmen./ Tirana Today
