Mund t’ju duket si një shaka apo diçka e pabesueshme, por në fillim të shekullit të kaluar, ishte absolutisht e ligjshme që ta dërgoje fëmijën me postë tek të afërmit. Kjo ka ndodhur për plot 2 vjet në një vend të zhvilluar si Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Në fillimet e veta shërbimi postar në SHBA, nuk kishte udhëzime të qarta për atë që mund, apo nuk mund të dërgohej me postë.
Deri në fund të vitit 1912, shërbimi postar e kufizonte një dërgesë deri në një peshë prej 2 kg. Kjo ndryshoi në fillim të vitit të ri, më miratimin e të ashtuquajturit “Parcel Post”. Njerëzit nisën menjëherë të testonin limitet e rregullores së re, duke u dërguar të afërmve sende të ndryshme si vezë, tulla, deri edhe gjarpërinj.
Ndërkohë në janarin e vitit 1913, një çift nga Ohajo shfrytëzoi tarifat e reja favorizuese të shërbimit postar amerikan, për të bërë një dërgesë shumë të veçantë:djalin e tyre të mitur, James Beagle. Prindërit e tij, Jesse dhe Mathilda, e dërguan atë tek gjyshja, që jetonte pak kilometra më tej.
Ata paguan 15 centët e pullës, dhe një shumë të panjohur për ta siguruar atë për një dëmshpërblim prej 50 dollarësh, në rast se ndodhte ndonjë ngjarje e rëndë me pasoja fatale, dhe pastaj ia dorëzuan posterit të lagjes, që e transportoi djalin e vogël të futur në çantën e tij deri në shtëpinë e gjyshes së tij.
Transporti i suksesshëm i vogël i James Beagle, bëri që edhe shumë familje të tjera të bënin të njëjtën gjë, kryesisht, sepse postimi ishte më i lirë se sa një biletë treni. “Vitet e para të shërbimit postar ishin paksa kaotike”- thotë Nancy Pope, kryekuratore e historisë në Muzeun Kombëtar të Postës në SHBA.
Ajo ka zbuluar të paktën 7 raste të njerëzve, që dërguan fëmijët përmes postës midis viteve 1913-1915, duke filluar me rastin e Ohajos. Dërgimi i fëmijës tek të afërmit nëpërmjet postës, nuk ishte një praktikë e zakonshme. Por veç kostos më të lirë, njerëzit që i dërgonin fëmijët e tyre në këtë mënyrë, nuk i dorëzonin tek një i huaj. Në zonat rurale, shumë familje e njihnin shumë mire dhe prej vitesh posterin e tyre.
Në rastin e May Pierstorff, prindërit e të cilës e dërguan atë në shtëpinë e gjyshit të saj që ndodhej 117 km larg në shkurtin e vitit 1914, punonjësi i postës që e mori në trenin e veçantë të postës, ishte një i afërm i saj. Familja Idaho pagoi 53 cent për pullën, shumë që e vendosi mbi pallton e vajzës së tyre gati 6-vjeçare.
Megjithatë, kur drejtori i përgjithshëm i postës, Albert S. Burleson, dëgjoi për këtë ngjarje – si për dhe një hetim tjetër që dikush kishte ndërmarrë atë muaj rreth dërgimit më postë të fëmijëve – ua ndaloi zyrtarisht punonjësve të postës, të pranonin dërgimin e fëmijëve si të ishin një sende dosido.
Megjithatë, rregullorja e re nuk e ndaloi menjëherë këtë dukuri. Një vit më vonë, një grua e dërgoi vajzën e saj 6-vjeçare nga shtëpia e saj në Florida, për në shtëpinë e babait të saj në Virxhinia. Në një distancë prej 1.150 km, ishte udhëtimi më i gjatë postar i ndonjërit prej fëmijëve që identifikoi Pope, dhe kostoja e pullës ishte sërish 15 cent.
Në gushtin e vitit 1915, 3-vjeçari Maud Smith, kreu atë që duket të jetë udhëtimi i fundit i një fëmije si një pako postare në SHBA, kur gjyshërit e saj e dërguan në një udhëtim prej 64 km nëpër Kentaki, për të vizituar nënën e saj të sëmurë.
Pas kësaj ngjarje që bëri bujë edhe në media, mbikëqyrësi John Clark i divizionit të Shërbimit Hekurudhor në Sinsinati e hetoi këtë rast, duke marrë në pyetje postierin e Kanej në Kentaki, se përse kishte lejuar një fëmijë në një tren postar, kur kjo gjë ishte haptazi kundër rregullave.
“Nuk e di nëse pas kësaj ngjarje, ai e humbi vendin e punës, por sigurisht që ai detyrohej të jepte disa shpjegime”- thotë Pope.
Ndonëse Maud duket se është fëmija i fundit, që u dërgua me sukses përmes postës, të tjerë do të përpiqeshin më vonë t’i dërgonin fëmijët e tyre tek të afërmit më postë. Në qershorin e vitit 1920, Ndihmës i Parë i Drejtorit të Përgjithshëm të Postave, John C.Koons refuzoi 2 kërkesa për të dërguar fëmijë me postë, duke theksuar se ata nuk mund të klasifikoheshin si “kafshë të padëmshme të gjalla”, sipas së përditshmes ‘Los Angeles Times’./ Tirana Today
