Më 20 shkurt 1991, mijëra shqiptarë rrëzuan nga piedestali në qendër të sheshit “Skënderbej” në Tiranë, monumentin e diktatorit Enver Hoxha. Busti u tërhoq zvarrë përgjatë rrugëve të kryeqytetit, dhe u çua në Qytetin Studenti, aty ku 700 studentë kishin hyrë në grevë urie, për heqjen e emrit të tiranit nga Universiteti i Tiranës. Simboli i diktaturës ra, por ndërtimi i një shteti vërtet demokratik, ishte një sfidë e vështirë.
Në shumë aspekte, misioni nuk ka përfunduar ende pas gati 30 vjetësh. Bustet e Enverit u hoqën ngado në Shqipëri, por “enverizmi” si mendësi mbeti, dhe mbetet ende gjallë në disa segmente të shoqërisë dhe politikës.
Shoqëria nuk është distancuar plotësisht nga krimet e komunizmit, shumica e dosjeve nuk janë hapur ende. Dhe kujtimet e Nexhmijes Hoxhës, tërheqin ende shumë nostalgjikë të diktaturës. Ndërkohë dominon ende gjuha e dhunës dhe thirrjet për përmbysje dhe revolucion demokratik.
Një vit më parë, opozita dogji mandatet, dhe premtoi një revolucion të tillë. Por pas disa përplasjeve të forta me policinë dhe dëmtimin e institucioneve, u tërhoq nën presionin e ndërkombëtarëve.
Reforma në Drejtësi, sapo ka nisur të japë frytet e para. Por ajo cilësohet si e kapur nga mazhoranca aktuale. I mënjanuar nga kjo reformë, presidenti Ilir Meta, po tenton që të rikthehet bujshëm dhe zyrtarisht në politikën aktive.
Ai ka lajmëruar mbajtjen më 2 mars në bulevardin “Dëshmorët e Kombit” të një tubimi popullor, kundër atij që e cilëson një “grusht shteti” nga qeveria Rama. Shqiptarët janë thirrur vazhdimisht të ngrihen për revolucione demokratike.
Mjerisht ato kanë qenë kryesisht të dhunshme, dhe viktima kanë rënë po vetë shqiptarët e thjeshtë, dhe jo politikanët. Dhe SHBA dhe BE, e kanë bërë të qartë se nuk mbështesin dhe as tolerojnë më skenare të tillë. Revolucioni i vërtetë, nëse do të ketë një të tillë, pritet të vijë nga spastrimi që drejtësia do i bëjë politikës nga të korruptuarit.
TIRANA TODAY
