Nga: Ervis Iljazaj
Ajo që po ndodh me Parlamentin e Shqipërisë këto kohë, është shfaqja më e turpshme në të gjithë historinë e parlamentarizmit botëror. Çdo parim i përfaqësimit, i demokracisë, i shtetit të së drejtës, i konceptit të shtetit, i procedurës legjislative, është duke u shkelur në mënyrë të përditshme dhe kjo po tolerohet nga format më absurde prej të gjithë aktorëve dhe faktorëve të shoqërisë shqiptare.
Edhe në shtetet totalitare, përfaqësimi politik, qoftë ky thjesht formal apo i imponuar, është vendosur gjithmonë brenda shinave të legjitimitetit. Çdo veprim politik apo akt legjislativ që ndërmerret në regjimet totalitare ka një bazë përfaqësimi, i cili sigurisht është i shtrënguar, por ama formalisht ekziston.
Ndërsa rasti shqiptar, me “opozitën e re”, është një rast që nuk e gjen në asnjë vend tjetër. Zotërinj deputetë të “opozitës së re”, miratojnë çdo javë ligje, reforma apo propozojnë amendamente, të cilat kthehen në veprime të detyrueshme të shoqërisë shqiptare. Ashtu sikurse ndodhi edhe dje, në seancën plenare parlamentare.
Jo vetëm kaq, me votat e deputetëve të “opozitës së re” është ngritur komisioni hetimor për shkarkimin e Presidenti të Republikës, pasi kërkohet një shumicë e cilësuar.
Përse Kushtetuta e Shqipërisë kërkon një shumicë të cilësuar për shkarkimin e Presidentit?
Pikërisht për faktin se Presidenti përfaqëson unitetin kombëtar dhe për të nisur një procedurë të tillë duhet një shumicë e cilësuar, e cila nënkupton një përfaqësim të gjerë parlamentar dhe jo thjesht një palë politike.
Kë pjesë të shoqërisë përfaqëson “opozita e re”, e cila merr përsipër, në emër të shqiptarëve, të kërkojë shkarkimin e Presidentit?
Në emër të kujt deputetët e “opozitës së re” ngrenë kartonin për të aprovuar ligje dhe reforma?
Cila pjesë e shoqërisë shqiptare u ka deleguar sovranitetin deputetëve të “opozitës së re”?
E vërteta është se, deputetët e “opozitës së re” nuk përfaqësojnë asnjë qytetar të vetëm të shoqërisë shqiptare dhe absurdi më i madh është pikërisht fati se në emër të tyre, siç duhet të funksionojë normalisht një përfaqësues, aprovojnë ligje, diskutojnë për sistemin, për reformën zgjedhore apo reforma të tjera.
Përse deputetët e “opozitës së re” nuk kanë zhvilluar asnjë takim me elektoratin e tyre apo me ata që pretendojnë se i përfaqësojnë?
Madje, opinioni publik shqiptar as nuk e di fare se nga cila zonë elektorale vijnë deputetët e “opozitës së re”, pasi asnjë nga këta deputetë, që nga koha që kanë marrë mandatin, nuk kanë shkuar asnjë vizitë të vetme në zonat e tyre. Për një arsye shumë të thjeshtë, sepse nuk përfaqësojnë askënd dhe kjo është çudia e madhe që po ndodh me Parlamentin shqiptar në këto kohë.
Sigurisht, deputetët e “opozitës së re” mund të jenë deputetë kushtetues, por kurrsesi përfaqësues, aq më tepër me këtë sistem zgjedhor që kemi, ku njerëzit votojnë për partitë dhe jo për deputetët. I mirë apo i keq është një tjetër diskutim, por për sa kohë e kemi, duhet ta zbatojmë. Dhe partitë politike që u mandatuan si opozita shqiptare më 25 qershor, janë Partia Demokratike dhe Lëvizja Socialiste Për Integrim.
Prandaj, “opozita e re” nuk është asgjë tjetër veçse një instrument politik i krijuar në laborator, i cili është duke u hequr shqiptarëve të drejtën e përfaqësimit politik dhe ushtrimin e sovranitetit të tyre. Është duke u hequr vendimeve të Parlamentit bazën e legjitimitetit që gjendet te përfaqësimi.
Slogani i famshëm i Revolucionit Glorioz britanik, i cili themeloi për herë të parë konceptin e zgjedhjeve dhe të përfaqësimit politik, ishte “No taxation without representation” (jo taksim pa përfaqësim). Si mundet, për shembull, që t’u vendosen taksa qytetarëve shqiptarë me votat e disa deputetëve që nuk përfaqësojnë askënd?!!
Në këtë kuptim, me të gjitha kritikat që mund të ketë opozita shqiptare jashtë Parlamentit, ajo përfaqësuese, e arriti një fitore. Shoqëria shqiptare nuk prodhoi asnjë opozitë tjetër veç saj, edhe pse kushtet ishin të gjitha. 30 qershori e tregoi më së miri këtë fakt./Gazeta Liberale
