Tensionet e shfaqura në Kuvendin e parë Kombëtar të Protestës nuk duhet të habisin askënd. Përkundrazi, ato janë deri diku normale për një lëvizje që për herë të parë kalon nga protesta në rrugë te debati i organizuar në një sallë.
Për më shumë se 48 ditë, protestuesit u mblodhën çdo mbrëmje për të protestuar, për të mbajtur fjalime dhe për të kundërshtuar qeverinë. Por një kuvend është krejt diçka tjetër. Aty nuk mjafton vetëm oratoria apo entuziazmi i protestës; aty kërkohen debat, argumente, përballje idesh dhe vendimmarrje.
Prandaj edhe pakënaqësitë e disa pjesëmarrësve për mënyrën e organizimit, për përfaqësimin apo për rendin e ditës janë pjesë e një procesi që duhet menaxhuar me maturi dhe transparencë. Një lëvizje që synon të bëhet alternativë politike duhet të mësojë të administrojë mendimin ndryshe, jo ta shmangë atë.
Pyetja që u ngrit nga një prej organizatorëve – “Çfarë do të bëhet pas protestës?” – është ndoshta pyetja më e rëndësishme e këtij Kuvendi.
Nëse synimi është vetëm vazhdimi i protestave, atëherë lëvizja rrezikon të konsumojë energjinë e saj me kalimin e kohës. Historia e shumë protestave në rajon ka treguar se mobilizimi qytetar, sado i madh të jetë, nuk mjafton për të ndryshuar pushtetin nëse nuk shndërrohet në një projekt politik të organizuar.
Nëse protestuesit besojnë se sistemi politik aktual duhet ndryshuar, atëherë ndryshimi nuk arrihet vetëm në shesh. Ai realizohet edhe në kutitë e votimit. Në një demokraci, protesta ushtron presion, por qeveritë ndryshohen me votë.
Pikërisht për këtë arsye, ky Kuvend nuk duhet të mbyllet vetëm me deklarata politike. Ai duhet të marrë vendime konkrete për organizimin e lëvizjes. Ka ardhur koha të krijohen struktura drejtuese legjitime, të zgjedhura nga vetë Kuvendi, qoftë në formën e një Komiteti Drejtues, qoftë të një Bordi Kombëtar apo një organi tjetër përfaqësues që të marrë mandatin e delegatëve për të drejtuar lëvizjen.
Pa një drejtim të zgjedhur, pa rregulla funksionimi dhe pa një program politik, çdo protestë rrezikon të mbetet një reagim qytetar, por jo një alternativë qeverisëse.
Kuvendi i sotëm është, në këtë kuptim, prova më e rëndësishme për protestën. Ai duhet të tregojë se lëvizja është në gjendje të kalojë nga revolta te organizimi, nga emocionet te vendimmarrja dhe nga sheshi te politika.
Nëse arrin ta bëjë këtë, protesta mund të hyjë në një fazë të re të zhvillimit të saj. Nëse jo, rrezikon të mbetet vetëm një kapitull i rëndësishëm protestash, por pa arritur ta shndërrojë energjinë qytetare në një alternativë reale për qeverisjen e vendit.
