Nga Stefan Schlegel “Politico.eu”
Emigrantët e bllokuar në kampin e mbipopulluar të refugjatëve të Morias në Greqi, që u dogj këtë muaj po prisnin për një vendim që në fakt nuk duhej të kishte rëndësi: A janë ata “refugjatë” politikë që meritojnë mbrojtje? Apo “emigrantë ekonomikë” që e meritojnë të kthehen pas në shtëpitë e tyre për të vuajtur në varfëri, edhe pas udhëtimit të tyre të rrezikshëm drejt Evropës.
Ky dallim artificial – midis gjoja të virtytshmëve dhe mashtruesve – duhet që të zhduket. Duke pasur parasysh që faktorët nxitës politikë dhe ekonomikë të emigracionit janë thuajse gjithnjë të ndërthurur me njëri-tjetrin, përpjekja jonë për të hequr një vijë të pastër ndarëse midis tyre është e panevojshme dhe përfundimisht e kotë.
Ndërkohë, ajo është një praktikë që shkakton vuajtje të panevojshme, siç e kanë treguar edhe ngjarjet në ishullin grek të Lezbosit, ku ishte vendosur kampi. Sigurisht, qeveritë kanë motive të forta që përpiqen ta bëjnë këtë dallim – dhe motive gjithnjë e më të forta për t’i lejuar qeveritë e tjera, si ajo greke, të bëjnë të njëjtën gjë.
Grekëve u kërkohet ligjërisht të presin njerëz që janë larguar nga vendet e tyre, pasi përballen me përndjekje politike, por nga ana tjetër ata janë të lirë t’i dëbojnë ata që janë larguar vetëm për shkak të varfërisë ekstreme.
Ekziston edhe një kategori e tretë refugjatësh, për të cilën dekadën e fundit është diskutuar një status i veçantë i pranimit të tyre: emigrantët që zhvendosen nga vendi i tyre për shkak të ndryshimeve të klimës.
Është e pamundur të përcaktohet vetëm një arsye se përse një person vendos që të largohet nga vendi i tij. Pyetjet e nevojshme kanë përgjigje të shumëfishta, dhe jo vetëm një të tillë. E megjithatë, ka arsye të forta për të ndjekur një qasje tjetër me ta.
Si fillim, verifikimi i arsyeve pse një person po emigron është një proces i kushtueshëm dhe që merr kohë. Dhe ngërçi i pashmangshëm, krijon një lloj katastrofe humanitare të cilën e kemi parë në Greqi dhe gjetkë, me njerëz të pambrojtur që vuajnë nëpër kampe të pashpresë për të ardhmen. Ka një arsye themelore pse ky procesi është kaq i mundimshëm: Autoritetet po u bëjnë emigrantëve një pyetje, e cila ka pak kuptim në kontekstin aktual politik global. Është e pamundur të përcaktohet vetëm një arsye pse një person vendos që të largohet nga vendi i tij.
Njerëzit kanë arsye të ndryshme pse emigrojnë. Varfëria krijohet dhe përjetësohet nga mjediset politike jofunksionale. Përndjekja politike paralajmërohet shpesh nga margjinalizimi ekonomik, teksa varfëria i lë njerëzit dukshëm më të prekshëm ndaj presionit politik.
Ndryshimi i klimës i ndërlikon gjërat edhe më tej. Ai zakonisht i zhyt njerëzit në varfëri shumë kohë para se sa një rajon të bëhet tërësisht i pabanueshëm. Dhe sa më e varfër të jetë një popullsi, aq më pak elastike ka tendencën të jetë ndaj presionit të krijuar nga një klimë në ndryshim.
Edhe kur është e mundur të identifikohet një arsye specifike se përse një person është larguar nga vendi i tij, është e pamundur ta klasifikosh atë arsye si politike ose ekonomike. Nganjëherë mund të ketë një ngjarje qartazi nxitëse: për shembull një luftë civile, një kolaps ekonomik ose një katastrofë natyrore.
Por, a janë këto ngjarje politike, ekonomike apo ekologjike? Shumë konflikte të armatosura, kanë origjinë në problemet ekologjike, të cilat kontribuojnë në shpërthimin dhe intensitetin e konflikteve. Të gjitha konfliktet e armatosura, e kanë një arsye ekonomike.
Shumë ngjarje ekstreme të motit, nuk çojnë në ndonjë zhvendosje të popullsisë. Por ato që e bëjnë, i zhvendosin komunitetet e privuara politikisht dhe ekonomikisht. Ka edhe një rrugë më të mirë që mund të ndiqet: Të zhduket dallimin midis emigrantit “politik” dhe atij “ekonomik”, dhe në vend të kësaj të përqendrohemi tek domosdoshmëria për të emigruar diku.
Si e tillë, pyetja që duhet të shtrojnë oficerët e emigracionit kur pranojnë emigrantët për arsye humanitare është: A është emigrimi thelbësor për të përmirësuar jetën e këtij personi? Sa më e qartë të jetë mungesa e alternativave ndaj emigrimit në jetën e një personi, aq më i fortë duhet të jetë pretendimi i tij për mbrojtje të veçantë.
Avokatët e refugjatëve, priren t’i shmangen një sugjerimi të tillë, pasi ai sfidon mbrojtjen e veçantë që u jepet refugjatëve, një grup njerëzish të etiketuar kështu për shkak të persekutimit të tyre për arsye politike specifike.
Por ky propozim do të forconte mbrojtjen e viktimave të persekutimit, ndërsa e shtrin “ombrellën” e mbrojtjes për emigrantët e tjerë në nevojë. Më e rëndësishmja, kjo qasje e re do të na shpëtonte nga kurthet e bërjes së dallimeve arbitrare morale midis grupeve të ndryshme të emigrantëve, të cilat përtej fakti që është e pamundur të identifikohen, krijojnë llojin e katastrofave morale si ajo që kemi parë së fundmi në ishullin grek të Lezbosit.
Shënim: Stefan Schlegel, është studiues dhe lektor në Fakultetin Juridik të Universitetit të Bernës në Zvicër, i specializuar në ligjet mbi refugjatët dhe emigracionin.
Burimi: https://www.politico.eu/article/stop-discriminating-against-economic-migrants
Përshtatur nga TIRANA TODAY
