Nga Alfred Peza
Skena e sforcuar e seriozitetit dhe solemnitetit fals në konferencën e fundit për shtyp e Ilir Metës në Presidencës, me përshëndetjet në fund herë si Hitleri, herë si Duçja e herë si një nacionalist i thekur me shqiponjë, e bënë krejt qesharake 22 nëntorin e tij. Duke dashur që të evokojë 21 vjetorin e referendimit për Kushtetutën e 1998, Ilir Meta thjeshtë sa ekspozoi edhe më shumë, krizën e tij personale politike.
E kishte paralajmëruar herët që në shtator, se do na çudiste shumë gjatë ditës së sotme, duke shpalosur strategjinë e një “aksioni të vazhdueshëm që, nuk ka lidhje me partitë dhe forcat politike. Por që do të përfshijë gjithë ato personalitete të së drejtës, të të drejtave të njeriut që besojnë në demokraci, në rëndësinë e jashtëzakonshme, që ka respektimi i të drejtave të njeriut në këtë vend dhe të institucioneve të pavarura”.
Por fjalët nga politikanë si Ilir Meta, tradhëtohen gjithmonë në praktikë, nga sjellja e tyre. Solemniteti i sforcuar i atyre pak minutave të konferencës së shtypit në Presidencë, janë prej kohësh në një kontrast të thellë me sjelljet aluçinante të një kryetari shteti në publik. Pas disa kohësh, me siguri që do ti vijë turp nga ajo arkivë e pasur që ka lënë tashmë përjetësisht në media, televizione, internetit dhe memorien e qytetarëve të republikës së vet.
Dëshira e 22 nëntorit për referendumin e Kushtetutës, nuk është gjë tjetër, veçse versioni i ri i një 13 tetor tjetër zgjedhjesh të shpallura me dekret prej tij. Një dekret të cilën edhe ai vetë sot ka turp që ta kujtojë, sepse është një nga njollat e turpit të tij në atë zyrë. Ai dekret është prova e shkeljes së madhe kushtetuese prejt tij. Ndërsa 13 tetori, dita kur ai që “përfaqëson unitetin e popullit”, tentoi ti mohohonte të drejtën e votës popullit të vet, për interesat e tij personale.
Ndaj, ashtu si 13 tetori që nuk kishte lidhje fare me zgjedhjet e përgjithshme lokale, edhe ky 22 nëntor i Ilir Metës, nuk ka lidhje fare me referendumin për Kushtetutën të cilën ai e ka shkelur sa herë që ka dashur përgjatë 2019. Me të vetmin qëllim: Të pengojë me çdo kusht e me çdo çmim, ecjen përpara të reformës në drejtësi dhe ngritjen e institucioneve të reja, nga frika e ndëshkimit nesër për bëmat e tij në pushtet.
Ilir Meta sot është i dëshpëruar, sepse është më i vetmuar se kurrë. Reforma në drejtësi, nën mbikqyrjen dhe kujdesin e posaçëm të SHBA dhe BE, kanë marë në këtë 22 nëntor, një tjetër garanci se për ta në Shqipëri mbi gjithçka është zbatimi i ligjit dhe jo fati politik apo juridik i një individi kushdo qoftë ai.
Mazhoranca e Kryeministrit Edi Rama është shprehur këtë javë e vendosur për ti shkuar deri në fund hetimeve për shkarkimin e Presidentit të Republikës. Ky vullnet politik u rishpreh, pas sugjerimit të SHBA për ta dërguar në Komisionin e Venecias, sqarimin e situatës së krijuar në Gjykatën Kushtetutese në lidhje me anëtarët e rinj dhe fillimin e funksionimit normal të saj.
Po gjatë kësaj jave, në përpjekje për të treguar se nuk është i vetëm në këtë luftë absurde që po bën me mullinjtë erës, duke thirrur në Presidencë përfaqësuesit e opozitës dhe ish Presidentët, Ilir Meta e nxorri veten akoma edhe më të vetmuar. E kur e kuptoi se e kishin lënë edhe shqiptarët, edhe mazhoritarët, edhe opozitarët, edhe ish kolegët, edhe nervat…iu sul si i tërbuar, me gjithfarësoj fjalësh e akuzash SHBA, BE, OSBE dhe përfaqësuesve të tyre në Tiranë a gjetkë. Kjo ishte pika e fundit, që e derdhi kupën e sjelljeve të tij.
Ndaj 22 nëntori i Ilir Metës për referendumin e Kushtetutës, nuk është gjë tjetër, veçse versioni i ri dekretit të tij kallp, për zgjedhjet e përgjithshme lokale të 13 tetorit.
Ilir Meta e humbi betejën me historinë dhe pas kësaj, ka vetëm një rrugë. Të dali nga ajo zyrë që e turpëroi dhe të sfidojë sistemin që po kritikon kaq shumë. Ai në këtë histori do të mbahet mend ose si i munduri i parë i madh nga Reforma në Drejtësi. Ose si ish- Kreu i Shtetit që del në rrugë si qytetar i thjeshtë, për të dëshmuar se ka këllqe të fitojë i vetëm kundër të gjithëve; shqiptarë e ndërkombëtarë.
