Mbaj mend që kur sapo erdha në Itali, nuk e kisha idenë se çfarë bëhej. Pashë shokët e mi të skuadrës dhe mendova: “Seedorf, Ronaldo, Zanetti, Toldo. Dreq! ”. Normal që do ta merrja me frikë, apo jo?! Seedorf ecte nëpër dhomat e zhveshjes pa bluze: ai legen kishte 7% dhjam trupor! Respekt!
Kurrë nuk do ta harroj kur po luanim një miqësore kundër Real Madridit në Bernabeu, dhe unë hyra nga stoli. Ne fitojmë një goditje të lirë në hyrje të zonës dhe unë i afrohem topit. Po, pse jo?! Epo, gjejeni pak kush ishte pas meje duke më thënë: “Jo, jo, jo. Do ta gjuaj unë “.
Materazzi! Ai bastardi i madh! Ahahahah! Mezi e kuptoja atë që po thoshte, sepse akoma nuk flisja italisht. Por e kuptova se po e brente përbrenda. “Jo jo jo!” Ai donte t’i binte vetë, por pastaj ndërhyri Seedorf: “Jo, lëre ta godasë djali”. Askush nuk ia bënte fjalën dysh Seedorfit.
Kështu që Materazzi u tërhoq mënjanë dhe gjëja më e bukur është se, nëse e shikoni videon, mund ta shihni Materazzin me duar në ijë duke menduar: “Ky kalama i ndyrë me siguri që e dërgon në tribunë!!!”
Njerëzit më pyesin gjatë gjithë kohës për atë goditje të lirë. “Si. Si, si, si? Si arrite ta godasësh topin aq fort?” Dhe unë i përgjigjem: “E mori e mira, nuk e di! Unë e godita me të majtën dhe Zoti bëri pastaj pjesën tjetër! ”
BOOOM! Në trekëndësh. Nuk di si ta shpjegoj. Di vetëm që ndodhi. Është një këngë që ma këndonin në San Siro që akoma ma bën mishin kokërr!
“Ka rrëmujë
Ndoshta ngaqë bëjmë tifo për
Një lojtar,
Që hedh granata dore.
Të gjithë jemi në këmbë
për këtë brazilian,
duartrokit,
se në fushë është Adriano!!! “
[Adriano – Letër për ‘Player’s Tribune’]
