Ngjarjet dramatike të 6-7 nëntorit të vitit 1917 në ish-kryeqytetin rus Petrograd (sot Shën Petersburg), do të kishin pasoja në të gjithë botën. Të udhëhequr nga kreu i Partisë Bolshevike, Vladimir Lenin; revolucionarët e majtë radikalë nisin një grusht shteti kundër qeverisë së përkohshme ruse.
Bolshevikët dhe aleatët e tyre pushtuan ndërtesat kryesore qeveritare, dhe disa pika të tjera strategjike. E brenda 2 ditësh formuan një qeveri të re me kryeministër Leninin. Rusia Bolshevike, e quajtur më vonë Bashkimi i Republikave Socialiste Sovjetike (BRSS); ishte shteti i parë marksist në botë. Lenini u premtoi rusëve një të ardhshme të ndritur, por në fakt u dhuroi ferrin mbi Tokë.
Bolshevikët e zhvendosën shpejt kryeqytetin nga Petrogradi në Moskë. Kjo pasi Moska ishte një qytet më i centralizuar, ndaj ata mund ta kontrollonin më mirë. Ata krijuan ndërkohë ÇEKA-n, si një organ i sigurisë revolucionare, për të mbikëqyrur dhe ndëshkuar “armiqtë e popullit”. Policia sekrete, u bë një pararendëse e hershme e KGB-së famëkeqe.
Revolucioni u shoqërua me mijëra vrasje me dhe pa gjyq, të cilat shkaktuan kudo rebelime. E gjitha kjo çoi në një luftë civile shkatërruese, që do të ishte një ndër luftërat civile më vdekjeprurëse në historinë e njerëzimit.
Lufta Civile, u zhvillua midis bolshevikëve, të përfaqësuar nga Ushtria e Kuqe. Dhe një fraksioni të quajtur Ushtria e Bardhë, që përbëhej nga socialistë. Monarkistë, anarkistë, autokratë konservatorë dhe gjeneralë. Gjatë viteve 1917- 1922, rreth 1.5 milionë ushtarë dhe 8 milionë civilë, vdiqën për shkak të betejave, urisë dhe sëmundjeve epidemike.
Në vitin 1997, Stefan Kurtua, Nikolas Vert, Andrej Pazhkovski dhe disa akademikë të tjerë evropianë botuan “Librin e Zi të Komunizmit”. Aty ata dokumentuan historinë e shtypjeve politike nga shtetet komuniste. Përfshirë gjenocidet, ekzekutimet pa gjyq, dëbimet dhe internimet dhe vdekjen e miliona njerëzve në kampet e punës, gulagët.
Sipas vlerësimeve të përafërta, numri i njerëzve të vrarë nga qeveritë komuniste arrin në më shumë se 94 milionë. Madje disa vlerësime të tjera e çojnë këtë shifër në 100 milionë. Kështu 65 milionë vlerësohet se kanë vdekur nga komunizmi në Republikën Popullore të Kinës, 20 milionë në Bashkimin Sovjetik. 2 milionë në Kamboxhia, 2 milionë në Korenë e Veriut, 1.7 milionë në Etiopi, 1.5 milionë në Afganistan, 1 milionë në bllokun komunist në Evropën Lindore, 1 milionë në Vietnam, 150.000 në Amerikën Latine etj.
Gjatë 45 viteve, diktatura komuniste vrau mbi 6 mijë njerëz, burgosi dhe internoi mbi 100 mijë të tjerë. Në krahasim me popullsinë modeste të Shqipëri, kjo shifër është e konsiderueshme. Kodi Penal i regjimit të Enver Hoxhës numëronte 34 krime të dënueshme me dënim me vdekje. Mes të cilave 12 ishin krime politike, si “arratisje nga shteti” (Neni 47), sabotim i “ekonomisë socialiste dhe i organizimit e administrimit të shtetit” (Neni 53) apo “agjitacion dhe propagandë fashiste, anti-demokratike, klerike, luftënxitëse dhe anti-socialiste” (Neni 55).
Kurtua shkruan ndër tjera në librin e zi të komunizmit, se komunizmi dhe nazizmi ishin sisteme të dallueshme nga njëri tjetri. Por të krahasueshëm në aspektin e totalitarizmit të tyre. Ai nënvizon se regjimet komuniste kanë vrarë “afro 100 milion njerëz, në krahasim me afro 25 milionë viktima të nazistëve”.
Ai pretendon se metodat e Gjermanisë naziste të shfarosjes masive, u kopjuan nga metodat sovjetike. Si shembull, ai citon zyrtarin nazist SS Rudolf Hes, që ndërtoi kampin famëkeq të shfarosjes në Aushvic.
Ndër të tjera Hes shkruante:
“SS shpërndau për komandantët një koleksion të plotë raportesh mbi kampet ruse të përqendrimit. Ato përshkruanin në detaje kushtet e kampeve dhe organizimin e tyre të brendshëm. Ato u morën nga ish të burgosur që kishin arritur të arratiseshin. Vëmendje iu kushtua faktit, që kampet e punës së detyruar, rusët ia kishin dalë të shfarosnin popuj të tërë”./ TIRANA TODAY
