Gruaja nga Kanadaja, të cilën sëmundja e rëndë e solli në Shqipëri ka bërë një rrufin rrëqethës, për gjithë muajt që ka kaluar në vendin tonë gjatë shërimit të saj.
Bëhet fjalë për Steffani Cameron, e cila në një rrëfim emocionues të publikuar në yahoo.com, flet për momente e vështira dhe të lumtura gjatë udhëtimit të saj nëpër botë.
Rrëfimi:
Kur njerëzit dëgjuan se unë hoqa dorë nga shtëpia ime për të udhëtuar në botë dhe për të punuar në distancë për pesë vjet, ata mendonin se unë isha “duke jetuar një ëndrrën”. E vërteta është diku në mes. Problemet e parasë, çështjet shëndetësore, konfliktet personale – ato që na ndodhin të gjithëve, pavarësisht se ku shkojmë, i kam përjetuar. Kur fillova udhëtimin jashtë vendit në vitin 2015, në moshën 42 vjeçare, jam përgatitur për disa skenare të këqija. Një prej tyre shëndeti, pasi unë nuk kisha asnjë lloj sigurie për të, shkruan Tirana Today. 
Dy vitet e mia të para jashtë vendit nuk ishin pa luftë, por shëndeti im mbeti i qëndrueshëm. Babai im vdiq, dhe u ktheva në Kanada për një vizitë. Ndërsa, pata rastin të bëja një vizitë tek gjinekologu im për r t’u siguruar se isha e shëndetshme para se të kthehesha në botë. Nëna ime kishte vdekur nga kanceri i mitrës vite më parë, dhe unë kam qenë gjithnjë e kujdesshme për shëndetin tim gjinekologjik.
Por, ndërsa rifillova udhëtimi në Evropë , javët dhe muajt u zbehën, gjatë udhëtimit në Republikën Çeke, Hungari, dhe në Greqi.
Në Greqi shëndeti im u përkeqësua dhe kisha gjakderdhje të rëndë. Unë doja të shkojë në Afrikë, në Marok, por një farmaciste në Athinë më tha që patjetër duhej të vizitohesha. Kjo ishte gjëja e fundit që doja të bëja, kur mendoja për nënën time se si ajo kishte qëndruan për muaj me radhë në spital.
Mjekët më dhanë disa pilula dhe u nisa për udhëtim. Në Marok përjetova tmerr të vërtetë. Kisha shumë hemorragji, gjatë gjithë natës.
U zgjova të nesërmen dhe i tregova pronarit të shtëpisë, i cili ishte një gjerman për natën e tmerrshme që kisha kaluar.
Ai dhe gruaja e tij më dërguan në një farmaci. U tregova për pilulat që kisha marrë në Greqi. Ata më erdhën në ndihmë, dhe gjendja shëndetësore u përmirësua disi. Unë isha shumë e frikësuar, dhe mendoja për nënë time se kanceri i mitrës i kishte marrë asaj jetën.
Fillova kërkimin e shërbimeve gjinekologjike në të gjithë Evropën, nga Skocia në Kroaci deri në Hungari. Dhjetë ditë më vonë unë u nisapër në Shqipëri, për t’u vizituar një spital privat, me buxhet të përshtatshëm. Kuptova që ishte opsioni i vetëm më i mirë.
Sapo arrita në Shqipëri, e gjithë frika ime u zhduk. Spitali shqiptar ishte një model efikasiteti. Brenda 96 orëve të zbarkimit, ata më erdhën në ndihmë.
Ishte Dr. Zef që kuptoi sëmundjen time. Ai kuptonte shumë mirë gjuhën angleze, por fliste shqip me infermieren e tij. Kur fillova të qaja për nënën time dhe rreziqet e lidhura me kancerin, Dr. Zef u ngrit, në përqafoi mua, dhe ai më fshiu lotët.
“Gjithçka do të shkojë mirë”, premtoi ai, përpara se unë t’i qeshja me dashuri. Buzëqeshja e tij e ngrohtë dhe sytë e shkëlqyeshëm janë rrënjosur në kujtesën time, dhe kurrë nuk kam parë një fytyrë kaq të mirë që më ngushëlloi në një moment të vështirë. Frika ime u zhduk. Bota ka nevojë për më shumë kirurgë që të falin dashuri.
Mendova se dita që do t’i nënshtrohesha operacionit do të më tmerronte, por atë ditë unë gjeta fuqi. Isha e lodhur dhe kisha dhimbje. Megjithëse operacioni ishte i lehtë dhe shkoi mirë.
Për javët e tëra që kalova në Tiranë, ku dhe u shërova, për atë kohë Shqipëria ishte shtëpia ime.
Fillimisht më ngjau si një vend ish-komunist dhe me rrugë të shkatërruar, pro deri në fund të qëndrimit tim ai vend ma rrëmbeu zemrën.
Tirana më mësoi se mirësia tejkalon gjuhën. Më bindi se mjekësia e vjetër duhet të shkojë krah për krah me praktikat moderne. Më mësoi, se jemi shumë të fortë, kur jeta na sprovon.
Dhe më mësoi për besën, një kod nderi shekullor që shqiptarët jetojnë me të edhe sot. Në thelb, mik apo armik, kur je një mysafir shqiptar, ata do të vdesin për t’ju mbrojtur.
Pothuajse një vit më vonë, duke e lënë maternitetin në Shqipëri, kam bërë udhëtimet e mia më të mira – dhe natyrisht shëndeti im është mirë. Udhëtimi atje më përforcoi besimin tim në vetvete dhe më njohu me mirësinë e të huajve. Gjithashtu më mësoi se shtëpia mund të gjendet në vendet më të papritura. TIRANA TODAY
