Nga Klodian Tomorri
Gjatë viteve 80’, teksa zizat e Partisë transportonin në autokolonë misër nga Lushnja në Berat, njëri nga magazinierët e rezervave të shtetit në Lushnje, pyet i habitur shoferët: Kaq shumë derra paska ky Berati! Shoferët ja plasën të qeshurit. Misri, që shpesh qe i krimbur apo i mykur, ishte për njerëzit.
Ndërkohë, që njerëzit hanin kollomoqin e mykur për pjesën më të madhe të vitit, sekretarët e Partisë dhe zyrtaret e regjimit, krenoheshin se sërish Partia ja kishte dalë të siguronte bukën e popullit me forcat e veta. Por vetë, asnjëri prej tyre nuk hante misrin e derrave, e madje as i nënshtroheshin regjimit të tollonave.
Qeveritarët e sotëm ngjajnë shumë me sekretarët e Partisë qëmoti. Fundja, të gjithë kanë të njëjtën prejardhje. Politikisht nga mëma Parti, gjenetikisht shumica e tyre janë bijtë e etërve.
Çdo ditë ministrat e sotëm lëvdojnë reformat dhe arritjet e Shqipërisë në arsim, por fëmijët e tyre i shkollojnë jashtë. Propagandojnë progresin në shëndetësinë publike, por veten dhe familjarët e tyre i kurojnë jashtë. Mburren me transformimin e Tiranës, por jetojnë në periferitë e shtrenjta, larg zhurmës, trafikut dhe mbi të gjitha ndotjes që po vret me mijëra njerëz çdo ditë. Shkurt, këta janë të vetmit kuzhinierë në botë që nuk e provojnë asnjëherë çorbën e tyre.
Lindita e arsimit do të mbahet mend si ministrja e vetme e arsimit në botë, që krenohej njëkohësisht për arritjet në arsim dhe me faktin se vajza e saj studionte në Francë. Besa do të mbahet mend për rekordin, që fëmijët e saj nuk hëngrën asnjë ditë çorbën që gatoi mamaja me shkollat publike. Beqja i reformave të mëdha në shëndetësi do të kujtohet si ministri që edhe gripin e kuronte në spitalet private. Erjoni, që çdo ditë ndërton një pallat dhe mbyll nga një rrugë në Tiranë, si pashai i Kodrës së Diellit, ndërsa shefi i të gjithë këtyre, do të mbahet mend si burri që i bëri nënën arsimit, shëndetësisë dhe të gjithë vendit.
Për ta bërë edhe më groteske, ka dhe një ngjashmëri tjetër. Në kohën kur shumica e popullit hante kollomoqin e mykur të Partisë, Shqipëria merrte çmimin e parë nga OKB për ushqimin. Sot, që arsimi dhe shëndetësia publike janë në ditën e tyre më të errët, Banka Botërore e klasifikon Shqipërinë në 10 vendet me përmirësimin më të madh në botë për këta dy sektorë, ndërsa Bashkia e Tiranës merr çdo javë nga një çmim të parë ndërkombëtar. Idem. Ndryshimi i vetëm është se në atë kohë çmimin e tërhiqte Sofokli Lazri, kurse sot i tërheq Erjoni.
Çmimet ndërkombëtare ngrohin propagandën e qeverisë dhe ndoshta edhe xhepin e atyre që i japin. Çështja është si do ja bëjmë me kollomoqin e mykur që po na jep çdo ditë Rilindja?
