“Një mësim nga Shqipëria, në ndihmë të menjëhershme ndaj popullit afgan”, kështu e ka titulluar shkrimin ‘Huffington Post Italia’, duke iu referuar situatës në Afganistan.
“Ajo që po ndodh këto ditë në Kabul është një gjenocid i plotë, dhe po ndodh nën sytë tanë. Burra, gra, të moshuar, adoleshentë dhe fëmijë të detyruar të ikin pa qëllim për të kërkuar strehim nga persekutimi i talebanëve që pushtuan Kabulin.
Nuk është rastësi që kjo po ndodh tani; për ata që nuk janë të rinj në historinë bashkëkohore, ata e dinë mirë se vendimi i Biden për të tërhequr trupat nga toka afgane mund të jetë një strategji e pastër në lidhje me atë që do të ndodhë në muajt e ardhshëm, në shfaqjen e fronteve të reja në tabelën gjeopolitike globale të shahut.
Por ndërsa e gjithë bota mbetet e tronditur nga video mesazhet dhe fotot që na mbërrijnë prej andej, zgjedhja e Kryeministrit të Shqipërisë, Edi Rama, për të dërguar aeroplanë në Afganistan për të shpëtuar popullsinë civile, dhe për të ofruar kështu një strehë të përkohshme, është me rëndësi lajmi ndaj atyre që ikin nga persekutimi.
Kryeministri shqiptar ekspozon zgjedhjen e tij në një postim të gjatë në Facebook, në të cilin shpjegon arsyet që e shtynë të veprojë menjëherë. Ai kujtoi se hebrenjtë gjetën strehë në Shqipëri dhe se asnjë nga ata dy mijë njerëz që ikën nga regjimi i Hitlerit nuk iu dorëzua nazistëve. Në këtë mënyrë, përveç dhënies së një mësimi për Perëndimin, Edi Rama, udhëheqës i një demokracie të re në një vend kryesisht mysliman, ka marrë gjithashtu një pozicion të qartë që tingëllon si një paralajmërim për ndjenjat e çrregullta dhe kontradiktore të përhapura në demokraci Perëndimore, se sa ajo që po ndodh në Afganistan: jo nëse dhe por, talebanët janë nazistët e mijëvjeçarit të ri.
Unë jam i kënaqur të di se këtë herë vendi im i lindjes ka qenë në gjendje t’i demonstrojë Perëndimit se çfarë do të thotë të përfshihesh përtej komploteve dhe interesave politike dhe ekonomike. Shpresoj se në orët e ardhshme, atdheu im birësues do të dëshmojë gjithashtu se jeton në përputhje me kushtetutën e tij demokratike, duke marrë pjesë aktive në ndihmën e civilëve afganë. Dhe kërkoj falje nëse e them troç, por ndryshimi midis dy kulturave të vdekjes siç janë nazistët dhe talebanët, qëndron vetëm në faktin se për nazistët ishte një çështje e pohimit të superioritetit të një race ndaj të tjerëve, për talebanët ishin. Ka të bëjë me pohimin e një superioriteti gjinor: qëllimi i vërtetë i talebanëve është një patriarkalizëm i çmendur dhe i çoroditur, që synon asgjësimin moral dhe fizik të grave.
Ribashkimi i grave është një fakt stërgjyshor i shumë kulturave në botë. Këto zakone të rrënjosura, natyrisht, nuk mund të vihen në dyshim në Afganistan. Ata që ikin nga kjo tokë sot, ata që kapen pas krahëve të aeroplanëve, janë burra dhe gra që kanë kompromentuar veten me idealet perëndimore të barazisë, dhe që nuk janë më të gatshëm të vuajnë nga një kulturë kriminale që pranon të martohet me vajza 8-vjeçare dhe pastaj i varros të nesërmen e natës së martesës.
Më kujtohet një film shqiptar që më goditi shumë (“14 vjeç dhëndër”) një familje e pasur, të paktën në krahasim me varfërinë kolektive, vendos të martojë djalin e tyre të vetëm 14-vjeçar me një vajzë 20 vjeçare, e fortë por nga një familje shumë e varfër, për të qenë shërbëtore në shtëpi.
Vajza kundërshton duke ikur dhe duke u ngjitur në çatinë e shtëpisë, duke kërcënuar me vetëvrasje. Nëna e saj i lutet që të martohet, për t’i dhënë motrave mundësinë që të rriten me disa mjete ekstra ekonomike. E shtyrë nga ndjenja e fajit, e reja Marigo dorëzohet. Ekziston një skenë në film që rrëfen në mënyrë perfekte gjendjen e grave në Shqipërinë rurale të atyre viteve: Marigoja, si shumë gra të tjera, duke u kthyer nga fshati, mbart një ngarkesë druri mbi supet e saj, si një mushkë. Dy burra, me qëllim për të pirë kafe, vëzhgojnë me kënaqësi kthimin e grave nga fushat. “Ne jemi burrat më me fat! Nuk ka gra si e jona në botë”, thotë njëra. Por tjetri u përgjigj: “Jo shoku im, ata nuk janë më të mirët, ne jemi më të mirët: të na shërbesh është më e pakta që mund të bëjnë”.
Ata që e kanë njohur këtë botë dhe, me vështirësi, e kanë hequr qafe atë, sot po dërgojnë aeroplanët në shpëtim në Kabul.
Burimi i lajmit: Huffington Post Italia. Përshtatur nga Tirana Today
