Nga Augustine Zenakos, “Eu Observer”/Më 19 maj, një turmë sulmoi kryebashkiakun e qytetit të Selanikut , Yiannis Boutaris, gjatë një ceremonie publike, në kuadër të Ditën e Gjenocidit Pontik.
Incidenti filloi me tallje dhe fyerje: “Largohu, nuk duam që të qëndrosh këtu. Largohu, fëlliqësirë, çifut i ndyrë, ti anti-grek, ti Shkupjan, ti turk i ndyrë, tradhtar. Ti duhesh varur në litar!”.
Pastaj, disa njerëz, duke përfshirë disa që mbanin në duar emblemat e shoqatave Pontike që organizuan ceremoninë, filluan të shtynin kryebashkiakun. Të tjerët nisën ta qëllonin me shishe plastike dhe objekte të ndryshme. Shoqëruesit u përpoqën ta mbronin, por turma e ndoqi atë deri në makinën e tij.
Njerëzit e qëlluan në kokë. Dikush e goditi fort në stomak. Kur mbërriti në makinën e tij, një burrë goditi me shkelm derën, dhe një tjetër hapi dritaren e pasme. Ndërsa makina u largua, njerëzit filluan të duartrokisnin dhe brohorisnin. Mjerisht, ky nuk ishte sulmi i parë i këtij lloji në Greqi.
Gjatë viteve të fundit të krizës financiare në Greqi, ka pasur disa incidente ku turma të zemëruara kanë sulmuar verbalisht apo fizikisht politikanët apo gazetarët.
Pa dyshim, këto sulme synonin figurat publike që konsideroheshin si mbështetës të politikave shtrënguese të vendosura nga trojka (Komisioni Evropian, Banka Qendrore Evropiane dhe Fondi Monetar Ndërkombëtar).
Disa komentatorë të njohur, i kanë përshkruar sulme të tilla të motivuara nga një ideologji e ekstremit të djathtë, dhe i kanë lidhur ato me Agimin e Artë, partinë famëkeqe greke neo-naziste, anëtarët e së cilës janë aktualisht në gjykim për vrasje dhe vepra të tjera të rënda.
Jo vetëm Agimi i Artë
Megjithëse anëtarët e Agimit të Artë kanë shfaqur sjellje agresive ndaj politikanëve dhe gazetarëve, një lidhje e tillë e drejtpërdrejtë me dhunën e organizuar të Agimit të Artë duket e pavërtetë: nuk ka dëshmi për të mbështetur ndonjë lidhje midis sulmeve të njerëzve të zakonshëm apo demonstruesve, dhe dhunës së egër që ushtrohet nga grupet e organizuara të Agimit të Artë.
Edhe pse janë të pakëndshme, sulme të tilla nuk i përkasin ekskluzivisht ekstremit të djathtë. Dhe kjo e bën jashtëzakonisht alarmant sulmin ndaj Boutaris.
Boutaris, është mbështetës i politikave shtrënguese dhe programit të shpëtimit. Por kjo nuk është kjo arsyeja se përse u sulmua pak ditë më parë. Ai u sulmua për shkak se ai është liberal, anti-nacionalist, anti-racist dhe mbështetës i të drejtave LGBT.
Boutaris ka promovuar në mënyrë aktive Selanikun si një qytet të rëndësishëm jo vetëm në historinë greke, por edhe në atë turke dhe hebraike. Ai ka pohuar se turistët turq, duhet të inkurajohen të vizitojnë vendlindjen e Kemal Ataturkut.
Ai gjithashtu ka promovuar themelimin e një muzeu të Holokaustit në Selanik, në kujtim të popullatës hebraike të qytetit që u vra nga nazistët. Për më tepër, ai shpesh ka folur në favor të zgjidhjes së mosmarrëveshjes mbi emrin e Republikën e Maqedonisë.
Pra, ajo që duket këtu – ndoshta për herë të parë në një mënyrë kaq të drejtpërdrejtë – është një lidhje midis një sulmi kundër një figure publike, dhe premisës së padiskutueshme ideologjike të ekstremit të djathtë. Dhe kjo sigurisht nuk po ndodh në një vakum.
Nacionalizmi virulent, në Greqi është nxitur pas negociatave të reja me Maqedoninë mbi çështjen e emrit. Përpjekjet e fundit nga ana e qeverisë, për të adresuar pabarazitë nga të cilat vuajnë personat LGBT, kanë ndeshur gjithashtu me një reagim reaksionar.
Një diskutim polarizues publik mbi këto çështje, e ka zhvendosur në masë të madhe vëmendjen nga programet shtrëngues, ndoshta sepse të ashtuquajturat “çështje kombëtare” dhe “vlera”, perceptohen tani nga shumë njerëz si fusha ku mund të shpëtohet ndjenja e krenarisë kombëtare.
Mjerisht, edhe zyrtarët e lartë, si në koalicionin qeverisës ashtu edhe në opozitë po inkurajojnë perceptime të tilla. Ministri grek i Mbrojtjes Panos Kammenos, njëherazi kreu i partisë Grekët e Pavarur, partneri i vogël i koalicionit qeveritar, ka rezistuar dhe ka folur kundër një kompromisi me Maqedoninë, si dhe kundër ligjeve të reja që njohin të drejtat e LGBT.
Shumica e partisë së tij pajtohet me të, dhe po kështu edhe disa deputetë të Syriza-s, partneri kryesor i koalicionit qeverisës. Udhëheqësit dhe zyrtarët e Demokracisë së Re, opozita kryesore në vend, kanë shprehur mendime të ngjashme, dhe po flasin në një ton gjithnjë e më reaksionar, pavarësisht liberalizmit të vetëshpallur të udhëheqësit të tyre, Kyriakos Mitsotakis.
Klima toksike, përkeqësohet më tej nga deklaratat e klerikëve të njohur ortodoksë grekë, të cilët janë gjithmonë një faktor në jetën politike greke.
Sido që të jetë shpejtësia e taktikave politike, siç llogaritet nga ata që sistematikisht zgjojnë ndjenjën reaksionare, ndoshta duhet të mbahet mend ky leksion historik:propagandimi i agjendës ekstremiste të ekstremit të djathtë të nacionalizmit dhe intolerancës një grupi të madh njerëzish të pakënaqur nga kriza dhe recesioni, është një ide shumë e keqe.
PËRSHTATI TIRANA TODAY
