Kanë kaluar tre vite nga aneksimi i Krimesë dhe duket qartë që situata ekonomike e Evropës nuk është aspak e mirë. Në vitin 2014 fuqitë perëndimore – të udhëhequra nga Shtetet e Bashkuara dhe Bashkimi Evropian – kanë qenë jashtëzakonisht të vendosura në ruajtjen e një fronti të bashkuar ndaj Rusisë. Por për këto tre vite më shumë ka humbur Evropa sesa Rusia me sanksionet që iu vendosën me ndërmjetësimin e amerikanëve Mosës.
Po ti referohemi Richard Connolly në një intervistë për “CNN” i cili tha se prodhuesit amerikanë dhe evropianë, si dhe gjigantët e energjisë humbën shumë para për këto tre vite. Shitja e anijeve franceze dhe e makinerive gjermane u bllokua. Miliarda dollarë investime nga gjigandët e energjisë si “ExxonMobil”, “Total dhe “Shell” u shtynë për më vonë. Bizneset tek vendet me lidhje historike të ngushta tregtare me Rusinë, si Italia, Hungaria dhe Bullgaria, u goditën veçanërisht fort.
Kongresi Amerikan – me dëshirën për të bërë diçka rreth ndërhyrjes së supozuar ruse në zgjedhjet presidenciale amerikane, si dhe vullnetin për ta ndëshkuar Moskën për aktivitetet e saj në Siri dhe më gjerë – po bën diçka që Rusia ka dështuar t’ia shkaktojë Perëndimit që prej marsit të 2014-ës.
Duke nxitur një raund të ri sanksionesh, të cilat do të zgjerohen mbi ato që tashmë ekzistojnë kundër Rusisë, ligjvënësit amerikanë mund t’i japin Kremlinit pa dashje diçka që ky i fundit shpresonte të ndodhte që kur filloi kriza e Krimesë, krijimin e një pyke midis Evropës dhe Shteteve të Bashkuara.
Zyrtarët në disa vende evropiane me ndikim, mendojnë se raund i fundit i sanksioneve amerikane, po lëviz shumë përtej zonës së tyre të rehatisë. Në vend se të synojë t’i përdorë sanksionet për të ushtruar presion mbi Rusinë, për të zvogëluar ndërhyrjen e saj në Ukrainë, Shtetet e Bashkuara po lëvizin tashmë drejt përdorimit të tyre si një instrument kryesor për të shprehur pakënaqësinë e tyre ndaj të gjitha aspekteve të politikës të brendshme dhe të jashtme ruse.
Disa zyrtarë të BE-së, e shohin këtë si një instrument shumë të paefektshëm. Larg nga të qenit goditje të përqendruara dhe kirurgjikale – sikurse ishin paketuar fillimisht në vitin 2014 – këto sanksione kanë një rreze veprimi dhe pikësynime shumë të gjera, duke shenjestruar ndërmarrjet minerare dhe ato hekurudhore, si dhe projektet ruse të energjisë përtej kufijve të saj.
Synimi për të goditur korrupsionin dhe politikën e jashtme ruse me të njëjtin instrument politik, mund të tingëllojë joshës në Uashington, por disa zëra me ndikim në vendet kyçe evropiane, veçanërisht Gjermania, e shohin projektligjin e ri si një agresion të hapur ekonomik.
Për shembull, dëshira e deklaruar për të goditur projektin e gazsjellësit “Nord Stream 2”, është parë nga disa zyrtarë europianë, si një përpjekje për të zëvendësuar gazin e lirë rus me gazin natyror më të shtrenjtë të SHBA-së. Kjo jo vetëm që rrezikon të prishë marrëdhëniet ekzistuese të furnizimit me gaz, mes Rusisë dhe vendeve evropiane si Austria, Gjermania dhe Italia, por gjithashtu do të bënte që kompanitë industriale europiane të paguanin një çmim më të lartë për energji, sesa konkurrentet e tyre në SHBA.
Zyrtarët e BE-së, po flasin tanimë për hakmarrje ndaj Shteteve të Bashkuara, në rast se kërcenohen interesat e tyre. Këndvështrimi i kësaj situate nga Moska – pavarësisht reagimit të ashpër të ligjvënësve dhe zyrtarëve të politikës së jashtme – ka të ngjarë të jetë relavitisht i qetë
