Ideja se dëgjimi i muzikës së kompozuar nga kompozitori austriak Volfgang Amadeus Moxart, mund t’i ndihmojë të ndihen më mirë njerëzit e sëmurë nga epilepsia, ka qarkulluar dendur që nga vitet 1990.
Ajo është trajtuar me jo pak mosbesim, por nga ana tjetër nuk është injoruar. Ka pasur studime (si studimi në fjalë) dhe madje përmbledhje studimesh (njëri ka shqyrtuar studimet që nga fillimi i vitit 1999).
Në fakt, sipas Xhianluka Seso nga Universiteti i Pizës në Itali, ka pasur një “fluks hulumtimesh të reja në vitet e fundit”, saqë ka ardhur sërish koha “për të qenë më pak të rezervuar, dhe për të parë panoramën e përgjithshme”.
Dhe kjo është ajo që bëri ai dhe kolegu i tij Federiko Sika. Në një botim të publikuar në revistën “Clinical Neurophysiology”, dhe i paraqitur ditët e fundit në një takim virtual të Kolegjit Evropian të Neuropsikofarmakologjisë, ata paraqesin disa gjetje të cilat thonë ata “mund të përmbysin skepticizmin aktual në lidhje me Efektin Moxart”.
Ata shqyrtuan 147 artikuj studimorë të botuar në kohë të ndryshme, i vlerësuan ato sipas rëndësisë dhe cilësisë. Pastaj zgjodhën 12 artikujt që ata menduan se përfaqësonin të dhënat shkencore më të mirë të disponueshme mbi këtë çështje.
Ata zbuluan se dëgjimi i muzikës së Moxartit, sidomos nëse kjo bëhet çdo ditë, sillte një ulje të konsiderueshme të krizave epileptike, dhe gjithashtu edhe në një frekuencë të zvogëluar të shkarkesave epileptiforme interiktale, aktivitete këto anormale të trurit që zakonisht vërehen tek pacientët epileptikë.
Këto efekte u vunë re pas një seance të vetme të dëgjimit të muzikës së kompozitorit të famshëm, dhe u ruajtën pas një periudhe të zgjatur kurimi me këtë metodë.
Përmbledhja e analizave, tregoi se një periudhë e caktuar e dëgjimit të muzikës së Moxartit, mund të sillte një ulje mesatare të krizave epileptike që varion midis 31-66 për qind.
Sigurisht kjo ndryshon nga personi në person, dhe sipas stimulit të muzikës të përdorur.
Studimet origjinale mbi “Efektin Mozart”, përdorën Sonatën e Dytë për Piano, K448, dhe ajo ka mbetur muzika më e përdorur në studime.
Gjithashtu është vërtetuar se edhe Sonata në Piano K545 ka një efekt të ngjashëm. “Të gjitha kulturat dëgjojnë muzikë, kështu që padyshim ajo përmbush ndonjë nevojë psikologjike”-thotë Seso.
“Mekanizmat e Efektit Mozart janë kuptuar deri tani në një mënyrë shumë të përciptë. Padyshim që muzika tjetër mund të ketë efekte të ngjashme.
Por mund të ndodhë që sonatat e Mozartit të kenë struktura ritmike dalluese, të cilat janë veçanërisht të përshtatshme për t’u përdorur mbi pacientët që vuajnë nga epilepsia. Kjo mund të përfshijë disa sisteme të trurit, por është diçka që duhet të provohet”- thekson ai.
Studiuesit thonë se rezultatet mjaft të qëndrueshme të meta-analizës së tyre “sugjerojnë fuqimisht që neuro-stimulimi i bazuar tek muzika, mund të përmirësojë rezultatin klinik në rastin e një epileptiku. Prandaj kjo praktikë nuk duhet të shmanget nga moria e qasjeve plotësuese jo-farmakologjike për trajtimin e epilepsisë”- thotë ai.
Sidoqoftë, theksojnë studiuesit, “kjo tregon gjithashtu se potenciali aktual i muzikës për të trajtuar forma të ndryshme të epilepsisë, dhe përcaktimin e protokolleve më efektive, kanë nevojë për prova të mëtejshme dhe më të kokëforta…”.
Burimi i lajmit: https://cosmosmagazine.com/health/medicine/is-the-mozart-effect-a-real-thing
Përshtatur nga TIRANA TODAY
