Një nga përfaqësuesit më të mirë të metodës së re të aktrimit, që u zhvillua në kinemanë amerikane të viteve 1950 (metoda e famshme Stanislavski), ai spikati falë aftësisë së tij për të hyrë thellë në lëkurën e personazheve që luante.
Brando lindi në Omaha të shtetit të Nebraskës më 3 prill 1924. I ati ishte një shitës ambulant, ndërsa e ëma një aktore e dorës së dytë. Brando u rrit në një shtëpi të alkolizuarish, pasi babai dhe nëna e tij ishin vazhdimisht pjesë e shoqatës së “Alkoolistëve anonimë”.
E ëma, Dodi, kthehej shpesh në shtëpi në orët e vona të natës në krahët e babait tërësisht e dehur. Këto skena patën një efekt të madh në karakterin e Brando. Në shkollën e mesme, nisi të kishte probleme me sjelljen, dhe për këtë arsye në një rast e përjashtuan.
Përpara aktrimit, Marlon kishte dëshirë të bënte karrierë në ushtri. Por mungesa e disiplinës, dhe intoleranca ndaj rregullave të rrepta, bëri që të dëbohej shpejt nga Akademia Ushtarake e Minesotës. Pas këtij momenti u zhvendos me banim në Nju Jork, ku ndoqi një kurs për aktor, ndërsa debutoi në Broduej në moshën 20-vjeçare në vitin 1944.
Në vitin 1950, nën drejtimin e Elia Kazan, ndoqi shkollën e famshme “Actor’s Studio”, që i hapi dyert e kinemasë. Brando debutoi në ekranin e madh në vitin 1950 me filmin “Burrat” me regji të Fred Zineman, në të cilin luan rolin e një veterani paraplegjik të luftës.
Për këtë rol ai u mbyll për një muaj në një spital, duke studiuar sjelljen e personave me aftësi të kufizuara. Pas 4 nominimeve të njëpasnjëshme që nga vitet 1950, fiton çmimin e aktorit kryesor më të mirë në filmin e vitit 1954 “Ura e portit”. Po atë vit luajti rolin e një të riu rebel në filmin “I egri”, duke u shndërruar në simbolin e një brezi të humbur dhe të zhgënjyer.
Në vitet 1960, karriera e tij pësoi një rënie të ndjeshme, me vetëm disa role kryesisht mediokre. Kjo mund të shpjegohet me problemet dhe ngjarjet tragjike në jetën private. Midis shumë grave të jetës së tij, Pina Pelisier kreu vetëvrasje në vitin 1961, ndërsa Rita Moreno tentoi 2 herë, por pa sukses.
Përveç 3 martesave zyrtare dhe 11 fëmijëve, Brando pati edhe 8 fëmijë jashtë martese, të cilëve ua njohu atësinë. Në vitet 1970, aktori rikthehet fuqishëm. Ishte viti 1972, kur mori një rol që do të mbetet në historinë e kinematografisë botërore, atë të Don Vito Korleones në filmin “Kumbari” me regji të Frensis Ford Kopola.
Edhe pse ishte një moment përcaktues në karrierën e tij, Brando nuk duket se e vrau shumë menjen për të. Sipas mikut të tij Xhorxh Englënd, ai nuk u shqetësua për interpretimin, dhe madje edhe më vonë kishte më shumë vlerësim për role të tjera.
Gjithsesi ai rol i dha çmimin Oskar. Por Marlon refuzoi të marrë pjesë në ceremoni dhe të tërheqë atë, në shenjë proteste kundër mënyrës se si qeveria amerikane i trajtonte indianët.
Ai dërgoi në vend të tij një aktore indiane të fisit Apash. Po atë vit ai luajti në filmin “Tango e fundit në Paris” me regji të Bernardo Bertoluçit.
Në vitin 1979, luajti një tjetër rol të madh, atë të kolonelit Kurc në filmin “Apokalipsi tani”, sërish me regji të Kopolës. Vitet e fundit të jetës, do të shfaqet vetëm në disa role episodike. Nga fiziku elegant i viteve të dikurshme, nuk i mbeti më asgjë. Ai u shëndosh shumë, dhe arriti një peshë deri 160 kg, ndërsa do të vuante nga diabeti i tipit 2.
Problemet familjare, do ta përndiqnin deri në vdekje. Djali i tij i madh u dënua më 10 vite burg, për vrasjen e të dashurit të motrës së tij Çejen, edhe pse vetë Brando dëshmoi në gjykatë në favor të tij. Ndërkohë vetë e bija Çejen, kreu vetëvrasje duke varur veten. Nga ai moment, Marlon u tërhoq nga kinematografia.
Brando ishte shumë mik me yllin e popit Majkëll Xhekson. Këngëtari madje punësoi djalin e tij Miko si truproje personale. Vetë Marlon kalonte shumë kohë në shtëpinë kryesore të Xhekson në “Neverland Ranch”. Ndërkohë, aktori zotëronte edhe ishullin polinezian të Tetiaroas, që ishte edhe parajsa e tij private.
Ai e bleu ishullin, pasi u dashurua me të gjatë xhirimeve të një filmi. Ishulli tani është shtëpia e “Resortit Brando”, në pronësi të 8 nga fëmijët e tij. Brando kishte fiksim të studionte psikologjinë e njerëzve. Ai besonte se kishte një aftësi të lindur për t’i imituar të tjerët, por edhe për t’i kuptuar ata. Kjo është arsyeja pse besoi se mikesha e tij Merilin Monro nuk u vetëvra, përkundrazi e vranë. Brando mendonte se kishte aftësinë të lexonte mendjen e njerëzit në një nivel tepër të lartë, dhe sado i zgjuar të ishte një person, ai nuk mund ta fshihte plotësisht depresionin që mund të kishte.
Kështu, në sytë e tij, Monro nuk mund të kishte kryer vetëvrasje, sepse ai do të kishte qenë në gjendje ta kuptonte depresionin e saj para vdekjes. Për të kuptuar madhështinë e Marlon Brando si aktor, citohet shpesh një batutë e Al Paçinos, me të cilin luajti bashkë tek “Kumbari”: “Të luash me të, është si të aktrosh me Zotin!”. Brando vdiq në Los Angeles më 2 korrik 2004, në moshën 80-vjeçare.
