Më 11 Prill 1985, thuajse e gjithë Shqipëria e izoluar dhe e varfër komuniste, u përlot nga vdekja e arkitektit djallëzor të saj, diktatorit Enver Hoxha. Ose së paktën kështu u përpoq ta përshkruante propaganda zyrtare e kohës, apo ashtu u detyruan të sillen njerëzit nën frikën e ndëshkimit. Sot shumëkush i sheh me ironi këto skena vaji dhe histerie kolektive për xhelatin që sapo kish dhënë shpirt.
Megjithatë është shumë më tepër ironik fakti që pas 27 vitesh pluralizëm, demokraci dhe ekonomi tregu në stilin ballkanas, nuk kanë mundur të zbehin nostalgjinë për komunizmin, duke legjitimuar shprehjen e famshme “ishim më mirë kur ishim me keq!”. Nuk është vetëm sondazhi i para dy viteve i OSBE-së, ai që tronditi opinionin publik. Por janë komentet e përditshme të të rinjve dhe të moshuarve në mediat sociale, ato që shprehin vlerësim dhe mallëngjim për kohën e diktaturës dhe vetë diktatorin.
Për kohën, kur sipas tyre, edhe pse shteti e shfrytëzonte në ekstrem monopolin e tij të dhunës, të gjithë ishin ekonomikisht të barabartë, në një kohë që kishte rend dhe siguri. Pabarazia ekonomike në thellim të vazhdueshëm, dhe mungesa e rendit dhe sigurisë për jetën, janë sigurisht ndër dështimet më spektakolare për klasën politike, dhe sidomos për të djathtën shqiptare, që e kishte formalisht dikur si mision e vet de-komunistizimin e shoqërisë shqiptare, dhe dënimin e krimeve të komunizmit.
Teksa shumica ish të burgosurve politikë po shkon në atë botë, me apo pa marrë dëmshpërblimin e plotë financiar, një luftë e hapur shpërthen herë pas here mes mbështetësve dhe kundërshtarëve të regjimit në nivele akademike. Argumentet historike vishen me shumë emocione, të cilat pasohen nga fyerjet e panumërta, çka i bën në fund personat e përfshirë në debat, të papërshtatshëm për misionin jetik të rishkrimit objektiv të historisë së diktaturës.
Shtimi i nostalgjisë për Enver Hoxhën, ka forcuar pozitat e atyre që relativizojnë krimet e komunizmit, dhe i ka bërë nervozë ata që nuk arrijnë ta besojnë se 28 vite pas shembjes së diktaturës, do të ishte e sikletshme të jesh në pozitat e një anti-komunisti të vijës së ashpër. Zaten, vetë Europa duket se ka harruar tashmë dramën që prodhoi komunizimi në lindje, dhe Brukseli po toleron ngjitjen në pushtet në ish vendet komuniste të sundimtarëve autoritarë, që të paktën nga gjuha e ashpër që përdorin, nuk dallojnë shumë nga Enver Hoxha. TIRANA TODAY
