Romani “U mbajta te parajsa” i është kushtuar një historie të vërtetë të doktoreshë Lindita Beqiri. Një histori e dhimbshme por e bukur e nxjerrë nga jeta, të cilës Loreta i ka dhënë vlerën artistike që mund të marrë një roman biografik.
Një histori që është kthyer në art nga shkrimtarja Loreta Vaso. Një histori që do ta lexojnë shumë njerëz që flasin shqip, duke nxjerrë mësime të vyera për jetën.
Shkrimtarja me një gjuhë të përzgjedhur, e cilësoi këtë pritje një takim të ngrohtë miqësor me të afërm, miq e shok. Doktoresha kërkonte që jeta e saj të pasqyrohej ashtu siç ishte, pa asnjë element që mund ti jepte ngjyrime të tjera.
E mjeshtërisht me penën e saj, shkrimtarja gjatë një periudhe një vjeçare arriti ta sillte pamjen reale, duke e formuar pikturën me të gjithë elementët, me të gjitha ngjyrat e jetës. Loreta e çoi misionin e saj në fund, e ndërsa doktoreshë Linditës iu realizua një dëshirë të cilën e përmbushi atë shpirtërisht, duke surprizuar kësisoj edhe shumë të afërm e miq për këtë libër, që për të është më shumë se aq.
Nuk janë thjeshtë disa fletë e shkronjat që e qëndisin aq bukur, por janë këto shkronja të cilat lidhin bashkë gëzimet e vuajtjet, premtimet, dëshirat e çdo gjë ne na gëlon e na jep shkëndijat e emocioneve. Kur shkrimtarja mori fjalën ishte plot me emocion, e kjo reflektohej në sytë e saj. Libri u prezantua për herë të parë për lexuesit në mjediset e “Fundjavë Ndryshe”, ku ishin prezentë familjarë e miq, të cilët dhanë duartrokitje të ndjera.
“Unë dhe Lindita jemi në fund të një bashkëudhëtimi, sepse përgjatë një viti ishim bashkë dhe ndamë me njëra-tjetrën shumë mendime, shumë mbresa, më shumë ato që na përshkonin ishin emocionet. Kur më tha se do më shkruash librin e jetës, m’u duke e pabesueshme.
Lindita lexonte herë pas here poezitë, dhe kishte besim se mund ta bëja, por ta hidhja historinë në fomën e një romani, nuk ishte e lehtë. Ishte një sipërmarje e jashtëzakonshme, pasi shkëmbenim mendime herë pas here. Herë pas here hidhja diçka, pa u futur në detaje, kur u takuam pas një farë kohe i tregova ato paragrafe. Ne filluam të ndanim shumë orë. Ishte ditë kur takoheshim dhe ishte natë kur ndaheshim.
Kaq shumë emocionalisht u përfshiva, shpesh herë qaja. I përfytyroja sikur isha pranë tyre, nuk e di si më erdhi kjo lloj ndjesie. Kjo lloj ndjesie qe depërtoi nëpërmjet Linditës tek unë, kjo më bëri që të shkruaj librin. Shumë sfida kalojmë në jetë, shpeshherë gjynjëzohemi. Thash si mund të ketë një grua një forcë të tillë, që të përballojë një forcë të tillë. Jo vetëm të ringrihet, por të japë nga shpirti i saj që të tregojë se jeta është e bukur. Por pash forcën e dy femrave, nënë e bijë. Pash Jonën, e ndoqa që të vogël, deri tek fjala se unë do përpiqem sa për dy.
Unë pash në këtë histori, kuptova familjen, se ç’është familja, jo thjeshtë familja me katër veta. Si janë traditat, kur sot përballemi me shumë probleme se si transmetohet tek brezi i ri nga prindërit tek fëmija, dashuria për veten, për njëri-tjetrin. Pash lidhjen e motrave me njëra-tjetrën, motër-vëlla. Këtë emiocion e përcolla nëpërmjet të shkruarit.
Momenti më kulminant ishte kur lexonte, unë isha si para një provimi. Dhe kur lexonte, tableta bëhej e saja. Dhe shikoja mimikën e saj. Kur ajo më shprehej, kemi qarë shpesh të dyja, jemi përlotur shpesh të dyja. Dhe kështu vazhdonte bashkëbisedimi jonë. Kisha një merak, doja ta nxirja në kohë. Në 25 vjet ajo donte të nxrite një libër”, tha shkrimtarja Loreta Vaso.
E ndërsa doktoresha e cila sjell rrugëtimin e saj jetësor, u shpreh se nuk ka qenë aspak e lehtë për ta rikrijuar nga fillimi çdo gjë, por shkrimtarja e ka sjellë me aq mjeshtëri, thua e ka rijetuar vetë ajo.
“Unë kisha shumë vite që ëndëroja ta bëja këtë roman. Më ishin ofruar shkrimtarë të njohur, s’më ishte krijuar ndjenja e besimit. Brenda meje nuk isha e qetë deri sa ta realizoja. Përse doja ta bëja këtë roman? Një pjesë e mirë e shoqërisë dhe nuk e kanë besuar, janë surprizuar si do ta tregosh jetën tënde reale. Çdo gjë që është shkruar është jeta ime.
Jeta ime ka qënë aq sa e lumtur; aq dhe e vështirë. Pse doja ta bëja këtë roman? Dy janë arsyet krysore; vajzën sime Jonidën ti lija një material shpirtëror, babai i fëmijëve të mi, që më kanë dhuruar një jetë të jashtëzakonshme, e meritonin të përjetësosheshin. Jeta më ropati aq shumë, ti jipja mesazhin shumë grave, femrave, nënave, nuk jam e vetmja që kam pësuar hidhërime dhe do një forcë të madhe shpirtërore që ti kapërcesh. Në këto 25 vjet nuk e kam pasur aspak të lehtë”, tha ndër të tjera doktoresha Lindita Beqiri.
