Udhëtimi i Dr. Cynthia Schofield dhe Rachel Foreman, të dyja mësuese në Shkollën e Lartë “Harper Creek”, nëpër Shqipëri vijon ende. Ata përmes “Studimit Ndërkombëtar të Studimeve DeMaso’, erdhën në vendin tonë dhe herë pas here u shkruajnë dhe u tregojnë nxënësve të tyre për eksperiencat që po kalojnë këtu. Kështu ata të gjendura në vendin e Shqiponjave për festat e fundvitit kanë përshkruar atmosferën që sjellin qytetet shqiptare që ato kanë vizituat, shkruan battlecreekenquirer.com.
“Kur shkova fillimisht, tregimet popullore dhe legjendat shqiptare më intriguan. Ata ishin tregime të kushtuara detyrës dhe nderit. Për shembull, i bir i premton nënës së tij që të marrë motrën e tij që jeton larg dhe edhe pse vdes në betejë, ai ngrihet nga varri për të përmbushur zotimin e tij ndaj nënës. Në një tjetër përrallë, një grua u muros në muret e kalasë, për të siguruar që ajo të mos shembej (e kam fjalën për kalanë e Rozafës në Shkodër).
Emri i Kështjellës është i lidhur me legjendën e murimit. E ndërtuar gjatë mbretërisë Ilire, përfaqësohet nga një legjendë që tregon mbajtjen e një premtimi, dhënien e besës legjendare. Rozafa, nusja e më të voglit ndër tre vëllezër (baca Gjergj), u muros e gjallë në themelet e kalasë, si një sakrificë për të ndalur përgjithnjë syrin e keq që shkatërronte muret për çdo natë. Uji gëlqeror që kalon ndër muret e kalasë lidhet, në fantazinë e folklorit, me qumështin e gjirit të Rozafës, kërkesa e së cilës si akord për të pranuar sakrificën ishte lënia e anës së djathtë të trupit jashtë “syrin tim të djath që të shoh tim birë, krahun e djathtë që ta mbaj, gjirin e djathtë që ta ushqej, këmben e djathtë që të tund djepin”, që të kujdesej për të birin e sapolindur.
Por, më tej mësuesja nga Amerika flet për bamirësinë që njerëzit në Shqipëri e kanë në shpirt dhe gjak. Ajo më tej shprehet se në prag të festave të fundviti, bamirësia dhe solidariteti me më të pamundurit duhet të jetë më i madh.
“Ndërsa në Shqipëri ka shumë xhami. Një nga pesë shtyllat e islamit është bamirësia. Dhe, sigurisht që kam dëshmuar akte bamirësie në këtë udhëtim. Vajzat e shkollave të mesme gjatë rrugës për në shkollë u jepnin para lypësve në rrugë, një tregtar që po dilte nga dyqani i tij i dha një sanduiç një njeriu për të ushqyer fëmijën e tij i cili hante të njëjtin ushqim me macet dhe qentë e rrugëve.
Koncepti i dashurisë nuk është i huaj për mua; si i krishterë, dashuria hyjnore ishte ngulitur tek unë që nga lindja: «Sepse pata uri dhe më dhatë për të ngrënë, pata etje dhe më dhatë për të pirë, isha i huaj dhe më pritët …» (Mateu 25:35).
Detyra, nderi dhe bamirësia janë koncepte që kalojnë kufijtë gjeografikë. Ato janë thelbësore për njerëzimin tonë. Krishtlindja është një kohë për të dhënë. Nuk ka të bëjë me atë që unë do të marr, por më tepër se si mund t’i jap më së miri të tjerëve. Ndërsa po udhëtoj në të gjithë Shqipërinë, e kam parë Shqipërinë të fillojë përgatitjet e saj për Krishtlindje: pemët tashmë janë të stolisur me xhingël dhe stolitë, rrugët e çdo qyteti kanë shpërndarë dritat për të festuar festat e ardhshme. Babai i Krishtlindjeve qëndron në trotuare.
Detyra, nderi dhe bamirësia janë tiparet që “Battle Creek” dhe Shqipëria kanë të përbashkët. Në sipërfaqe, Shqipëria mund të duket e huaj. Megjithatë, kur e gërvishtja sipërfaqen e saj, ajo ndihet e njohur. Unë jam shqiptar dhe shqiptarë jam unë. Ne jemi një. Ne ndajmë një njerëzim të përbashkët që kapërcen fenë, gjininë, kombin dhe kontinentin. Unë i jam mirënjohëse Shqipërisë për këtë provojë të paharruar që po kaloj këtu”. TIRANA TODAY
