Duke e parë Ballkanin nga larg, ka një personazh që godet vëzhguesit më shumë se kushdo. Sigurisht, liderët ballkanikë janë të gjithë paksa ekscentrikë, teatralë dhe të paparashikueshëm, por askush nuk arrin të mahnisë si kryeministri Albin Kurti.
Nuk është e qartë se çfarë loje po luan dhe për kë. Kosova është një vend i vogël dhe i ri që ka shumë probleme: politike dhe ekonomike. Dhe ka një nevojë jetike për mbrojtjen politike të SHBA-ve dhe ndihmën financiare të BE-së.
Përveç kësaj, ai duhet të kapërcejë barrierën (pak servile dhe pro-ruse, pak nga ata që i frikësohen ndarjeve territoriale mbi baza etnike) që e ka penguar deri tani të njihet nga shumë vende.
Për këtë arsye, qeveria e Kosovës duhet të ketë çdo interes për të kërkuar stabilitet duke arritur marrëveshje me Serbinë, për t’u integruar në proceset e integrimit që janë në zhvillim e sipër, që kanë marrë jetë në rajon dhe për të zgjeruar aleancat e saj.
Me një politikë qetësuese dhe gjithëpërfshirëse, qeveria e Prishtinës mund ta vendosë Vuçiçin me shpatulla pas murit, duke e bërë të qartë nacionalizmin e tij millosheviçian, marrëdhëniet e dyfishta mes BE-së dhe Rusisë dhe kapacitetin e vazhdueshëm të serbëve për të qenë burim tensioni në të gjithë zonën e Ballkanit kudo që ata janë të pranishëm.
Por jo. Kurti gjithmonë ia del të gabojë, duke ia lënë Vuçiçit rolin e burrit të shtetit dhe diplomatit dhe duke përforcuar izolimin e Kosovës.
Shembulli i fundit i kësaj sjelljeje ishte toni përçmues me të cilin kryeministri kosovar komentoi fjalimin e fundit në Strasburg të kolegut të tij shqiptar, Edi Rama, i cili po kërkonte rrëzimin e rezolutës në bazë të së cilës u ndërtuan dhomat speciale për Kosovën dhe mbajnë në qeli në Hagë ish-presidentin Hashim Thaçi dhe liderë të tjerë të Lëvizjes Çlirimtare të Kosovës.
Kurti është kryetar i një partie populiste dhe nacionaliste, por çuditërisht nuk duket aspak i shqetësuar për akuzat shpifëse ndaj liderëve të UÇK-së, përfshirë një prej baballarëve të Pavarësisë së vendit të tij. Këto akuza për trafik organesh synojnë të barazojnë listën e gjatë të krimeve të kryera nga serbët si spastrimi etnik, përdhunimi masiv, varret masive etj.
Edi Rama, i cili duket të jetë edhe lider i përzgjedhur i rajonit në marrëdhëniet me BE-në, ka vënë në rrezik marrëdhëniet e mira me Brukselin për të mbrojtur nderin e Kosovës.
Ndoshta Kurti dhe partia e tij kanë përfituar nga akuzat që larguan presidentin Thaçi nga skena politike. Ndoshta me shumë gjasë personaliteti ekstravagant i Edi Ramës (ky është një eufemizëm) e lë në hije atë. Por Kurti duket se nuk dëshiron aspak t’i japë zë dhe të punojë në interes të vendit të tij.
Edhe për çështjen e Ballkanit të Hapur që do të kishte zgjidhur disa probleme praktike të vendit, përveçse do e kishte futur në një operacion që shkon drejt integrimit evropian, ai arriti të vendosë bastonin ndër këmbë me rezultatin e konfirmimit të izolimit kosovar.
Me sa duket, sjellja e kryeministrit kosovar ngre të njëjtat dyshime si ato që ne kemi edhe në kancelaritë perëndimore, të cilat e konsiderojnë atë me shqetësim si pengesë për politikën stabilizuese për rajonin që ata po ndjekin.
Kështu përfaqësuesi i SHBA-së për Kosovën Gabriel Escobar mbërriti në Prishtinë pa paralajmërim dhe u përpoq t’i japë mesazhe të qarta Kurtit e ta vejë në rrugë të drejtë. Kurti konfirmoi përkushtimin e tij për të kërkuar një marrëveshje me Serbinë dhe mbi të gjitha besnikërinë e tij proatlantike dhe ndaj aleatëve amerikanë.
Këto ishin dukshëm kërkesat e Uashingtonit për të.
Tani duhet të pyesim veten se nga rrjedh sjellja e kryeministrit kosovar: vallë nga paaftësia dhe mungesa e kompetencës apo nga fakti që objektivat e tij politike nuk përkojnë me interesat e vendit të tij.
Me pak fjalë, për kë punon Kurti?
Shqetësimet evropiane dhe vizita e rrufeshme e Escobar-it sugjerojnë se shumë tani po e bëjnë këtë pyetje.
Në Itali thuhet: Kurti a është vallë kështu apo bën vetë?
Nga Stefano Marcelli, albanianpost
