Një familje shqiptare e cila në korrik të viti 2017 ishte vendosur në Breil-sur-Roya, të Francës është kërcënuar me dëbim. Familja ishte larguar nga Shqipëria pasi ishte e kërcënuar nga hakmarrja. Nëna, babai si dhe 3 fëmijët e tyre rrezikojnë të dëbohen pasi kërkesa për azil u është refuzuar.
Ata kanë 5 vjet që janë larguar nga Shqipëria. Përgjatë këtyre 5 viteve ata kanë kaluar dhe qëndruar nëpër shtete të ndryshme evropiane.
“Pas largimit nga Shqipëria në vitin 2013, shkuam në Itali, pastaj në Gjermani”, thotë A., duke mos dashur të identifikohet, pasi jeta e tij dhe familjes së tij është në rrezik. Por, pavarësisht çdo peripecie ata sërish nuk janë dorëzuar. Ky njeri i ri me sy të ndritshëm kujton çdo detaj të udhëtimit që e çoi atë dhe gruan e tij bashkë me tre fëmijët në Breil-sur-Roya.
SUKSESI NË SHKOLLË
Në këtë qytet kufitar me dy mijë banorë, familja në fund dukej se kishte gjetur një shtëpi. Çdo mëngjes për një vit, A. kujdesej për kopshtin e tij të vogël. Emri i vajzës së tij të madhe shkruhej i gdhendur në muret e shkollës ku me të mëdha lexohej: “Studentët e shkëlqyer të kolegjit shpërblehen!”.
Djali, një nxënës i mirë si motra e tij, luan futboll për ekipin Roya. Vëllai i saj 3-vjeçar është i regjistruar në kopshtin e fëmijëve për vitin e ardhshëm shkollor. Të vlerësuar në fshat, ashtu si gjashtë familjet e tjera që janë mirëpritur në Breil në partneritet me Fondacionin ACTES, prindërit dhe fëmijët janë refuzuar vetëm nga Komisioni i Apelimit të Refugjatëve. Këtë të hënë, ata do të humbasin strehimin dhe paratë ata merrnin nga OFII.
“Nuk është se nuk dua të kthehem, nuk mundem”
Ata do të ngelin në rrugë. Një situatë e patolerueshme për Gisele Cottalorda, këshilltare komunale e Breil-sur-Roya, përgjegjëse për Qendrën Komunale për Veprim Social, pasi është edhe presidente e shoqatës Soupe de nuit.
“I gjithë fshati i njeh ata dhe i vlerëson ata, ata kanë një vend këtu dhe ne jemi të lumtur që i kemi ato”, thotë një banore e cila është e zemëruar nga vendimi që është marrë për familjen shqiptare, së cilës i është refuzuar dy herë kërkesa për azil. Më tej ajo shprehet: “Mundësia e fundit e mundshme, ne duhet të provojmë gjithçka për të gjithë! ”
Franca e konsideron Shqipërinë si një vend “të sigurt”. Prandaj për qytetarët e saj është shumë e vështirë të merret azili: vetëm 6.5% e azilantëve shqiptarë e kanë fituar këtë të drejtë në 2017 sipas OFPRA-s.
Por André Ipert, kryetar i komunës së Breil-sur-Roya, flet për atë që ai e sheh si një rast të veçantë.
“Ky nuk është një problem i emigrantëve, por është një problem i rrezikut në vendin e origjinës duke ndjekur praktikat kulturore si hakmarrja. Ka një rrezik potencial për këtë familje”, shpjegon kryetari i bashkisë. “Unë do të doja që ne të rishikojmë dosjen në dritën e kësaj situate të veçantë “, thotë më tej ai.
Në fakt, kërcënim për hakmarrje ka ndjekur këtë familje shqiptare që kur vranë dy njerëz nga e njëjta familje. Xhaxhai u dënua me 20 vjet burg, por prindërit e viktimave kanë kërkuar hakmarrjen për vite me radhë.
“Ky është ligji i Kanunit, një kod zakonor që daton në shekullin e 15 dhe ende zbatohet sot”, thotë A., i cili ishte kërcënuar me vdekjen, “nuk është se nuk dua të kthehem, nuk mundem, kam frikë për fëmijët e mi “. Ndihma për kthimin vullnetar u ofrua nga Zyra Franceze për Imigracionin dhe Integrimin, por familja nuk pranoi.
Prefektura e Alpes-Maritimes thotë se ata duhet të largohen sot më 9 korrik.
Por banorët në Breil nuk dorëheqen nga rasti në fjalë. Komuniteti po mobilizohet për të mbështetur këtë familje dhe banorët janë shprehur se nuk do shkojnë me pushime derisa situata të zgjidhet. “Ata janë njerëz në komunitet, ne jemi një fshat i vogël malor, të gjithë i njohim ata”, thonë fqinjët. Disa mësues dhe drejtori i shkollës kanë nënshkruar edhe dëshmi për të vërtetuar suksesin e mirë akademik të fëmijëve.
“Ne jemi mirënjohës ndaj komunitetit të Breil që na mbështet dhe na ndihmon”, buzëqesh A. Kur atij nuk i vjen ndonjë fjalë në frëngjisht, vajza e tij shërbeu si përkthyese.
Gisèle Cottalorda mban me kujdes të gjitha këto dokumente. Ajo ndihmon familjen të mbledhë letrat që mund të jenë të dobishme për lëvizjen e fundit. Kjo qytetare i përkushtuar nuk heq dorë nga: “Ata nuk janë atje për të bërë turizëm. Ata kanë një të kaluar të dhimbshme. Ata kanë një vit që qëndrojnë këtu dhe ata kanë vetëm një dëshirë: Qëndrimin”.
Burimi: nicematin.com
Përshtati: Tirana Today
