Nga: Mentor Kikia
Letrat janë hapur. Për këdo që mund kishte ndonjë dyshim se Sali Berisha e ndezi luftën brenda PD-së për parime dhe moral, ai vetë sqaroi se do të jetë kandidat për kryetar. Padyshim, çdo kandidim tjetër do të jetë i kotë.
Përtej legjitimitetit të kongresit të jashtëzakonshëm të PD-së dhe datës së mbledhjes së tij, Sali Berisha do të dalë prej ti si kryetar i ri i PD-së, i papranuar zyrtarisht nga kryetari dhe kryesia aktuale. Pavarësisht se si do të vijojë historia, ajo që ka rëndësi sot edhe pikërisht fakti se Berisha u rikthye si një aktor politik, madje i vijës së ashpër, sikundër ka lajmëruar.
Optimizmi i shumë demokratëve të moderuar, që besonin se Berisha do të hapte vetëm procesin, i cili do të çonte në rithemelimin dhe riorganizimin e PD-së, ndërsa vetë do të qëndronte jashtë, ka rënë. Berisha kërkon as më pak e as më shumë karrigen e kryetarit. E bën për inat të Bashës? E bën për sfidë ndaj SHBA? E bën se i duhet një parti për tu mbrojtur nga s’dihet se çfarë?
Nuk ka shumë rëndësi.
Rëndësi ka që kjo shoqëri dhe mjedisi politik është kaq shterpë dhe kaq i kontrolluar, sa pas 35 vjetësh, alternativa e re për të larguar një qeverisje 12 vjeçare e me një barrë aferash mbi shpinë, është sërish Sali Berisha.
Kjo është fatale dhe tragjike për një shoqëri.
I gjëndur mes zjarresh, Basha duhet të bëjë edhe opozitën në kuvend, por edhe të përballojë furinë e Berishës. Ne këto kushte ai ka zgjedhur të ndajë frontet. Nga njëra anë, sipas tij, është treshja Berisha-Meta-Rama (trekëndëshi i Bermundës), dhe në anën tjetër është ai dhe PD. S’dihet dhe për sa kohë…
E keqja, thonë, ha vetën pasi bëhet shumë e madhe. Por këtu ajo është fryrë aq shumë dhe sërish nuk ngopet. Vazhdon të na hajë ne të tjerëve, duke majmur veten.
