Ndërhyrjet e parë estetike në hundë, janë raportuar për herë të parë në tekstet e lashta indiane në gjuhën sanskre (vitin 600 Para Krishtit). Mjekët do të rindërtonin hundët e dëmtuara, duke prerë lëkurë nga shputa e duarve apo balli, të cilën më pas e hollonin dhe përpunonin mbi një fletë me një madhësi të përshtatshme, dhe më pas e qepnin lëkurën në vendin e përcaktuar. Dy pipëza të lëmuara prej druri do të futeshin në vrimat e hundës, për të lejuar kalimin e ajrit gjatë shërimit të plagës.
Gjatë Mesjetës, kirurgjia plastike vlerësohej si një praktikë tipike pagane dhe mëkatare për shkak të shkaktimit të hemorragjisë nga kirurgu, dhe fuqia që ky kishte mbi trupin e pacientit konsiderohej e ngjashme me magjinë.
Kur kirurgjia plastike u bë e famshme gjatë Rilindjes, kirurgët furnizoheshin me lëkurë nga donatorë të ndryshëm, si për shembull nga derri që mbante fqinji, por habiteshin kur hunda e re do të vyshkej dhe rrëzohej shpejt. Ata arrinin në përfundimin se mishi ishte “dashamirës”, çka do të thotë se lëkura thahej kur ngordhte edhe derri prej nga ishte marrë ajo.
Nga shekulli I P.E.S, romakët filluan të praktikonin forma të ndryshme të kirurgjisë plastike për të riparuar hundët, sytë, buzët dhe dhëmbët. Mjeku romak, Kornelius Celsus (25 P.E.S- 50 E.S), përshkruan procedura të tilla si korrigjimi i rrethprerjes së penisit tek meshkujt, dhe madje edhe zvogëlimin e gjoksit tek burrat.
Shumë operacione plastike në fillim të Epokës së Rilindjes, kryheshin në berberhane.
Në vitin 1794, kirurgët britanikë panë se si një murator indian ndërtoi hundën e një njeriu që ia kishin prerë së bashku me duart kur ishte i burgosur i sulltanit. Kirurgët britanikë e importuan procedurën në Evropën Veriore, ku interesi për të u rrit me shpejtësi.
Implantet e silikonit në gjoks, filluan të ketë shumë popullaritet që në vitet 1960. Vajzat e spektaklit, do të injektonin në gjoks silikonin e lëngshëm, një substancë e përdorur fillimisht në Japoni që në Luftën e Parë Botërore për të mbushur disi këmbët e thara nga sëmundja e poliomelitit. Për fat të keq, shumë prej tyre vuajtën nga efekte anësore të rrezikshme si heqja e gjirit, për shkak të infeksioneve të shumta.
Në Gjermaninë naziste, disa forma të kirurgjisë rindërtuese u autorizuan për t’i mundësuar ushtarëve “shumë të shëmtuar” të bëheshin ushtarë “të vërtetë”. Edhe Benito Mussolini udhëzoi në Itali përdorimin e kirurgjisë plastike për të rritur performancën e oficerëve ushtarakë, si përshembull korrigjimin e defektit në qerpikë.
Një ndërhyrje e zakonshme estetike në Romën e lashtë ka qenë heqja e shenjave, veçanërisht plagëve në anën e pasme të trupit, të cilat konsideroheshin si shenjat e turpit, pasi sugjeronin se një njeri mund t’i kishte kthyer shpinën armikut gjatë betejës – apo më keq akoma të ishte rrahur si një skllav.
