Dibrani Elez Isufi ka qenë një ndër patriotët më të njohur të lëvizjes kombëtare. Edhe pse një njeri i paarsimuar, me anë të zgjuarsisë natyrore dhe trimërisë së rrallë, diti të vendosë autoritetin e vet në familje, fis por edhe në të gjithë zonën e Dibrës.
Organizoi kryengritje të shumta kundër forcave osmane dhe sidomos atyre serbe gjatë dhe pas vitit 1912. Duke arritur në çdo rast t’i zprapsë.
Të njëjtën gjë bëri edhe në vitin 1915 gjatë Luftës së Parë Botërore, duke u dekoruar në janar 1916 nga vetë perandori i Austro-Hungarisë Franc Jozefi me Kryqin e Konturës së Oficerëve.
Por ai ka ngritur krye edhe kundër qeverisë së Tiranës, kur shihte se kjo nuk mbronte dhe përfaqësonte interesat e gjithë shqiptarëve. Në mars 1922, ai sulmoi me malësorët e tij Tiranën, duke e detyruar qeverinë të zhvendosej përkohësisht në Elbasan.
Vetëm besa që i dha Ahmet Zogut si Ministër i Brendshëm, solli paqen pas asaj lëvizjeje. Konsulli anglez në Shqipëri, Ayros, shkruante se Isufi refuzoi një ofertë të majme në para nga një gjeneral serb. Që të mos kundërshtonte marrjen e disa tokave në brendësi të territorit shqiptar.
Për këtë arsye ai u bë objekt i disa atentateve nga mercenarët bjellorusë në ushtrinë serbe. Qëllohet pas shpine më 16 dhjetor 1924, së bashku me nipin e tij gjatë një rrethimi nga forcat serbe në Peshkopi.
Vdes dy javë më vonë në kullën e tij nga plagët e marra. Bashkëkohësi Ismail Strazimiri, zëvendësprefekt i Dibrës, shprehet në kujtimet e veta se Elez Isufi u tradhtua nga vetë shqiptarët. Ndoshta me urdhër nga Tirana. Këtë version e mbështet vetë Elez Isufi pak momente përpara se të vdiste. Kur ndër fjalët e fundit tha: “Nëse do t’i shpëtoj vdekjes, nuk do merrem më me njerëzit, por me kafshët!”.
