Ekzekutimi në kushtet e vetëmbrojtjes nga forcat RENEA, i një minoritari të radikalizuar në Gjirokastër, ritregoi fytyrën e vërtetë të Greqisë. Në vend se të denonconte çdo lloj shfaqjeje ekstremizmi, Athina zyrtare foli për sjellje të papranueshme të policisë. Mos ndoshta duhej që të dielën të derdhej edhe gjaku i ndonjë punonjësi policie, që vrasja e detyruar e ekstremistit Kacifas, të ishte për Athinën “më e pranueshme”? A është kjo logjika e një vendi që zotohet se qenka i vendosur të lërë njëherë e mirë pas të shkuarën problematike me fqinjen e saj?
Shqipëria ka shumë probleme socio-ekonomike si vend, por Greqia ka edhe më shumë probleme si komb. Tirana nuk e ka pasur asnjëherë problem të njohë pakicat e saj kombëtare. Athina nuk njeh asnjë të tillë. Shqipëria u ka rezervuar gjithnjë pakicave trajtim të veçantë, Greqia i ka keqtrajtuar vazhdimisht emigrantët shqiptarë. Pavarësisht se e copëtua 105 vite më parë, Shqipëria është përpjekur të mbajë raporte korrekte me fqinjët.
Greqia është ende zyrtarisht në luftë me ne prej 78 vitesh, dhe ende refuzon ta anulojë atë. Kjo ngjarje, po shfrytëzohet qartazi nga qarqet me ekstremiste greke për konsum të brendshëm politik. Por çdo përshkallëzim në raportet me Tiranës, do të na kthente vite pas, dhe hidhte në erë marrëveshjen tashmë të mbyllur dhe që pritet vetëm të firmoset për kufirin detar. Ngjarja në Bularat, është një test për nivelin e shovinizmit që bart ende shoqëria greke.
