Si Ankaraja ashtu edhe Athina kanë pozicionuar anije luftarake në zonën detare mes Greqisë dhe Qipros, pasi Turqia njoftoi se kishte nisur kërkimet për gaz dhe naftë. Greqia dhe Turqia kanë qenë në mosmarrëveshje për dekada të tëra, për një sërë çështjesh. Por duket se tensionet po shtohen dita-ditës, e ndërsa ultimatumi i radhës ka ardhur nga pala greke.
Kryeministri i Greqisë, Kyriakos Mitsotakis e ka lënë zgjedhjen në dorën e palës turke, së cilës i ka kërkuar ose të heqë anijet, ose do ta izolojnë. Ai ka shtuar më tej se mosmarrëveshjet nuk zgjidhen me forcë dhe manipulim, por në mënyrë paqësore dhe ndërmjet respektit të ndërsjelltë.
“Zgjedhja është e qartë. Turqia mund të bashkëpunojë dhe të gjejë gjuhën e përbashkët, ose mund të vazhdojë të luajë lojëra në periferi të Evropës, dhe për të paguar një shumë të konsiderueshme financiare për sjelljen.
Mund të zgjedhë nëse Greqia do të jetë një urë apo një pengesë për partneritetin dhe përparimin. Nëse Turqia do të kishte zgjedhur urën, unë besoj se presidenti Erdogan do të kishte akoma potencialin për të arritur një marrëveshje ambicioze, afatgjatë me BE që do të përfitonte nga të gjithë.
Mosmarrëveshjet nuk zgjidhen me forcë, hile ose manipulim, por në mënyrë paqësore dhe përmes respektit të ndërsjellë dhe mirëkuptimit të ndërsjellë. Kjo nuk duhet të jetë kështu.
Zgjidhja është e thjeshtë. Ne jemi ulur, ne diskutojmë mbi ndryshimet tona. Dhe ne po përpiqemi të arrijmë një marrëveshje. Nëse nuk kemi sukses, atëherë do të lejojmë që Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë të vendosë. Në fund të fundit, çfarë duhet të ketë frikë Ankaraja nga sundimi i ligjit?”.
Ai e vuri theksin tek dialogu mes palëve. Kyriakos Mitsotakis shprehet se retorika turke i përket një epoke të kaluar.
“Gjatë gjithë kësaj kohe, unë kam qëndruar i hapur për dialog. Kur Berlini ofroi të ndërmjetësojë, ne u ulëm me mirëbesim në përpjekje për të gjetur gjuhën e përbashkët. Ne madje arritëm të arrijmë një “marrëveshje me shkrim”. Rezultati ishte që Turqia përfundimisht u tërhoq, duke zbuluar bisedime joformale, por sekrete. Shpresat që unë vazhdoj të kem për Turqinë nuk e fshehin realitetin tim. Ne kemi nevojë për dialog, por jo nën regjimin e shantazhit. Retorika turke i përket një epoke të kaluar. Flet për kundërshtarët, dëshmitarët, dhe gatishmërinë për të paguar çdo çmim. Kjo është gjuha dhe sjellja e një vendi kandidat, i cili kërcënon jo vetëm dy shtetet anëtare të Bashkimit Evropian, Greqinë dhe Qipron, por edhe vetë BE, një fakt që shqetëson seriozisht shtetet anëtare”.
