Në fshatin Gurrë të Vogël, në Klos jeton një familje në kushte të mjerueshme. Për të shkuar deri te banesa e familjes Kurti, duhet të përshkosh një rrugë e cila ndodhet në gjendje shumë të keqe. Shpëtimi, kryefamiljari nuk punon, pasi fshati është shumë i thellë edhe nuk ka si t’i sigurojë të ardhurat. Prindërit e tetë fëmijëve janë të dorëzuar para fatit të keq që i ka kapluar. Të pasigurt për të tashmen dhe të frikësuar për të ardhmen, këta fëmijë kanë nevojë për ndihmë.
Rigerta është vetëm 10 vjeçe, por nuk ka parë asnjë ditë të lumtur. Përveç mjerimit në të cilin jetojnë, asaj i duhet të përballet edhe me probleme shëndetësore. Kur ka lindur ka pasur një nishan te këmba, i cili sa ka ardhur dhe i është përkeqësuar. Kjo gjë ia ka vështirësuar ecjen.
“Shkon në shkollë? Po, jam në klasën e katërt. Si të duket shkolla? Mirë, më pëlqen të mësoj, të shkruaj. Ku i bën detyrat? Në tokë. Ke shoqe atje te shkolla? Po. Luan me to? Po. Të pengon këmba? Po.
Të dhemb shumë këmba? Po. E vë dot në tokë? Jo. Të dhemb gjithë ditën këmba? Po. Pse nuk e vesh çorapen? Më dhemb. Si ecën ti, e vë këmbën në tokë apo me thembrën? Me thembrën.”
Pamundësia ekonomike ka bërë që kontrollet mjekësore të jenë të pakta për vogëlushen. Për rrjedhojë, tanimë e lyen vetëm me një krem, thjesht për ta qetësuar. Por, edhe ai i ka mbaruar dhe nuk kanë mundësi ta blejnë.
“Unë kur kam qenë në spital me gocën te Nënë Tereza, më thanë doktorët që nuk ka shërim. Dhe se këtë lloj sëmundje nuk e kanë parë askund. E shtruan një javë dhe i kanë bërë mjekime. Por, vajza vazhdon përsëri njësoj. Ti ke mundësi ta çosh? Unë mundësi që ta çoj te spitali nuk kam, por është fëmija im dhe do mundohem shumë ta çoj. Është gjynah ta lësh natë e ditë duke qarë. Është edhe rreziku që goca të mos ecë. E lyen veç me krem dhe nuk kemi mundësi ta blejmë, pasi na ka mbaruar. Kushte nuk kam që ta blej.”
Janë të vetëm në mes të hiçit, për të shkuar në shkollë i duhet të ecin mbi dy orë. Në një rrugë, në të cilën kur fillojnë shirat bëhet me baltë dhe terren i rrezikshëm. Pasi kanë frikë edhe nga kafshët e egra. Edhe spitalin po ashtu e kanë shumë larg.
“Si është ajo rruga për te shkolla? Me akull, ne rrëshqasim, është ftohtë. Je trembur ndonjëherë kur ke shkuar? Po, nga qeni.
Kur ikim në shkollë për të mësuar, për të bërë detyrat ne trembemi, na dalin ujqërit. Si do të doje ti të ishte shtëpia? E suvatuar, me dollapë, me dyer, me krevate. Duam tavolinë, sobë.”
Me sytë e lotuar dhe me dhimbjen e një babai në pamundësi për t’i siguruar jetën fëmijëve; Shpëtimi bën thirrje për ndihmë. Në mënyrë që edhe fëmijët e tij të rriten të sigurt, nuk kërkon asgjë më shumë.
“Prej këtu e deri te shkolla janë tre orë në këmbë. Akull, borë, shi. I shoqëroj unë, sepse ka edhe kafshë të egra. Arusha, ujku. Detyrat në tokë i bëjnë, nuk kanë as tavolinë e as karrige.
Nuk kemi asnjë divan, asnjë gjë ku të ulim fëmijën. Rrinë në tokë. Nuk kemi kushte të tjera për të rritur fëmijët. Po i rrisim me borxhe, me shumë zor. Fëmijën tjetër e kam të sëmurë nga sytë, se ka kaluar temperaturë. Nuk kemi asnjë të ardhur. Kërkojmë të na ndihmojnë, të na sjellin diçka për fëmijët, të jenë si gjithë të tjerët. Të na rregullojnë shtëpinë.”
Shtëpia në të cilën jetojnë është skandaloze. Është e ndërtuar me anë të ndihmave vetëm me tulla, por nuk kanë asnjë dritare apo derë. Fëmijët flenë në tokë dhe e vetmja mundësi për tu ngrohur është një sobë me dru. Por, nga pamundësia, Shpëtimi e ka të vështirë t’i sigurojë gjithmonë drutë. Për më tepër, mos pasja e dyerve dhe dritareve e shton edhe më shumë të ftohtin.
“Shtëpia është pa çati, duhet suvatuar, duhet të vendosen dritare e dyer. Kam 8 fëmijë dhe me kushtet që kam unë me zor. I kërkoj shoqatave të më ndihmojnë sepse jam pa shtëpi, nuk kam as krevat e as batanije për fëmijët. Nuk kam mundësi për të punuar. Të ardhurat e vetme që marr janë me ça pune arrij të gjej, por ça të ardhurash mund të kesh në fshat?! Nuk mundem t’ia dal me 8 kalamaj. Ngelin fëmijët në mëshirë të fatit.”
Ka qenë fondacioni “Fundjavë Ndryshe” i cili ka publikuar rastin prekës dhe ka bërë thirrje për ndihmë në mënyrë që jeta e familjes Kurti të ndryshojë. Pasi në kushtet në të cilat ndodhen, as dita nuk është e sigurt për 8 fëmijët, e aq më pak nata./ TIRANA TODAY
