Një histori të veçantë dhe mjaft interesante kanë bëtë publike mediat italiane për jetën e një vajze shqiptare tashmë 26-vjeç. Ajo jetonte në një konvikt në Piacenza, dhe kur ishte 16-vjeçe, dhe në atë kohën ditë Krishtlindjesh ajo takohet me “familjen e saj të dytë”, ku atë natë në darkë ajo do të takohet me prindërit me të cilët tashmë ajo shprehet se do të jetojë gjithmonë, shkruan piacenzasera.it.
Ngjarjet, dhe sfidat e jetës janë për njerëzit e fuqishëm dhe të fortë që nuk dorëzohen përballë vështirësive. Rrethanat dhe situata të caktuar nuk mund të imagjinohen, por e rëndësishme është që gjërat të shikohen me dashamirësi. Ndonjëherë ato janë simptomë e ndryshimit të shoqërive dhe zakoneve, ku forma – si në këtë rast – merr aspekte të reja, por substanca mbetet e paprekur: brohoritja rreth tryezës, dhuratat nën pemë, foto rituale, por mbi të gjitha ” duke qenë së bashku “, në kuptimin e lartë të termit, janë këto që çdo familje i ka zakon dhe feston për Krishtlindje.
Pra, kur Danielle më ka folur rastësisht për traditën e veçantë që e shoqëron jetën e saj për disa vite, kam menduar dhe e pyeta nëse ajo dëshironte këngën e saj personale të Krishtlindjeve. Ndërsa çdo histori është unike, sepse përpjekja për të kapërcyer zhgënjimet nga të rriturit janë përvoja të zakonshme.
Ishte një kohë kur Danielle, sot 26-vjeç, erdhi nga Shqipëria në Piacenza në moshën 9 vjeçare, ku i duhej të përballje me një jetë të re, me një gjuhë tjetër, se si ajo do integrohej në klasë etj.
Ajo si fillim donte mbështetje financiare, dhe së dyti ajo ishte e mërzitur pasi prindërit e saj biologjikë u divorcuan. Familja e saj jetonte në Itali, dhe babai i saj iku në Shqipëri. Distanca nga shtëpia me shkollën e detyroi atë kohë kërkoi që të mirëpritej në një shkollë me konvikt të qytetit.
“Ne ishim 15 vajza aty, u rrita në një mënyrë ndryshe, duke mësuar të isha shtëpiake, mes vështirësive, ku shoqet e mija shkonin në shtëpitë e tyre të dielave unë qëndroja aty, dhe jeta ime ishte monotone. Ishte dëshira më e zakonshme e adoleshencës, që të kisha më shumë liri dhe të shkoja rrugën time për të kërkuar një familja adoptuese, një vend që mund të arrija në fundjavë”. Në moshën 16-vjeçare, Danielle filloi të njihte pak nga pak një baba të ri dhe një nënë të re, derisa disa muaj para se të fikeshin qirinjtë e moshës së adoleshencës, ajo hyri në shtëpinë e tyre, shkruan Tirana Today.
“Ishin dy engjëj mbrojtës “, janë fjalët me të cilat ajo u drejtohet prindërve të tyre adoptues. “Ata u kujdesën për mua në 360 gradë dhe në çdo aspekt, duke u siguruar që unë isha e kënaqur me punën, miqtë apo edhe gjellën që më shërbenin çdo vakt”. Midis atyre mureve gjeta edhe një vëlla të madh: “Unë kut flas për te tregoj numrin 52 të pantoflave të tij” thotë me shaka Danielle, që tregon për lidhjen e fortë që ka me djalin e çiftit.
Por, në të vërtetë është vetëm fillimi i historisë së saj, ajo tani ka dhe një motër të vogël, xhaxhallarë të rinj, kushërinj, gjyshër dhe kohët e fundit edhe një mbesë, ku ajo thotë se është gëzimi i saj më madh.
Por kjo nuk ishte familja e saj e vetme. Disa vite më parë ajo rifillon kontaktet me familjen biologjike, dhe donte të jetoja me ta: “E di që më duan, por nuk mundem”, ata kanë nevojë për ndihmë.
Unë i takoj nënën dhe vëllanë tim më të vogël, sa më shpesh të jetë e mundur do shkon për të vizituar babain, i cili u kthye disa vite më parë në Shqipëri: “Ai u bë shoku im më i mirë”.
Kjo është arsyeja se pse 25 dhjetori, për Danielle do të jetë një maratonë e gjatë, një vakt i pafund, pasi ajo feston dhe ditëlindjen. “Unë gjithmonë kam pasur një karakter të fortë, rebel dhe i kam kaluar vështirësitë. Për këtë unë duhet të falënderoj ata më ndihmuan në ditët e mia më të vështira. Piacenza më dha gjithçka, është qyteti im dhe unë jam krenar për atë që kam arritur të fitoj. Ndihem shumë me fat dhe këto dashuri sot janë ndoshta më të domosdoshme dhe më të rëndësishme se dje”.TIRANA TODAY
