Ka shumë lloje të luftërave civile. Ndonjëherë, siç është Lufta Civile Amerikane, një segment i popullsisë thjesht dëshiron të largohet dhe të krijojë një vend të veçantë. Herë të tjera, një fraksion politik i ri dëshiron të fitojë kontrollin e vendit.
Në rrethana të tjera, interesat e jashtme mund të përpiqen të ndajnë shtetin për ta dobësuar atë, ose për të fituar akses në burimet e tij. Disi të zakonshme gjatë Luftës së Ftohtë ishin luftërat civile, në të cilat një popull i vetëm u nda në shtete të veçanta, dhe më pas një grup u përpoq të detyronte një zgjidhje të vetme shtetërore.
Kur një vend kërcënohet me shpërbërje ose ndarje, ai godet në zemër të ndjenjës nacionaliste. Për këtë arsye, luftërat civile mund të jenë jashtëzakonisht brutale – veçanërisht për civilët që përpiqen të ikin nga fusha e betejës. Këtu janë pesë nga luftërat civile më vdekjeprurëse të të gjitha kohërave.
Lufta Civile Kineze
Lufta Civile Kineze, e luftuar midis nacionalistëve kinezë dhe një lëvizjeje revolucionare komuniste, zgjati nga viti 1927 deri në vitin 1950. Në fund, nacionalistët nën Chiang Kai-shek u evakuuan në ishullin e Tajvanit për të vazhduar si Republika e Kinës, ndërsa komunistët e Mao Tse-tung themeloi Republikën Popullore të Kinës në kontinent.
Më shumë se tetë milionë njerëz u vranë gjatë luftës, kryesisht civilë të vrarë nga sëmundjet, uria dhe hakmarrjet e kryera nga njëra palë në zonat që mendohet se janë miqësore me tjetrën.
Faza fillestare e luftës civile ishte kryesisht një kryengritje nga forcat komuniste kineze kundër qeverisë nacionaliste kineze. Sidoqoftë, komunistët i shpëtuan shkatërrimit të plotë vetëm pas të ashtuquajturit “Marshi i gjatë” në shenjtëroren relative të provincës Shaanxi.
Thyerja e madhe e forcave komuniste erdhi si pasojë e Luftës së Dytë Botërore, kur forcat sovjetike në Mançuria dhe Kore dorëzuan armët e kapura japoneze – dhe armët e tepërta sovjetike – ushtrive të Maos, duke rritur shumë fuqinë e tyre të zjarrit dhe efektivitetin e përgjithshëm. Vala u kthye dhe nacionalistët kinezë përfundimisht u detyruan të largoheshin nga kontinenti.
Lufta Koreane
Lufta Koreane përgjithësisht njihet në Shtetet e Bashkuara si një ndërhyrje ushtarake në emër të qeverisë së Koresë së Jugut, por në terma të gjerë mund të konsiderohet një luftë civile që ende teknikisht nuk ka përfunduar.
Në fund të Luftës së Dytë Botërore, Koreja ishte ndarë në dy shtete të veçanta: Jugu i mbështetur nga Shtetet e Bashkuara dhe Kombet e Bashkuara, dhe Veriu i mbështetur nga Kina dhe Bashkimi Sovjetik. Ushtria Popullore e Koresë së Veriut nën diktatorin Kim Il-Sung kaloi kufirin ndërkombëtar më 25 qershor 1950 me synimin për të bashkuar vendin. Lufta shkaktoi ndërhyrje nga forcat amerikane, kineze dhe sovjetike.
Ai ishte gjithashtu jashtëzakonisht vdekjeprurës sipas standardeve moderne, me disa milionë të vrarë në Gadishullin Korean, një zonë sa Jutah.
Humbjet ushtarake në luftë mendohet të jenë 70.000 nga Republika e Koresë, 46.000 nga Shtetet e Bashkuara dhe një milion forca të Koresë së Veriut dhe Kinës – 600.000 në aksion, 400.000 nga sëmundjet dhe sëmundjet.
Gati një milion koreano-jugor vdiqën gjatë luftës, ose më pak se pesë përqind e popullsisë. Koreja e Veriut, e cila përjetoi bombardime të rënda ajrore nga forcat aleate, pësoi rreth 1.5 milionë të vrarë – dhjetë deri në pesëmbëdhjetë përqind të popullsisë së përgjithshme. Humbje të tilla tejkalojnë humbjet (në përqindje) të pësuar nga Bashkimi Sovjetik në Luftën e Dytë Botërore.
Lufta Civile e Vietnamit (Lufta e Vietnamit, Lufta e Dytë e Indokinës)
Ndarja e Vietnamit në dy kombe në vitin 1954, e bëri të pashmangshme një përpjekje për ribashkim, veçanërisht kur njëra palë drejtohej nga udhëheqësi i suksesshëm i një ushtrie guerile. Kombinimi i një Vietnami të Veriut të udhëhequr nga Ho Chi Minh, njeriu që e kishte detyruar Francën të largohej nga vendi i tij, dhe një popullsie të trazuar vietnameze jugore të udhëhequr nga një qeveri e korruptuar, bëri që kushtet të sjellin një luftë civile.
Deri në vitin 1968, lufta u zhvillua nga Vietnami i Jugut, Shtetet e Bashkuara dhe aleatët e tjerë kundrejt guerrilasve të Viet Kongut dhe forcave të rregullta të Vietnamit të Veriut. Ofensiva Tet në janar 1968 kaloi Viet Kongun si një forcë ushtarake, dhe Vietnami i Veriut vazhdoi të luftonte deri në fitoren në 1975. Luftimet u përhapën dhe destabilizuan gjithashtu Laosin dhe Kamboxhian.
Të vdekurit ushtarakë arritën në 1.5 milion nga të gjitha anët: 300.000 personel vietnamez jugor dhe deri në 1.1 milion personel vietnamez verior. Përveç kësaj, 58.307 amerikanë, 5.099 vietnamezë të jugut dhe 1.000 personel ushtarak kinez u vranë. Deri në 2.5 milionë civilë vdiqën në Luftën Civile të Vietnamit, nëse llogariten luftimet e lidhura në Kamboxhia dhe Laos fqinje.
Lufta Civile e Kongos
Lufta Civile e Kongos është quajtur “lufta më e gjerë ndërshtetërore në historinë afrikane”. Ironikisht, lufta filloi në fakt kur Ruanda u përpoq të mbretëronte në forcat anti-qeveritare që vepronin nga Republika Demokratike e Kongos (atëherë e njohur si Zaire.) Luftimet u zgjeruan për të përfshirë në fund të fundit nëntë vende dhe 20 grupe të armatosura, duke luftuar jo vetëm për integritetin territorial por edhe kontrollin e burimeve natyrore të vlerësuara prej 24 trilion dollarësh në vend.
Një nga luftërat më vdekjeprurëse të njëqind viteve të fundit, Lufta Civile e Kongos mori jetën e 5.4 milionë njerëzve, gjatë një periudhe pesë-vjeçare. Kjo përkthehet në afro 3000 viktima në ditë, një numër tronditës duke pasur parasysh mungesën e përgjithshme të luftimeve konvencionale dhe vendimtare. Ashtu si shumica e luftërave civile – dhe luftërave afrikane – shumica e të vrarëve në Luftën Civile të Kongos ishin civilë, të vrarë nga uria, sëmundjet dhe mizoritë e kryera nga grupe të armatosura, duke përfshirë fëmijë.
Lufta Civile Nigeriane
Lufta Civile Nigeriane katër-vjeçare shpërtheu më 6 korrik 1967, dhe zgjati deri në vitin 1970. Populli Igbo, me sundimin e qeverisë ushtarake nigeriane dhe statusin e dorës së dytë në shoqërinë nigeriane, u shkëput dhe formoi shtetin e pavarur të Biafras.
Pjesa më e madhe e komunitetit ndërkombëtar mbështeti Nigerinë, dhe me ndihmën e tyre qeveria ushtarake ishte në gjendje të pushtonte Port Harcourt – daljen e Biafra-s në botën e jashtme – dhe të rimarrë zonat prodhuese të naftës që mund ta kishin bërë Biafrën një vend të zbatueshëm.
Vetëm rreth 30.000 biafranë u vranë në luftimet aktuale. Të izoluar dhe të varfëruar nga mungesa e të ardhurave nga nafta, rreth 2 milionë të tjerë vdiqën nga uria dhe sëmundjet. Më 11 janar 1970, Biafra u detyrua të dorëzohej dhe u ripërthit në Nigeri.
Burimi i lajmit: THE NATIONAL INTEREST. Pershtatur nga Tirana Today
