Emmanuel Macronit tani ka përpara një sfidë të madhe, të vështirë, interesante dhe të rrezikshme të rikthejë qetësinë në vendin e tij.
Franca sot është e ndarë, e tronditur, e frustruar dhe sheh pak mundësi të ringrihet në këmbë. Punëtorët, fshatarësia, periferitë, sipërmarrja e vogël dhe zejtaria, shkojnë tani në qendër të programit politik të një presidence si ajo e Macronit.
Sepse pikërisht aty nis pakënaqësia, dhe aty mund të rritet dhe të bëhet shpërthyese, sidomos nëse mban parasysh testin shumë delikat të zgjedhjeve legjislative të qershorit.
Shenjat e pamundësisë për të pranuar kundërshtarin si president, tashmë janë shumë. Protestat, trazirat, përplasjet, fyerjet tregojnë se detyra e vërtetë dhe më e vështirë e Emmanuel Macronit, do të jetë para së gjithash të bindë francezët, dhe nuk do të jetë e lehtë.
Abstenimi, fletët e bardha dhe të pavlefshme, dhe milionat e votave për Marine Le Pen, tregojnë se ka një pjesë të rëndësishme të vendit, që nuk është e gatshme të pranojë Macronin, si të keqen më të vogël. Dhe kjo është e drejtë, sepse demokracia është edhe kjo, shkruan “Il Giornale”.
Në Paris, tani fryn era e macronizmit. Do të na e pikturojnë Francën si një vend i iluminuar, racional, i lidhur me vlerat e BE-së dhe republikanizmit francez. Mediat kombëtare glorifikonin që më parë “djaloshin” pasardhës të establishmentit dhe do ta bëjnë sërish, ndërsa shtypi ndërkombëtar, pasi u shmang rreziku i rënies së Francës në duart e të djathtës ekstreme, mund të vazhdojë i qetë “lundrimin” në ujëra të qeta.
Por duhet të jemi shumë të matur. Franca nuk është ajo që shkoi të votojë në balotazh. Edhe vetëm fakti që i ashtuquajturi “pakti republikan” dështoi në qëllimin për të shkatërruar konsensusin për Marine Le Penin, tregon pa asnjë hije dyshimi, se ekziston një vend i thellë, dhe se ky vend nuk gjendet në “start-up”-et e Macronit, as në përpjekjet e tij për të iluminuar botën me financën e lartë. Tani ka ardhur momenti për Macronin, që të tregojë se edhe ai është i vetëdijshëm.
