Sabiha Kasimati ishte një ndër intelektualet e para femra në Shqipërinë e viteve 1930-1940. Ajo lindi në Edirne të Turqisë, dhe vinte nga një familje e njohur intelektuale libohovite. Kur u kthye në Shqipëri u vendos në Korçë dhe ndoqi studimet në Liceun Francez, duke pasur si shok klase edhe Enver Hoxhën.
Ndoqi studimet e larta në Itali, dhe u diplomua shkëlqyeshëm në Universitetin e Torinos për shkencat biologjike, duke mbrojtur edhe doktoraturën. Punoi si pedagoge në Institutin Femëror “Nëna Mbretneshë” në Tiranë. Sëmundja e detyroi të rikthehet në Itali për disa muaj. Kur po rikthehej në Shqipëri, takon rrugës një bashkatdhetarin e saj Ali Koprenckën. Ai e paralajmëroi:“Në Shqipëri bëhet hataja! Ne, andaj po ikim. Po vendoset diktatura e kuqe!”.
Por Sabihaja nuk e dëgjoi, duke besuar se me kolegët do të përpiqej që kjo gjë të mos ndodhte. Nisi punën në Institutin e Shkencave, që drejtohej nga profesor Selaudin Toto, i pushkatuar më pas nga regjimi. Sabihaja u dëshpërua nga goditjet e rënda që po pësonin intelektualët, veçanërisht ata që kishin studiuar në Perëndim. Ajo u trondit veçanërisht nga dënimi i shkrimtares së parë shqiptare, Musine Kokalari.
Një ditë kërkoi një takim me Enver Hoxhën, të cilit i tha ballazi:“Kam ardhur të të them se ti po vret gjithë intelektualët. Dua të të pyes se me cilët ke ndërmend ta ndërtosh Shqipërinë, me teneqexhinjtë apo me këpucarët”? “Boll lexove iluministët francezë, të këshilloj të lexosh Marksin dhe Leninin”, ishte përgjigja e Hoxhës. Sabiha Kasimati u arrestua si përgjegjëse për bombën e hedhur në oborrin e ambasadës sovjetike në Tiranë. Ajo u pushkatua më 22 shkurt 1951, së bashku me 21 persona të tjerë.
