Nga: Aleksandër Biberaj
Të nderuar miq,
Si sot 21 vite më parë, pak a shumë në këtë kohë, kam pirë kafen e zakonshme me mikun tim Azem Hajdari, pa e ditur kurrë se do të ishte kafja e fundit që pija me të.
Natyrisht që biseduam si zakonisht për situatën tepër të vështirë politike dhe ekonomike ne vend, për ri-ngritjen e PD-së që po bëhej çdo ditë pas rebelimit komunist te vitit 1997, si dhe për mitingun e ditës së nesërme që do të zhvillohej në Fier.
Pavarësisht situatës së veshtirë, Azemi si natyrë ishte optimist dhe kishte shumë besim dhe shpresë se situatën do ta ndryshojmë.
Të lindur dhe rritur në një qytet (Bajram Curri – Tropojë), ndonëse ishte 4 vjet me i madh se unë, gjithmonë kam pasur një marrëdhënie shume miqësore dhe korrekte me Azemin. Azemi erdhi në Universitetin e Tiranës për të studiuar për filozofi, disa vite pas meje, por përsëri ishim ne të njëjtin kampus universitar (korpusi qendror i sotshëm), ku studionin edhe studentët e degeve të filozofisë, juridikut dhe elektronikës.
Po ashtu kemi qenë edhe në një godinë studentësh bashkë, godina nr. 19 në Qytetin Studenti. Edhe fillimi i Lëvizjes Studentore të 8 Dhjetorit 1990 na gjeti bashkë, sikurse edhe me shumë studentë dhe studente nga gjithë Shqiperia. Azemi ishte lider i padiskutueshëm dhe u rrit shume si politikan.
Ishte me vullnet të jashtëzakonshëm, kishte raste që e gdhinte duke lexuar. Ishte shume trim, besimtar, bamirës, i shoqërueshëm dhe përshtatej me të gjitha grupmoshat.
Ishte dhe mbeti rebel gjithë jetën e tij. Vrasja e tij e dëmtoi shumë PD-në, dhe mungesa e tij ndjehet edhe sot pas 21 vitesh, pasi me vetitë dhe temperamentin që kishte ishte i veçantë në llojin e vet dhe i pazëvendësueshëm. AZEM ike shumë shpejt, na mungon të gjithëve, na ka marrë shume malli për ty! U prehsh i qetë në paqen e përjetshme!
