Aktorë e aktivistë të shumtë janë solidarizuar pas alarmit që ngriti kolegu i tyre Neritan Liçaj, se po bëhet gati shkarkimi i tij, pas qëndrimeve kritike dhe protestës kundër shembjes së godinës aktuale të Teatrit Kombëtar. Aktorja e njohur e skenës shqiptare, Ema Andrea, i ka dalë në krah kolegut të saj Liçaj.
Ajo shpreh dëshpërimin e saj përmes rreshtave, duke vënë në pah se vendi i punës fitohet si shpërblim në parti e në pushtet, e jo për merita. Ema vijon denoncimin më tej duke shkruajtur se artistët, për fat të keq, promovohen sipas interesit të pushtetit. E jo vetëm kaq, ku hapësirën e artit e të kulturës e ka zënë politika, telenovela e thashethemi.
Ema Andrea citon më tej mjaft e tronditur se arti e ka humbur misionin e tij, pasi hapësirën e krijimtarisë e ka zënë mbijetesa. E si për ti vënë vulën mesazhit të saj, ajo shprehet më tej se vendet e punës mbahen me heshtje, apo shërbime jo profesionale.
Statusi
I dashur koleg,Neritan Liçaj
Nuk e di a eshte apo do behet i vertete lajmi per largimin tend nga vendi i punes, dhe as dua te flas per talentin tend, pasi nuk me duhen dite si kjo e sotmja per me e njohe!
As nuk do flas per motivimin potencial te ketij akti, sepse mendja ime ka shkuar shume me heret ne kohe,..diku tek “çastet” e klounit…pak para se te largohet nga skena e te thote “ndjese per shqetesimin”..heret po bredh mendja..qe kur lindem…
Me shtyn me shkrujt nje mehje fryme qe mund te jete shenje deshperimi…
Jam,larg atij vendi, jam ne vendin qe ne e therrasim “ehh por bota ti njeh vlerat!” e prap nuk marr dot fryme(por kjo ka pak rendesi)
Nuk jam e merzitur per ty, koleg por per faktin se ky lajm eshte lehtesisht i besueshem e mundshem, po, ne kete vend ku: Qe prej kohes se diktatures, drejtuesit e institucioneve te artit e kultures jane zgjedhje te pushtetit politik,
Ku, qe prej kohes se diktatures,vendi i punes fitohet si shperblim per sherbimin ne parti e ne pushtet e jo per merita,
Ku,qe prej asaj kohe,artistet lançohen e linçohen sipas interesit te vorbulles se pushtetit
Ku, qe prej asaj kohe,endrra e artistit eshte te zere nje vend pune ne nje nga institucionet e bulevardit ne Tirane,
Ku,artistet konsiderohen si punetore me ore pune (edhe keto te numeruara keq) e jo si krijues,
Ku,shpesh jane baraz me objektet qe blihen,nga ofertuesi me i ulet
Ku,pushteti hapesiren e artit e ka vizituar,dikur per censure e sot per qoke,duartrokitje e foto per elektorat,
Ku,hapesiren e artit e kultures e kane zene politika,telenovela e thashethemi
Ku,arti e ka humb misionin e vet
Ku,hapesiren e krijimtarise e ka zene mbijetesa,
Ku,vendet e punes mbahen me heshtje apo sherbime jo profesionale
Ku,mendimet autonome,bejne habi,e ngjyrosen me perkatesi
Ku,artisti dalngadale do diskutoje ekzistencen e vet,
Ku,te thyesh ligjin quhet trimeri e arroganca elokuence sexy
Ku, termat “i shitur” e ” i blere” dolen nga fjaloret e marksizmit e dhunshem i bene mburoja e heshta primitive
Ku, liria e pavaresia ndeshkohen me perjashtim,
E per gjithe kete e me teper akoma,ndjej deshperim, sepse do te doja ti jepja kuptim te kaluares sime,besimit tim, parimeve per te cilat rezistova jashte bulevardit sepse enderroj nje te ardhme me Sy, !
Ndaj,koleg,nuk jam e deshperuar per ty,por per veten! Anì,askujt ska me i ba keq ky deshperim,veç meje,si gjithmone..
Ps. Dikujt mund tja japin vendin e punes e famen e parate dhe mos behet kurre krijues e artist! Nje krijuesi mund tja heqesh te gjitha keto,por artist mbetet sepse ka lindur i tille!
Pss. …me falni per shqetesimin!
