Një degë e veçantë e turizmit, ajo në të cilën vizitohen lagjet në të cilat jetojnë më të varfrit, kanë ndarë mendimet e ekspertëve dhe turistëve.
Fëmijët që luajnë në lumin e ndotur, duke fjetur në varre, duke ngrënë nga mali i mbeturinave dhe duke mos shkuar në shkollë, ndërsa në të njëjtën kohë midis tyre me kamerat e tyre, shishet e ujit dhe rroba të përshtatshme kalojnë turistë që i sollën udhëzimet lokale në një “udhëtim”.
Ky është përshkrimi më i thjeshtë që ndodh derisa turistët vizitojnë rajonet më të varfra.
Ndërsa disa janë duke u përpjekur të “përshtaten”, ata respektojnë rregullat e moszbatimit të fotografive dhe, nëse është e mundur, ndajnë ëmbëlsirat e tyre me fëmijët, të tjerët tallen, fotografohen në habitatin e tyre natyror.
Disa argumentojnë se kjo është mizore, por të paktën pozitive, pasi tërheq vëmendjen dhe fokusohet tek ata që kanë nevojë për ndihmë më të madhe, kështu që disa agjenci dhurojnë deri në 80 për qind të parave për qytetarët e varfër.
Të tjerë kanë argumentuar me vendosmëri se kjo është një praktikë jo humane që nuk sjell asgjë për banorët, përveç përçmimit dhe turpit.
Një nga shembujt më të mirë është metropoli i Filipineve, qyteti i Manilës, ku një e katërta e popullsisë së saj prej 12 milionë, shkruan National Geographic, jeton nën mbrojtjen e qeseve plastike ose mureve prej kartonit, pa ujë, midis një numri të mbeturinave.
Turistët, shkruan National Geographic, mund të vijnë në qytet për hir të historisë së tij apo të trashëgimisë kulturore, por shumë njerëz nuk mund t’i rezistojnë kësaj pasi që për ata varfëria shpesh është krejtësisht e paimagjinueshme, transmeton KP.
Ju do të gjeni të njëjtën agjenci në Rio de Janeiro, Kalkutë, Delhi dhe Kajro.
National Geographic shkruan se San Francisko ishte ndër qytetet e para që zyrtarisht ndaloi “talljen me të varfërit”.
