“Dashuri në kohën e kolerës”, një kryevepër e vërtetë e shkrimtarit kolumbian të lindur më 6 mars. Në këtë libër, Gabriel Garsia Markez rrëfen historinë e një dashurie të gdhendur në një sfond historik që duket sikur është aktuale.
Ai flet për një dashuri që ka zgjatur më shumë se 50 vjet, e përbërë nga distanca, reflektime, kontraste. Një histori emocionuese, e bërë unike nga realizmi magjik i Markezit. Një libër nga i cili nxjerrim shpesh disa fraza të bukura për t’i bërë tonat. Për çfarë shërbejnë librat, nëse jo për të reflektuar mbi dashurinë dhe jetën?
Gabriel Garsia Markez
Lindi më 6mars 1927, dhe ndërroi jetë më 7 prill 2014. Fitues i Çmimi Nobel për letërsi në vitin 1982, ky shkrimtar na ka dhënë si trashëgimi kryevepra të vërteta letrare. Shkrimtarin më të njohur kolumbian e kujtojmë për librat si “Njëqind vjet vetmi”, “Dashuri në kohën e kolerës”, “Kronikë e një vdekjeje të paralajmëruar”.
Ai ka shkruar vepra klasike që nuk mund të mungojnë në bibliotekat tona, dhe në “udhëtimet” tona si lexues. Një nga përfaqësuesit kryesor të të ashtuquajturit “realizëm magjik”, Markez diti gjithmonë të kombinonte elementë të mbinatyrshmes me realitetin.
“Dashuri në kohën e kolerës”, një libër i paharrueshëm
Shumëkush mund ta ketë rilexuar këtë libër gjatë pandemisë së koronavirusit. Pse?
Sepse titulli i thotë të gjitha. Edhe sepse “dashuria në kohën e kolerës” flet për familjet, marrëdhëniet, ndjenjat që shpalosen midis vështirësive të mesit të shekullit XIX-të, duke na mësuar shumë më shumë gjëra sesa do të prisnim.
I botuar në vitin 1985, synimi i Gabriel Garsia Markez ishte të shkruante një roman të shekullit XIX-të,pikërisht ashtu siç shkruhej në atë shekull. Ja cilat janë frazat më të bukura të marra nga ky libër: E dija që do ishe shumë krenare që të ktheheshe, prandaj vendosa të vij të të marr.
Unë jam një asgjë, nuk do të shërohem kurrë deri në fund të ditëve të mia; flaka e dashurisë më ka goditur dhe djegur pa asnjë mundësi rikuperimi; ajo është një ferrë e mbjellë brenda meje, është një pjesë e imja kudo që shkoj dhe kudo ku ajo gjendet.
Njëherë ai i kishte thënë diçka që ajo nuk arrinte ta perceptonte:personat e gjymtuar ndjejnë dhimbje, ngërçe, gudulisje, pikërisht tek këmba që nuk i kanë më. Kështu ndihej ajo pa të, e ndjente aty, ai nuk ishte më.
Kështu ajo përfundoi duke menduar për të ashtu siç nuk e kishte imagjinuar kurrë, duke e imagjinuar atje ku ai nuk ishte, duke e dëshiruar atje ku nuk mund të ishte, duke u zgjuar papritur me ndjenjën fizike se ai po e kundronte në errësirë ndërsa ajo flinte.
Ai ishte ende shumë i ri për ta ditur se kujtesa e zemrës, i eliminon kujtimet e këqija dhe i zmadhon kujtimet me të mira, dhe se falë këtij truku, ne arrijmë ta tolerojmë të kaluarën.
Ai shikim i rastësishëm, ishte origjina e një dashurie kataklizmike, që nuk kishte mbaruar ende gjysmë shekulli më vonë.
Qeniet njerëzore nuk lindin gjithmonë në ditën kur i sjellin në jetë nënat e tyre, por jeta i detyron ata që shumë herë të lindin vetë.
Dhe ajo i mësoi atij të vetmen gjë që duhej të mësonte mbi dashurinë:që jetën nuk ta mëson askush.
Burimi i lajmit: https://libreriamo.it/aforismi/lamore-ai-tempi-del-colera-le-frasi-piu-belle-del-libro-di-g-garcia-marquez
Përshtatur nga TIRANA TODAY
