Bindje apo rebelim?

Nga: Agim Baçi

Të jemi nën rrezik nga rebelimi apo nga bindja jonë? Nuk është aspak e lehtë të ndash numrin e problemeve që hap njëri apo tjetri qëndrim, por thelbi i pranimit të njërit apo tjetrit qëndrim ndan qeniet njerëzore në njerëz që zgjedhin të jetojnë me dinjitet apo njerëz që pranojnë të rrojnë nën petkun e frikës.

Natyrshëm bota ka njohur gjithmonë udhëheqës që kanë tentuar të shtypin rebelimet qytetare, që të udhëheqin qetësisht pa kundërshti politike, pa kundërshti ideore. Por, kur bindja mund të sjellë të njëjtin përkeqësim si rebelimi, përfshi këtu edhe humbjen e dinjitetit, atëherë a mund të përligjim ne ata që i nënshtrohen me bindje një udhëheqësi që ushqen urrejtje dhe neveri ndaj qytetarëve të vet?

Shumëkush mund të jetë habitur me përqendrimin e kryeministrit Rama, pas ardhjes në pushtet, për të dalë përpara publikut me veshjet e tij me çitjane, me atlete, apo duke përshkruar në komunikimin e tij batuta të cilat shoqëria vite më parë ia atribuonte një njeriu të menduar si ordiner. I mbështetur nga mediat, nën orkestrën e njerëzve të përzgjedhur personalisht sipas shijeve të tij në institucionet shtetërore, z. Rama nisi përballë publikut shqiptar një udhëtimin me një qëllim-të ndryshojë traditën, zakonet e komunikimit dhe vlerësimit në shoqërinë shqiptare.

Duke ndryshuar zakonet e shoqërisë, duke tentuar të mbjellë një kulturë të banalitetit, z. Rama në fakt e ka patur qëllimin në ndryshimin e sensit të drejtësisë në shoqëri. Pasi një shoqëri që heq dorë nga tradita për të ndëshkuar banalitetin, talljen, hajdutin, alabakun ordiner, atëherë do të heqë dorë edhe nga drejtësia, pasi e shkuara na lë të kuptojmë se drejtësia dhe zakonet janë të lidhura ngushtësisht. Por, a mund të denoncojnë qytetarët një keqbërës nëse kryeministri i vendit merr të tillë në krah të tij për t’i zgjedhur në Kuvend apo në institucione të rëndësishme?

Lexo edhe :   Shitblerja e votës/ Baçi: Vangjush Dako drejton fushatën e PS-së në Durrës

A mundet që një njeri të besojë në vënien e drejtësisë kur qeveria nuk guxon të prekë askënd që terrorizon një qytet, në lagje, apo edhe një grup të madh biznesmenësh? “Pika më e fortë sot e disa udhëheqësve autokratë është të inkurajojnë injorantët që të ndjehen krenarë me injorancën e tyre”, shkruan filozofi Noam Çomski duke paralajmëruar këtë lloj politike që mbështetet në promovimin e “të fortëve” apo njerëzve që nuk shohin asnjë përgjegjësi publike në jetën e tyre.

Rama në gjithë vitet e tij në pushtet  ka mbështetur publikisht të kundërtën e të menduarit, të kundërtën e vlerave njerëzore. Ai ka mbështetur politikën e poshtërimit me qëllim që të mbajë të frenuar çdo dëshirë dhe përpjekje për dinjitet. Përmes banalizimit të gjithë skenës politike z. Rama ka tentuar t’i strehojë shqiptarët në një indiferencë për atë që ai bën, që askush të mos marrë pjesë në diskutimin real të asaj që duhet të shqetësojë një shoqëri. Duke krijuar këtë ide të “njeriut të kotë” për atë që shqetësohet për komunitetin, të drejtën dhe të vërtetën, z. Rama po tenton të pushtojë gjithë sferën publike që të bllokojë me çdo kusht frymën e shoqërisë për t‘u bërë bashkë.

Ndaj, kundërshtia dhe rebelimi ndaj një politike të tillë, që tenton të ngrejë banalitetin në piedestal e të ironizojë dhe tallë njeriun e ndershëm, duhet të jetë angazhim i kujtdo që nuk dëshiron të jetojë nën pushtetin e injorimit. Nëse duam t‘i rrisim fëmijët këtu dhe me dinjitet, duhet të rebelohemi ndaj kujtdo që e mendon shoqërinë shqiptare si një tufë bagëtish, që kullot në dalldinë e banalitetit e që tenton t‘i shohë bashkëqytetarët shqiptarë si turmë pa respekt për veten.