Nga: Alfred Peza
Ai që duket si një skenar i ri, i paprecedent dhe i pandodhur më parë nga opozita jonë, nuk është gjë tjetër veçse seria e re e një telenovele me të njëjtët aktorë.
Në gjithë këtë histori të re të tentativës së saj të radhës, për të provokuar krizën artificiale politike të radhës, ato që kanë ndryshuar kanë qenë vetëm emrat e arbitrave ndërkombëtarë dhe atij vendas.
Ndryshimi tjetër është se këtë radhë ndërkombëtarët po flasin si kurrë më parë me gjuhë të troçtë, sikundër për reciprocitet arbitri vendas, i cili është Presidenti i Republikës Ilir Meta, preferon që të heshtë totalisht.
Telenovela ka nisur që pas pas zgjedhjeve të 1992 erdhi për herë të parë në pushtet, me arrestimin dhe burgosjen një vit më pas të liderit të opozitës së asaj kohe, Fatos Nano. Më pas me referendumin për Kushtetutën e re më 1994. Me masakrën elektorale të 26 majit 1996 dhe dhunën e pashembullt kundër opozitës dy ditë më pas në Sheshin “Skënderbej”.
E për të vijuar me trazirat e 1997, me sulmin e armatosur mbi institucionet në 14 shtatorin e 1998. Për të vijuar në këtë mënyrë derisa u firmos pakti i Sali Berishës me Fatos Nanon më 2002, për tu rikthyer PD në pushtet më 2005 dhe kështu, deri në ditët tona.
Pas ikjes së Sali Berishës nga drejtimi i Partisë Demokratike që kishte si filozofi opozitarizmim e qëndresës, me ardhjen e Lulzim Bashës në krye të saj, kemi ndryshim programi. Tani jo rruga, jo protestat, jo rezistenca opozitare nëpër sheshe e kombinuar me luftën e fortë verbale nga foltorja e Parlamentit dhe mediat, por ikja nga institucionet, bojkotet, hiletë, “fake news”-et, sharjet me libër shpie dhe goditja e përditshme nën brez e kundërshtarit, u bënë filozofia e saj e re.
Dorëzimi i mandateve të deputetëve të Partisë Demokratike dhe Lëvizjes Socialiste për Integrim, bashkë me ato pak të partive të tyre aleate, duket sot si “fundi logjik” i kësaj loje ikje nga thelbi i përballjes politike dhe nga institucionet demokratike, nga ana e opozitës sonë. Ndaj, liderët e saj duken gjoja të habitur se përse i gjithë opinion i brendshëm dhe ai ndërkombëtar, jo vetëm që nuk po i duartroket, por po ia thonë çdo ditë e më qartë të vërtetën në sy. Atë të vërtetë të thjeshtë, të madhe e të qartë që edhe ato vetë e dinë po aq mirë sa edhe gjithë të tjerët.
E vërteta e thjeshtë e opozitës sonë është se ajo e kërkon pushtetin në tavolinë. Këtë të vërtetë të thjeshtë pas shqiptarëve e mësuan sot edhe ndërkombëtarët. Raportuesi për Shqipërinë në Parlamentin Europian, Knut Fleckenstein, pas takimeve me liderët e opozitës sonë në Tiranë, tha se “u zhgënjeva shumë nga Kryetarja e LSI (Monika Kryemadhi), për arsye se ajo tha vetmë një fjali në fund të takimit, se e kanë marrë vendimin e tyre, sepse në Shqipëri ka nevojë për ndërrim pushteti dhe në rast se ne nuk e kuptojmë këtë gjë, nuk është problem i tyre”.
Kjo e vërtetë e thjeshtë është thënë që në fillim, por udhëheqësit e opozitës sonë nuk ia kanë pohuar asnjëherë me gojën plot këtë gjë, opinionit publik shqiptar. U desh që të vinte delegacioni i Parlamentit Europian që ta pranonin përpara tyre, se i dorëzuan mandatet sepse duan as më pak e as më shumë, por thjeshtë dhe vetëm një gjë: “Ndërrimin e pushtetit”.
Në këto kushte, nëse pushteti nuk ndërrohet, pra nëse “nuk ikën hoxha, që të ulet prifti”, ose e thënë ndryshe nëse “nuk ikën Edi, që të ulen Luli me Monën”, atëherë opozita jonë do vazhdojë të qëndrojë jashtë sistemit. Nëse ne nuk e kuptokemi këtë, atëherë ky nuk qenka më problem i liderëve të opozitës, por i gjithë të tjerëve! Kaq e thjeshtë është e gjithë loja.
Edhe sikur mazhoranca dhe Kryeministri Edi Rama tua kishte falur vërtetë në tavolinë opozitës pushtetin, ajo nuk do ta shprehte aq hapur, aq qartë, aq thjeshtë dhe aq troç qëllimin e dorëzimit të mandateve të deputetëve të tyre, sa Monika Kryemadhi ia ka thënë në sy përfaqësuesve të Parlamentit Europian. Ndaj, jo vetëm shqiptarët por edhe ndërkombëtarët tashmë, e kanë më të qartë se kurrë, se ajo që po luan opozita shqiptare në Tiranë, nuk është gjë tjetër veçse seria e re e një telenovele që të gjithë kanë 30 vjet që e shohin, nëpërmjet lojës së aktorëve të vjetër.
