Intelektualja e njohur gjirokastrite, Musine Kokalari, e internuar në Rrëshen nga diktatura komuniste, dëshmon në ditarin e saj personal kulmin e hidhërimit dhe vuajtjeve ekstreme, si pasojë e hakmarrjes primitive të diktatorit Enver Hoxha, për injorimin që ajo i kishte bërë dikur.
Ja çfarë shkruante ajo në ditarin e saj me 1 janar 1977:“Kam ndjerë dhembjen e përçarjes dhe pata pasojat më të dhimbshme në jetën time. Si furtuna, me luftë mbriti revolucioni.
Më 12 Nëntor gjatë luftës së Tiranës, na muarnë dy vëllezër. Dhe i vranë. Pasoja të naivitetit dhe besimit, se nga komunistët nuk vjen gjë e keqe. I vranë pa bërë asgjë. Të parat thika mbas shpine…33 vjet me radhë, dallgët e revolucionit më goditën pa ndërprerje. Më ndanë nga të gjithë. Më izoluan.
Nga gjiri i familjes më shkëputën përgjithmonë. Lidhjet u dobësuan. Më duket sikur s’kam qenë kurrë midis njerëzve. U ndava nga ambienti kulturor, duke jetuar me njerëz me fytyrë njeriu, po që ishin më keq se kafsha. Në punë që më shfrytëzuan si një kafshë për një copë bukë…”.
E arrestuar më 23 janar të vitit 1946, Musine Kokalari u dënua me 20 vjet burg, si nismëtare e krijimit të Partisë Socialdemokrate. Në vitin 1961, e nxjerrin nga burgu dhe e internojnë në Rrëshen, ku jeton mes skamjes, harresës, punës së rëndë e përçmimit deri në vitin 1981, kur preket nga një tumor, prej të cilit gjen edhe vdekjen 2 vjet më vonë.
Bashkëkohësit tregojnë se Musinesë nuk iu dha mundësia as të kurohej në spitalin onkologjik. Ajo vdiq e vetme dhe u varros nga varrmihësit. Kur u zhvarros vite më vonë, u pa se duart e saj ishin të lidhura me tela me gjemba.
