“Bloombergview”/Udhëheqësit e Evropës, thonë se kanë arritur një marrëveshje të re mbi emigracionin. Por është e vështirë ta thuash me siguri këtë: Ata kanë dalë me një tekst të përbashkët, por jo me ndonjë marrëveshje të qartë, mbi atë se çfarë duhet të bëhet.
Plani është një mish-mash, që lë pa zbardhur detaje të rëndësishme. Më e rëndësishmja, ai shmang sfidën kryesore: hartimin e një politikë të përbashkët të BE-së mbi refugjatët. Brukseli është përpjekur të menaxhojë një fluks të madh të emigrantëve nga i gjithë Deti Mesdhe.
Vendet e Evropës Jugore, veçanërisht Italia dhe Malta, kanë shpenzuar shumë për shpëtimin e njerëzve në det, si dhe për përpunimin e refugjatëve.
Barra i bie atyre për shkak të një rregulli të diskutueshëm – e ashtuquajtura Rregullore e Dublinit – që thotë se aplikimet për azil duhet të trajtohen në përgjithësi nga vendi i hyrjes së refugjatëve apo emigrantëve.
Numri i të porsa ardhurve ka rënë ndjeshëm që nga kulmi në tetorin e vitit 2015, por përballja me pasojat e emigrimit të mëhershëm është ende e vështirë. Pakënaqësia ndaj emigrantëve, dhe e pjesës së BE-së në këtë problem, është më së paku në rritje.
Ajo ishte vendimtare në katapultimin e Lidhjes, një parti ksenofobike e krahut të djathtë, në qeverinë e re italiane. Në Gjermani, kancelarja Angela Merkel, ndodhet nën presionin e Unionit Kristian Social, një partner i vogël i koalicionit, për të kufizuar lëvizjet e emigrantëve brenda Bashkimit Evropian.
Marrëveshja e re, hedh disa hapa të vegjël përpara. Udhëheqësit, thanë se do të ngrenë “qendra të kontrollit” në të gjithë BE-në për të përpunuar emigrantët, por vetëm në baza vullnetare – duke sugjeruar se Italia duhet të presë një farë lehtësimi të barrës.
Plani flet gjithashtu për të eksploruar mundësinë e ndërtimit të qendrave të tilla edhe jashtë BE-së, me shumë gjasa në Afrikën Veriore dhe atë Perëndimore – por sërish kjo kërkon një thirrje për vullnetarë humanitarë.
Më thelbësorja: Evropa nuk ka bërë asgjë për të rishikuar marrëveshjen e Dublinit. Në fakt, liderët ranë dakord që çdo ndryshim në atë marrëveshje do të kërkonte konsensus, duke u dhënë veto qeverive të linjës së ashpër si Hungaria.
Një nga arritjet më të mëdha të BE-së është tregu i tij i përbashkët i punës, duke i lejuar punëtorët të lëvizin lirshëm midis vendeve anëtare, pa pengesa të brendshme.
Implikimi është i qartë:Evropa ka nevojë për një politikë të përbashkët mbi refugjatët. Unioni, duhet të japë më shumë para për të siguruar kufirin e jashtëm, dhe për të pasur një sistem të centralizuar për të shpërndarë refugjatët në mënyrë të drejtë në të gjitha vendet.
Më pas, shtetet anëtare pastaj duhet të jenë përgjegjëse, për të siguruar që emigrantët të integrohen në shoqëritë e tyre të reja. Për shembull duke ofruar trajnime dhe kurse gjuhe.
Edhe këtu një buxhet i zgjeruar i BE do të ishte mjaft i dobishëm, që projektet e nevojshme të mund të ecin përpara kudo, duke përfshirë edhe vendet anëtare më të varfra.
Emigracioni është një sfidë për Evropën si një e tërë, dhe kërkon një përgjigje të vërtetë evropiane. Marrëveshje e re, nuk është diçka e tillë.
PËRSHTATI TIRANA TODAY
