Para agimit më 5 mars 1998, forcat serbe morën pozicione në kodrat e Prekaz, të pajisur, tanke, artileri të rëndë, topat dhe mjete të blinduara të montuara me mitralona, raporton prishtinainsight.com.
Dëshmitarët në fshat dëgjuan krismat e para të sulmit rreth orës 6:30. Sipas FDH-së, “policia u urdhërua të vriste, pa dallim, kushdo, qofshin fëmijë, grua apo person i moshuar, që u përpoqën të dilnin nga fshati”.
Familja e Adem Jasharit, përfshirë prindërit e tij, Shaban dhe Zaha Jashari, dhe familja e vëllait të tij, Hamez Jashari, u mblodhën në kompleksin familjar të Shabanit. Janë vënë në shënjestër edhe shtëpitë e tjera të familjes Jashari; familjet e Qazim Jasharit, Sherif Jashari, Zuke Jashari dhe Fejze Jashari u mblodhën në shtëpinë e Beqirit dhe Halil Jasharit.
Në mes të shtënave pa ndërprerje, policia u kërkoi Jasharëve që të dorëzoheshin. Pasdite, kulmi i shtëpisë së Beqirit dhe Halilit u shkatërrua dhe policia hodhi gaz lotsjellës në shtëpi duke i ftuar të gjithë të dilnin. Qazimi doli me duart mbi kokën e tij, por u qëllua dhe u vra. Nazmi Jashari, i maskuar duke ecur me nënën e tij 70-vjeçare, u urdhërua të mbulonte fytyrën dhe më pas u qëllua.
Në kompleksin e familjes Shaban, gruaja e Adem, Adile, u vra gjatë udhëtimit midis bodrumit dhe katit të parë për të sjellë municione tek luftëtarët; disa gra në kompleksin Jashari kishin shkuar në oborr ose në katin e sipërm për t’u shpëtuar të shtënave. Familja mbulonte trupin e Adil me një batanije dhe vazhdoi të mbante pozicionet e tyre mbrojtëse brenda shtëpisë, shkruan Tirana Today.
Bombardimet më të rënda u zhvilluan në mëngjesin e ditës së tretë të sulmit, më 7 mars dhe deri në atë kohë shtëpia u shkatërrua plotësisht nga plumbat dhe predhat. Gjithkush që fshihej në bodrum – përveç 11-vjeçares Besarta, që fshihej pas hambarit të bukës, u vranë. Adem Jashari vdiq duke u mbrojtur në bodrum.
Si e vetmja e mbijetuar nga shtëpia ku jetonte familja më e afërt e Adem Jasharit, Besarta Jashari, vajza e Hamezit, siguroi shumicën e dëshmisë së dëshmitarëve okularë që ishin gjatë sulmit.
Pesëdhjetë e nëntë anëtarë të familjes Jashari u vranë ose u shpallën të zhdukur nga sulmi tre-ditor. Disa të tjerë jashtë familjes – dy pjesëtarë të policisë serbe dhe rreth 10 vetë nga fshatrat përreth – u vranë gjithashtu gjatë sulmit. Disa ishin anëtarë të UÇK-së të cilët luftuan, edhe të tjerë, civilë, u vranë ndërsa u fshehën ose u përpoqën të iknin.
Një person me aftësi të Turiqec, i përshkruar si “pothuajse i paralizuar” nga anëtarët e familjes së tij të mbijetuar, ishte i bindur se për shkak të aftësisë së kufizuar, forcat serbe nuk vranë atë. Ai qëndroi në shtëpi ndërsa familja e tij iku, por më vonë u gjet i vrarë në shtratin e tij. Një baba në Buroje që fshihej me gruan dhe fëmijët u qëllua duke kontrolluar nëse forcat e policisë kishin lënë zonën rreth shtëpisë së tij.
Një tjetër burrë në Turiqec u vra pasi po dilte jashtë për të ushqyer bagëtinë e tij. Forcat serbe hynë në shtëpi, detyruan anëtarët e familjes të largoheshin, plaçkitën shtëpinë dhe e vranë atë. Ai u gjet i varrosur në Klinë dhe nuk ishte identifikuar zyrtarisht deri në vitin 1999.
Një ditë para fillimit të sulmit, forcat serbe kishin parkuar dy tanke pranë shtëpisë së një familjeje rome – Fatime dhe Bajram Gashi, vetëm pak poshtë rrugës nga Prekazi. Më 5 mars, forcat e parkuan një tank drejtpërsëdrejti në oborrin e tyre dhe një herë shpërthyen të shtënat, dhe fëmijët e tyre u përpoqën të iknin. Forcat serbe hapën zjarr dhe vranë Fatime dhe dy nga fëmijët e saj: një vajzë dhe një djalë, i cili kishte mbajtur motrën e tij njëvjeçare.
Në mëngjesin e 7 marsit, policia serbe filloi mbledhjen e trupave të të vrarëve dhe Goran Radosavljeviç, një komandant i akuzuar për frikësimin e dëshmitarëve dhe ndërhyrjen në rastin e vëllezërve Bytyqi, arriti në vendin e ngjarjes.
Policia i mori trupat në një morg në Prishtinë përpara se t’i transportojë ato natën në Skenderaj dhe t’i ruante në një depo. Policia urdhëroi anëtarët e familjes që të rimarrni dhe të varrosnin trupat, por të mbijetuarit refuzuan, duke kërkuar një hetim ndërkombëtar për mjeko-ligjin për provën e masakrës. Ditë më vonë, forcat serbe varrosën trupat, të cilat më vonë u rihoq nga anëtarët e familjes që mbajtën një ceremoni të përbashkët në Prekaz, ku morën pjesë dhjetëra mijëra shqiptarë. TIRANA TODAY
