Aida Topalli/Dhjetori erdhi ftohtë këtë vit! Dikush e quan muajin më të madh të solidaritetit, dikush e quan muajin më të vështirë, ndërsa ka nga ata që e shohin si çdo muaj të vitit.
Atmosfera festive nisi që në ditët e fundit të nëntorit dhe do vijojë gjer në ditët e para të janarit.
Qytete të mbushura me drita, ulje nëpër qendra tregtare, njerëz që vrapojnë për të blerë dhuratat e fundvitit, party të mbushura me rini, darka festive, e herë-herë, tek-tuk, dikush, kujtohet për njerëzit në nevojë.
I shpërndan një dhuratë, një pako me ushqime, një batanije… Sa për të thënë që “njëherë në vit, kthejmë kokën edhe nga ju”.
Diferenca e treguar në 11 muajt e tjerë të vitit, shpërblehet me një “simbol” për Krishtlindje.
“Një pjatë më shume” sot për njerëzit në nevojë. Çfarë iniciative?! Ata njerëz do hanë sot, do ngopen. Çfarë fati!
Seç më vjen në mendje “Poema e Mjerimit”, “ Luli i Vocërr”, ajo bota e krijuar në shkrimet e Migjenit, kur “të mëdhenjtë” dalin në shesh, mbledhin popullin, dhe ju hedhin misër.
Ata hidhen për të “kapur” një kokërr, që “të mbushnin barkun”. Po a mbushet barku me një kokërr misër? Populli ishte i lumtur në atë moment, sepse ku ta gjenin misrin ata, barktharë e në zi, përuleshin para “të mëdhenjve” për “zemërgjerësinë” e treguar.
Do hamë supë sot! Supë për një vit!
Do marrim aq shumë dhurata për krishtlindje, saqë për një vit do jemi të siguruar.
Po shtëpia? Po uji? Po dritat? Po ushqimi për 364 ditët e tjera të vitit? Po një punë? Po ilaçet e gjyshit për zemrën? Po librat? Po ….
“Unë nuk kam një çati ku të fus kokën, nuk kam një jastëk ku të mbështetem, një dyshek ku të shtrihem, një batanije që të mbulohem, një oxhak që të ngrohem! Dhe unë nuk jam vetëm, kam mamanë, babanë, kam motrën dhe një vëlla të vogël. Atëherë mua më duhet një shtëpi, një oxhak dhe 6 jastëkë, dyshekë e batanije. Por babi im nuk punon, është invalid.
Mamaja ka vëllanë e vogël, na ka ne, është edhe me probleme shëndetësore dhe nuk punon dot. Nuk kemi me çfarë të hamë, flemë me barkun bosh. Ndihmë sociale marrim aq pak, saqë as për ilaçe nuk del.”- Jo një, as dy, as tre, por dhjetëra, qindra, mijëra herë e kam dëgjuar këtë pjesë.
Janë mijëra familje që kanë këtë pasqyrë në shtëpitë e tyre. Sot do dalin në diell, por nëse do ishte shi, as supë në shesh nuk do hanin dot.
Po ç’bëri ajo pjatë më shumë?
Bamirësia nuk është vetëm një ditë apo një javë në vit!
Duhet të kujtohemi për ata njerëz sa herë ulemi përpara tryezës, sa herë shkojmë në market, sa herë shtrihemi për të fjetur gjumë dhe sa herë zgjohemi në mëngjes.
Dikush ju dërgon për të ngrënë, dikush një batanije, dikush një dritare, një derë… Dhe kështu shtëpia u bë… Optimizmi rritet, sëmundjet pakësohen.
Lumturia bëhet reciproke…
Në fund, ne kemi diçka më shume, kemi lumturinë e të ndarit të gjërave, ndërsa ata kanë shumë më shumë… Kanë një jetë më të mirë dhe njerëz që i përkrahin.
Solidarizohu… Mos u kujto vetëm sot… Kujtohu më shpesh.
