Ata u thirrën që të dy në momente delikate, dhe qenë produkt i marrëveshjeve politike. Rastësia e deshi që si Fino dhe Moisiu, të ishin tejet të shkujdesur në momentet kur iu dha lajmi i rëndësishëm.
Bashkim Fino, kishte qenë kryetar i bashkisë së Gjirokastrës në vitet 1992-1996, dhe viti i trazuar ’97 e gjeti të papunë. “Atë natë po luaja tavëll me mikun tim të vjetër, Hito Hitaj”, do të kujtonte më vonë Fino, kur mori një telefonatë nga Namik Dokle.
Ai e njoftoi se ishte zgjedhur si kryeministri konsensual i qeverisë së Pajtimit Kombëtar. Pavarësisht rrethanave, Fino dëshmoi autoritet dhe kompetencë në ato muaj të paktë të qeverisë së tij.
Që nga ai vit, ai mbajti disa herë poste të larta në qeveritë socialiste, dhe mbetet sot një nga figurat kryesore të PS. Edhe Alfred Moisiu, ishte duke luajtur domino me shokët e tij veteran, në afërsi të Pallatit të Kongreseve, kur u kontaktua në korrikun e vitit 2002. Dhe u njoftua se do të ishte presidenti konsensual i vendit.
Shumëkush e pa me mosbesim figurën e tij, edhe për shkak të moshës 73-vjeçare. Megjithatë brenda pak muajsh, ai tregoi se nuk mund të tërhiqej aq lehtë për hundësh nga Fatos Nano apo Sali Berisha. Me Berishën, pati edhe përplasjet më të ashpra deri në fundin e mandatit në vitin 2007, kryesisht për shkak të refuzimit të shkarkimit të Prokurorit të Përgjithshëm, Theodhori Sollaku.
